Ik heb al zo’n dertig jaar les gegeven. Bijna altijd aan beroepsmensen, hulpverleners en aanstaande hulpverleners. Ook even kort aan de universiteit, maar dat vond ik lang zo spannend niet. Ik hou niet zo van theoretiseren om het theoretiseren. Hulpverleners zijn drukbezette, ongeduldige en praktisch ingestelde mensen. Ze willen weten wat je er aan hebt, wat je er mee kunt doen, wanneer je met een stuk theorie aan komt zetten. Dus dit was altijd de uitdaging: kom maar met iets waar we wat aan hebben. In ruil kreeg ik altijd bakken praktijkervaring van mijn studenten terug. En er zijn nog steeds sudenten die ik me zo voor de geest kan halen omdat ik iets belangrijks van hen heb geleerd.

Lees verder →

Het is rustig in de stad, en ook op mijn weblog. Dagelijks kan ik het statistiekje volgen, zelfs om welke tijd van de dag de meeste van de driehonderd bezoekers een kijkje nemen. Kennelijk zijn er veel mensen weg.

Gisteren was ik niet bij de demonstratie tegen de uitzetting. Helaas. Want niet alleen had ik mijn stem graag bij die duizenden anderen gevoegd omdat ik het zo schandelijk vind, zo’n demonstratie is ook een plek waar ik altijd goeie mensen tegenkom, oude vrienden, en mensen die het kunnen worden. Gelukkig zag ik veel SP borden in het nieuws op de tv, en de vertrouwde koppen van Agnes en de twee Jannen achter een spandoek. Mede namens mij.

Ik gaf les in Utrecht, aan een opleiding voor sociaal-psychologisch werkenden. Daar ga ik mee ophouden, op één lesdag per jaar na, omdat ik het niet red, Gaza, Eerste Kamer en dan ook nog stapels werkstukken na kijken. Maar ik vind het jammer, want ik geef graag les, en helemaal aan deze groep mensen. Daar zal ik nog wat over vertellen.

Ondertussen hoor ik dat Tiny Kox, Hans van Heijningen en Serdar Dosky heelhuids zijn aangekomen in het Koerdische deel van Irak. Volg hun avonturen op de SP website.

Vandaag te druk met een artikel over feminisme en socialisme om te bloggen. In plaats daarvan:

(Kaart die een Britse vriendin, een cartooniste voor me maakte toen De schaamte voorbij in Engeland uitkwam. Ik vond hem bij het opruimen van mijn archief. )

Foto op de voorpagina van de Volkskrant: een overlevende van de massamoord in Ruanda.

Er is een prachtige roman over geschreven: Een zondag aan het zwembad van Kigali. Een hard boek, cynisch soms. In het begin dacht ik: dit wil ik helemaal niet lezen. Hoe kun je nu een roman maken over een massamoord? En toch legde ik het niet weg. Het heeft een hartverscheurend einde dat ik niet zal verklappen. Ik zat echt met tranen in mijn ogen.
Dat is knap, om van iets dat eigenlijk niet te beschrijven valt, en dat te groot en te erg is om er nog wat bij te kunnen voelen een boek te maken dat toch bij je binnen komt.
Aanbevolen dus:
Gil Courtemanche, Een zondag aan het zwembad van Kigali.

Met de nieuwe wet op de jeugdzorg, die gisteren werd behandeld in de Eerste Kamer, krijgen de jongeren recht op jeugdzorg. Maar het was een echt debat dat daaraan vooraf ging, want zoals Hanny van Leeuwen van het CDA zei: deze wet is niet moeders mooiste. Er is zelfs nog even sprake van geweest om hem maar helemaal terug te sturen, we maakten al grappen: de nacht van Slagter.

Lees verder →

Tineke heeft gisteravond haar maidenspeech gegeven, over de jeugdzorg. Ze deed het fantastisch. Het is heel prettig om iemand uit de praktijk in de fractie te hebben, ze is huisarts, die zo vanuit eigen ervaring kan praten.
Vanmiddag de tweede termijn van het debat, en vanavond de afsluiting. Morgen zal ik wat meer over de inhoud vertellen.