Ondertussen is er weer een nieuwe invasie gaande in de Gazastrook, deze keer met aanzienlijk minder belangstelling van de media dan tijdens de ‘Operatie regenboog’ in al Zeitoen en Rafah. Nu is Beit Hanoun, een landelijk stadje in het noorden, dat al een keer half verwoest was het doelwit. Het excuus van het IDF: er worden vandaar uit zelfgemaakte kassem raketten afgeschoten op Israël.
Lees verder →

Ik heb een paar jaar lang in de Balkanlanden gewerkt, met trainingen rondom geweld tegen vrouwen en kinderen, trauma en seksueel geweld. Het ging niet alleen om de slachtoffers van persoonlijk geweld, maar ook om wat er gebeurt na een oorlog. Als de mannen uit de oorlog terugkomen, daders zowel als slachtoffers, neemt het geweld in gezinnen toe. Dat is bijna overal ter wereld zo. Dus hebben we ons niet alleen bezig gehouden met de opvang van de slachtoffers, we hielden ons ook bezig met de hulpverlening aan mannelijke daders, moeilijkheden binnen gezinnen, slachtoffers van oorlogstrauma’s, met het trainen van politie en justitie. Dat werk is inmiddels opgehouden, maar ik voel me nog erg betrokken bij de regio. Ik werkte en was in Kroatië, Servië, Bosnië, Albanië en Kosovo. Ik vind dus ook dat het hoofdstuk Srebrenica nog niet is afgelopen, het boek nog niet gesloten kan worden, en heb dus van harte de volgende Open Brief mee ondertekend.

Open brief aan de regering en volksvertegenwoordigers van Nederland

Hulp aan overlevenden van Srebrenica mag niet stoppen!
Lees verder →

Terwijl ik de blik gericht houd op Gaza en Den Haag vond hier om de hoek een geslaagde opstand plaats. De Gemeente Amsterdam was op het idee gekomen om van de Westerstraat weer een grachtje te maken. Ik zag het wel voor me, drie jaar in de rotzooi en dan een mooi stukje water in plaats van die rottige parkeerplaats. Maar de winkeliers kwamen in actie. Die hebben zich daar gevestigd omdat er twee keer per week markt is, en daar halen ze hun voornaamste klandizie vandaan. Niet alleen zouden ze minstens drie jaar moeten overleven dat de Westerstraat er opengebroken bij ligt, maar daarma is de maandagmarkt weg. Behalve dat: de meeste huizen in de Jordaan staan gammel op hun fundamenten. Dat kan ik bevestigen, want mijn huis dreigde om te vallen, en staat na een vreselijke verbouwing van een jaar en een navenante lening die ik daar voor moest sluiten weer stevig – maar hoeveel huizen gaan verzakken als er gegraven gaat worden? Lees verder →

Twee feesten, zaterdag. Totaal verschillend en toch hetzelfde: alletwee gingen ze over solidariteit.

’s Middags in het Vondelpark de peace picknick van Meeting the Enemy, een ontmoeting tussen in Nederland wonende Palestijnen en Israëli’s, met ruimte voor iedereen die daar bij wil horen. Dus zat er een bont gezelschap in het gras, met een karrevracht aan inheems en uitheems voedsel. Jonge mensen die zich half-Palestijns en half-Nederlands noemen (waarom niet helemaal Palestijns én helemaalNederlands, vroeg ik). Mensen met een dubbel staatsburgerschap: Israëlisch en Nederlands. Iemand die zich een ex-Israëli noemde. Discussie. Interessant toch dat iemand zich wel een ex-Israëli of een ex-katholiek kan noemen, maar niet een ex-jood. Anneke en Eddy van Een Ander Joods Geluid. Sietse Bosgra, oude Zuid-Afrika activist die zich nu voor de Palestijnse zaak inzet. Een paar mensen van een groep joodse Amerikanen die in Nederland leven. Twee vrouwen uit het voormalig Joegoslavië, met een gemengde Servische en Kroatische achtergrond, een Marokkaanse. Een Nederlandse die met een Palestijn is getrouwd. Babies. Schoonmoeders. Vriendinnen. Als deze groep mensen het toch voor het zeggen had, dan was het afgelopen met bezetting en onderdrukking en oorlog.
Lees verder →