Alice Walker: waarom ik meevaar op de Freedom Flotilla II

Alice Walker, de beroemde schrijfster en dichter, schreef voor CNN een stuk waarom ze meevaart op de Flotilla. Ik vertaalde het.

Waarom ik meevaar op de Freedom Flotilla II naar Gaza? Ik vraag me dit af, hoewel het antwoord is: wat moet ik anders? Ik ben in mijn zeven en zestigste levensjaar, ik heb al een lang en rijk leven achter me, een leven waar ik in tevredenheid op terug kijk. Het lijkt mij dat het in deze tijd van ouder worden goed is om de oogst binnen te halen, en je inzicht te verzilveren over wat er belangrijk is in het leven, en dit met anderen te delen, speciaal met de jongeren. Hoe kunnen ze anders van ons leren?

Onze boot, de Audacity of Hope (de vermetelheid van de hoop) zal brieven aan boord hebben voor de mensen in Gaza. Brieven van solidariteit en liefde. Dat is de enige lading die we meevoeren. Als het Israëlische leger ons aanvalt, is het alsof ze een postbode aanvallen. Dat zou toch een fantastische grap zijn voor de geschiedenisboeken. Maar als ze ons aan gaan vallen, ons verwonden of zelfs vermoorden, zoals ze deden met een paar van de activisten op de laatste flottilla, wat moeten we dan doen?

Er is een scene in de film Gandhi die me erg ontroerde: dat was toen de ongewapende demonstranten uit India in rijen tegenover de gewapende troepen van het Britse imperium stonden. De soldaten sloegen meedogenloos op hen in, maar die demonstranten droegen zorgvuldig de gebroken en dode lichamen uit het gewoel weg, en bleven komen.

Naast dat beeld van de moedige volgelingen van Gandhi is het voor mij duidelijk dat ik schatplichtig ben aan de joodse mensenrechtenactivisten die hun leven waagden toen ze de zwarte bevolking in het Zuiden van Amerika te hulp kwamen in hun tijden van nood. Ik ben vooral schatplichtig aan Michael Schwerner en Andrew Goodman die ons roepen om hulp hoorden – onze regering was toen net als nu ijzig langzaam in het bieden van bescherming aan de geweldloze demonstranten – en naast ons kwamen staan. Zij kwamen tot aan de loopgraven en de kogels van die ‘goeie ouwe jongens’ van Neshoba County, Mississippi – ze werden doodgeslagen en doodgeschoten tegelijk met James Cheney, een jonge zwarte man met een geweldige moed, die samen met hen stierf. Dus, ook al heet de boot The Audacity of Hope, in mijn eigen hart heb ik de vlag gehesen voor Goodman, Cheney en Schwerner.

Hoe moet het verder gaan met de Palestijnse kinderen, die niet voorkwamen in de laatse speech van onze president over Israël en Palestina, en wier armoedige, geterroriseerde, en gesegregeerde bestaan belachelijk werd gemaakt in de daverende ovaties die onlangs de minister-president van Israël ten deel vielen in het Amerikaanse congres?

Ik zie kinderen, alle kinderen, als de basis van ons leven, want zij zijn het die de zorg voor onze planeet over moeten nemen. En het ene kind mag nooit, zelfs niet in onze dagelijke gesprekken, boven het andere worden verheven, laat staan in de speeches die de wereld rondgaan.

Als volwassenen horen wij voortdurend te bevestigen dat het Arabische kind, het islamitische kind, het Palestijnse kind, het Afrikaanse kind, het joodse kind, het christelijke kind, het Amerikaanse kind, het Chinese kind, het Israëlische kind, het oorspronkelijk Amerikaanse kind, noem maar op, principieel gelijkwaardig is aan alle andere kinderen op deze aarde. Wij moeten er alles aan doen wat in ons vermogen ligt om ervoor te zorgen dat die kinderen niet meer bang hoeven te zijn.

Mijn beste vriend, die ook mijn echtgenoot is, is de man die de meest gedreven bondgenoot was voor de mensenrechten van zwarte mensen tijdens de periode van de segregatie die ik kende. Ik vroeg hem eens: hoe vond jij je weg naar ons toe, ons zwarte mensen die jou zo nodig hadden? Wat maakte dat je zo reageerde op het grote onrecht dat de gekleurde mensen in die tijd werd aangedaan?

Ik dacht dat hij het zou hebben over de toespraken, de demonstraties, het voorbeeld van Martin Luther King jr. of de anderen in de beweging die zo dapper waren. Maar nee. Toen hij over mijn vraag nadacht kwam bij hem vooral de herinnering boven aan een gebeurtenis in zijn jeugd, die hem voorbestemde om zich bij onze strijd te voegen.

Hij was een kleine jongen die van zijn yeshiva, de religieus joodse school waar hij na zijn gewone school heenging naar huis liep. Zijn moeder, een boekhoudster, werkte nog. Hij was alleen. Hij werd vaak gepest door de oudere jongens van de gewone school, en op een dag rukten twee van die jongens zijn keppeltje af, renden ermee weg en smeten het over een hek. Toen kwamen er twee zwarte jongens langs die zagen hoe hij in tranen was. Ze begrepen wat er was gebeurd, renden achter die andere twee jongens aan die zijn keppeltje hadden afgepakt, dwongen hen om over het hek te klimmen, het keppeltje te pakken en het stof eraf te kloppen, en het weer netjes op zijn hoofd te doen.

Het is die rechtvaardigheid en dat respect waarvan ik wil dat de wereld die liefdevol opraapt en afstoft, en wel nu meteen, en die terug legt op het hoofd van de Palestijnse kinderen. Het zal nooit volledige rechtvaardigheid zijn en nooit voldoende respect omdat hen zoveel wreed onrecht is aangedaan. Maar ik geloof dat we gelijk hebben als we de poging doen.
En dat is waarom ik meevaar.

