De verhalen komen, maar hier alvast een foto. Gemaakt op een feestelijke bijeenkomst van het vrouwenproject in het NCCR in Gaza, onze zusterorganisatie die zich inzet voor mensen met een handicap, en niet alleen om ze de zorg te geven die ze nodig hebben, maar ook om hun emancipatie te ondersteunen.
Lees verder
(Deny de Jong)
Alles gaat goed, we hebben tien afspraken vandaag met mogelijke donoren. Ik zie veel kantoren van binnen, maar de zon schijnt weer. De auto rijdt voor om ons weer mee te nemen.
Lees verder
Het bereik voor het net floept vandaag aan en uit. Al flink wat berichten en e-mail in de donkere krochten van het heelal verdwenen. Nu lijkt het even stabiel. Vandaar. Berichtje. Aan de serieuze stukken kom ik niet toe.
Lees verder
Honderden mensen de straat op in Gaza voor Khadr Adnan, de man die nu in zijn 63ste dag van zijn hongerstaking is. Het interessante is de samenstelling van de demonstratie: kijk naar de verschillende kleuren van de vlaggen. Natuurlijk de zwarte vlaggen van de Islamitische Jihad, waar Adnan van is, maar je ziet ook de groene van Hamas, de gele van Fatah die ik in Gaza al lang niet meer gezien heb, en de rode van het Volksfront. Plus de witte van een nieuwe partij. Het was dus eigenlijk net zo goed een demonstratie van Palestijnse eenheid. Dat is bemoedigend voor de toekomst die verder niet erg bemoedigend is.
Lees verder
We zijn er. Noodweer. Moeilijkheden met de elektriciteit. Snel een berichtje voor de boel weer uitgaat. Lees verder
Alles goed tot nu toe. Lees verder
Zit in Oost-Jeruzalem, afspraakje hier, vanmiddag klus in Tel Aviv, en dan wordt het spannend: a. komen we Gaza in, b. heeft het zin, nu er geen benzine is in Gaza, en dus geen elektriciteit, geen internet, mobieltjes niet op kunnen laden, maar erger, ik denk dat de mensen met wie we werken moeten, onder wie veel mensen in rolstoelen, niet kunnen komen. Dus het is even afwachten wat er morgen gaat gebeuren.
(Johan van Breukelen)
Ook voorganger Jan Andreae heeft veel ervaring met het begeleiden van stervensprocessen, met name in die periode dat je aan HIV of aids nog dood ging. En hij vroeg zijn vriend Johan van Breukelen om te spreken voor de dienst in de kerk De Duif. Die kerk zonder dogma’s, een kerk voor zoekende mensen, die zoeken naar trage antwoorden, naar een stamelend perspectief, zegt hij. Een kerk waar iedereen welkom is, met of zonder God.
Lees verder
(Johan van Breukelen)
Van één ding zijn wij mensen allemaal zeker, één ding verbindt alle mensen, stuk voor stuk. We gaan dood. We weten meestal niet wanneer en hoe, maar dood gaan we.
Lees verder
