Een grens over. Waar denk je dan aan. Paspoort laten zien. Bagage laten checken. En dan mag je door. Zo gaat het meestal. Als je Gaza in en uitgaat is het een beetje anders. Zo zag het er uit, nadat Leo en ik afscheid hadden genomen van onze vrienden. Die er niet uit mogen. Misschien, in de nabije toekomst, gaat het weer lukken om voor iemand een visum en een vergunning te veroveren. Maar de grens bij Rafah zit voorlopig dicht, en geen van de mensen die ik ken krijgt toestemming om door Erez heen naar Israel te reizen en het vliegveld Ben Goerion is al helemaal off limits.
Lees verder →

Even weinig tijd om een bericht te schrijven. De taxi komt zo. Morgen, over ons bezoekje aan de ontmantelde nederzettingen, met foto’s.
Gisteravond barstten er gevechten uit tussen Hamas en het Palestijnse Gezag, maar vanochtend horen we dat er de hele nacht is onderhandeld en de zaken onder controle zijn.
Morgen meer.

Op het centrum ligt de helft van de ruiten er uit door de luchtaanval. Gisteren weinig om over naar huis te schrijven. Kantoordag. Lange lijst met zaken die we moeten bespreken, over de prioriteiten bij het fondsenwerven, de financiële situatie, de veranderingen in de samenstelling van de teams. Leo werkt met Maha en Fatma aan het computerprogramma waarmee ze de verantwoording over donorgeld af kunnen leggen. Er gaan dingen niet goed mee en hij is geïrriteerd. We bekijken met elkaar een filmpje dat ze over het werk hebben gemaakt. Meer geschikt voor de Arabische landen dan voor ons, wij zouden niet de nadruk leggen op de smartelijkheid van het leven van gehandicapte kinderen maar op de succesjes, hoe goed ze zich er met een beetje hulp doorheenslaan.
Lees verder →

(Sarraj, bij hem thuis in Gaza)

Eyad El Sarraj was tien jaar geleden, toen ik hem leerde kennen, de enige gediplomeerde psychiater op meer dan een miljoen behoorlijk getraumatiseerde Palestijnen. Als geen ander richtte hij de aandacht op de psychische schade die de Israelische bezetting aanricht. Hij heeft internationale faam, reisde veel en hield lezingen over de hele wereld, maar verkoos om in Gaza zelf te blijven wonen. Hij is de oprichter van het Gaza Mental Health Care Program, dat probeert om professionals op te leiden en te ondersteunen om de bevolking te helpen bij de gevolgen van traumatisering, ouders te helpen met hun bedplassende en onhandelbare kinderen, te helpen bij depressies en de voordurende angst en het verlies van dierbaren. In het artikel dat hij schreef voor Electronic Intifada signaleert hij een nieuwe methode in de psychologische oorlogsvoering van het Israelische leger: het gebruik van geluidsgranaten en straaljagers die boven de Gazastrook de geluidsbarriere te doorbreken. Het enige doel is om mensen, en met name uiteraard de kinderen, angst aan te jagen. De enige reden dat deze methode tot nu toe niet gebruikt werd, stelt Sarraj, is dat er in de Gazastrook kolonisten leefden, en hun kinderen uiteraard ontzien moesten worden. Leve de ontruiming.
Lees verder →

Vandaag een naar bericht in de Volkskrant: Hamas vermoordt ontvoerde Israeli na arrestatiegolf. Het nieuws in de media van afgelopen dagen: na een ontplofte bom die veel doden veroorzaakte in Gaza schoot Hamas raketten af op Sderot, aan de andere kant van de grens. Vervolgens voerde het Israelische leger dagenlang een vergeldingsactie uit, bombardementen op de Gazastrook, een paar gerichte liquidaties. Zo klinkt het dus door in de Nederlandse media: de Palestijnen doorbraken de wapenstilstand, en Israel reageerde met een vergeldingsactie.
Lees verder →