Een druilerige middag op het Binnenhof.

De ontmoeting met de Australische delegatie van senatoren viel reuze mee. In de middag was de bijeenkomst in de Dreeszaal nog stijfjes. Ondanks een pak papier waar alle foto’s, namen en werkzaamheden op stonden kon ik de gecolberteerde witmannen moeilijk uit elkaar houden, allemaal dezelfde middelbare leeftijd, allemaal dezelfde grauwe pakken. We stelden elkaar wat vragen, over water (hebben wij te veel van, zij te weinig), over drugs, Europa en de wetgeving, terrorisme, ik deed nog een duit in het zakje over arbeidsmigratie.

Lees verder →

Ik had zelf geen inbreng deze dinsdag, alleen wat commissievergaderingen. Dus vulde ik mijn tijd met nuttige afspraken. Maar daar ging er geen een van door. Harry was ziek, dus geen zitting over de Antillen, er moest actie gevoerd worden bij de ING bank, goed geslaagde actie trouwens, en dus geen vergadering over de Vanunu actie. Afspraak met Fenna over hoe verder met de integratie liep ook mis, ze moest Jan de Wit vervangen. Ik benijd die lui in de Tweede Kamer niet, veel hectischer dan aan onze kant, net Palestina: je weet nooit of een checkpoint dicht is en of je afspraken wel door kunnen gaan. Toen ik tegen zessen weg ging om naar een bijeenkomst te gaan over de islam in Europa moest Ronald nog uren na blijven om zijn inbreng te leveren bij het debat over de begrotingsstaat van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer dat tot middernacht zou gaan duren. Mijn eigen schuld, zei Ronald, had ik mijn grote bek maar moeten houden.

Lees verder →

Zaterdagmiddag had ik bij de SP bijeenkomst over prepensioen en levensloop moeten zijn. Maar ik had al een afspraak: met onze Kifaia ploeg nieuwsbrieven vouwen en plakken, en ondertussen vergaderen over wanneer we weer naar Gaza gaan. De dozen nieuwsbrieven gaan morgen op de bus.
Zoals jullie zien kunnen lijden we niet echt bij onze vergaderingen. Taart en drank, als compensatie voor een vrije zaterdagmiddag binnen zitten.

Ik hou wel van Rotterdam. Het is er zo anders dan in Amsterdam. In Rotterdam moet je beter weten waar je heen gaat, waar de leuke plekken zijn. Maar als je ze weet is het er goed toeven. Ik ervaar Rotterdammers als minder blasé dan als Amsterdammers, minder van: dat weten we allemaal al en wie ben jij dat je ons wat komt vertellen.

Gisteravond in het politieke café had ik het erg naar mijn zin. We zouden praten over feminisme. Mijn gesprekspartner was Carrie. Vind ik een tof mens. De bedoeling was dat we het met elkaar oneens zouden zijn, maar dat lukte steeds maar niet.

Lees verder →

Gistermiddag boden Harry van Bommel, Krista van Velzen en ik het resultaat van de handtekeningenactie voor Vanunu aan bij de Israëlische ambassade. Daar gind de deur wel open, hoewel dat met alle veiligheidsmaatregelen niet niets is.
Ambassadeur Margalit nam ze beleefd in ontvangst, nadat Harry ferm had gezegd waar het op stond, dat we Vanunu zien als een klokkenluider die er voor gezorgd heeft dat de kernwapens die Israël in bezit heeft bespreekbaar zijn geworden. In het belang van ons allen. We haalden bijna het NOS journaal, maar uiteindelijk werden de beelden, drie mensen die een deur doorgaan en er weer uitkomen, zonder een grote demonstratie om plaatjes te maken te mager bevonden.

Na afloop: Harry weer eens aan zijn mobiel, en Krista bij een kopje thee.