9 gedachten over “Alice Walker: waarom ik meevaar op de Freedom Flotilla II

  1. Wat prachtig, Anja!
    Wat goed dat je haar verhaal vertaald hebt.
    Eigenlijk zou er een herdruk moeten komen van haar boeken, vind je niet.Haar werk was indertijd voor ons een leidraad.Ik was echt gegrepen door haar boeken en ik denk dat juist haar zuiverheid van hart, ziel en verstand precies de taal is die ook nu weer gehoord zou moeten worden.
    liefs!
    annechien

  2. Gelezen met tranen in mijn ogen en een brok in de keel.
    Geweldig mens!!

    Groet,
    Gerrie

  3. Ja ik was ook onder de indruk van dat kleine artikel, en daarom heb ik het vertaald. Zuiverheid is het juiste woord. Heerlijk om zo geïnspireerd te worden door een leeftijdsgenote – we schelen maar een jaar. Het zette me erg aan het denken wat mijn taak is in de komende tijd, en iemand, die me een tijdje coachte, zei ook al: jij hoeft geen nieuwe dingen meer te leren – je moet meer doen met wat je al weet. Wees een grootmoeder, geef de wijsheid door.
    Alice Walker is zo iemand, met het gezag van haar persoonlijke ervarinng, die haar wijsheid doorgeeft. En er ook nog persoonlijk haar nek voor uitsteekt, haast letterlijk.

  4. Prachtig stukje ja. Al ben ik pessimistisch genoeg om te denken dat juist die brieven het echte gevaar vormen voor Israel. Het is een krachtig wapen tegen de ontmenselijking die zo fundamenteel deel uitmaakt van de propaganda.

  5. Zo is dat ook, Engelbert. Richard Falk zei al dat er twee oorlogen gaande zijn: een militaire en een legitimiteitsoorlog. Met militair geweld kun je het nooit winnen van een gehele bevolking. En de legitimiteitsoorlog zijn ze ook aan het verliezen. Tegen een Alice Walker kunnen geen miljoenen kostende PR campagnes van Israel op. Tegen die duizenden brieven aan de bevolking van Gaza, geschreven door mensen die niet mee doen aan de ontmenselijking van de Palestijnen ook niet. Inderdaad, die zijn gevaarlijker dan die stomme raketten.
    Israel kan nog heel veel schade aanrichten, juist omdat ze weten dat ze verliezen. De politieke druk die ze uitoefenen is enorm. Er kunnen nog veel doden vallen. Het kan nog een hele tijd duren. En toch kunnen ze uiteindelijk niet winnen.

  6. Domheid, het onvermogen om zinnig na te denken, veroorzaakt geen pijn. Domheid omtrent Israel en Gaza geeft haar discipelen een dwaas gedacht dat nergens op stoelt dan op wat linkse of arabische propaganda, en via deze onzin claimt men dan de moral highground.
    Dat het meest knellend probleem in Gaza de naam HAMAS draagt, zonder wie Gaza veel weg zou hebben van een vakantieoord, wil bij de cultiveerders van domheid maar niet dagen. De tijd zal het bevestigen, alleen zullen we onderweg nog teveel onzinnige domheid moeten verteren.

  7. Ja wat zijn wij toch dom, Alice Walker en ik, dat we niet snappen dat er in Gaza geen enkel probleem zou zijn als Hamas er niet zou zijn. Zonder Hamas waren er in Gaza geen vluchtelingen, want dan was de etnische zuivering in 1948 niet doorgegaan, zonder Hamas zouden de vluchtelingen weer terug hebben kunnen gaan naar hun huizen, zonder Hamas zouden in 1967 de Westoever en Gaza niet bezet zijn, zonder Hamas had je geen kolonisten, zonder Hamas zou er ook geen Palestijns verzet zijn geweest, zonder Hamas zouden de Palestijnen ook niet op Hamas hebben gestemd, dat is logisch, en dan zou Israel niet gedwongen zijn geweest om Gaza geheel af te sluiten, natuurlijk, dat begrijpen we nu ook en zonder Hamas was iedereen nu gelukkig, jawel hoor, meneer de hasbarista.
    Wat zijn wij toch dom dat we niet begrijpen dat allemaal de schuld is van Hamas.

  8. Alice Walker schrijft een indringend verhaal over haar motivatie om mee te gaan met de geweldloze vloot naar de Gaza. Wat een moedige mensen die meegaan! Het wordt een internationaal schandaal als die boten aangevallen worden, maar dat moet voorkomen worden.
    “Wat gij niet wilt dat U geschiedt, doe dat ook een ander niet!”
    Vele Joodse mensen schamen zich voor de houding van Israël en zij doen de joodse zaak geen goed.
    In mijn lange leven heb ik ontdekt, dat er dwars door alle verschillende volken, categorieën van mensen bestaan, grofweg: de nadenkende vredelievenden aan de ene kant, de weinig filosofische heerszuchtigen en agressieven aan de andere kant en de grote middenmoot daartussen die wakker kan worden.
    Laten we hopen en ons er voor inzetten dat die middenmoot, waaronder vele politici, nu eindelijk gaan inzien dat de agressieve politiek van Israël niet langer kan. Israël wordt door een verkeerde categorie van mensen geregeerd.
    En …geweld roept geweld op, hoewel deze vloot alleen geweldloos zal zijn, want daarop varen de nadenkenden en vredelievenden..

    Sophie

Reacties zijn gesloten.