In de reacties op mijn stukjes op dit weblog is meerdere malen de sprake geweest van Ayaan Hirsi Ali. Waarom ik haar niet noem als ik het over feminisme en islam heb, staat er, en wat jammer dat ze niet bij de SP zit.
Nu is het natuurlijk iemands eigen keuze bij welke partij ze wil horen. Toen Hirsi Ali bij de PvdA weg ging verkoos ze naar rechts op te schuiven en niet naar links. Haar goed recht. Maar wel een keuze.
Ook zo’n plezier gehad in het fraude debat? Ik wel. Het mooie vond ik dat de SP die oubollige waarden-en-normen discussie van Balkenende gebruikt om een werkelijk probleem aan de orde te stellen; de grote fraude en de publieke moraal. En daar krijgt vervolgens Jan in het debat de kamer in mee. En vervolgens moet het kabinet wel wat doen.
Mooi werk, Jan!
Vanochtend moet ik van alles regelen om twee Palestijnse collega’s voor een weekje naar Nederland te krijgen voor een werkbezoek. Gaza wordt steeds verder geïsoleerd.
Het is een interessant bedrijf, de Eerste Kamer. Je komt nog eens ergens. Gisteren stond de jaarlijkse vasstelling van de begrotingsstaat van Koninkrijksrelaties op de agenda. Dat gaat dus over de relatie tussen Nederland en Aruba en de Antillen. Tot nu toe had de SP fractie, die vorig jaar maar uit twee mensen bestond, daar geen stelling in ingenomen. Maar nu we met zijn vieren zijn mochten we ons er niet meer van af maken, vonden we. De koninkrijksrelaties vallen onder mij. Een beetje bescheiden, ik ben op dit terrein echt een nieuwkomer, vroegen we 5 minuten spreektijd aan.
Ik voelde me als een vis in het water, maandag 8 maart. Een paar honderd vrouwen (en een paar mannen) stroomden Frascati binnen, naar de door Groen Links georganiseerde bijeenkomst die voornamelijk bedoeld was voor allochtone vrouwen.
Niet Agnes moest het ontgelden, Jan. (Ik bedoel: Jan Marijnissen, zie zijn opmerking op zijn weblog, over vrouwendag) Niemand van de aanwezigen heeft iets negatiefs gezegd over haar, of over haar waarde als politica. De discussie ging over beeldvorming. Wanneer je naast elkaar zet hoe mannelijke politici meestal worden gefotografeerd en hoe vrouwelijke politici meestal worden gefotografeerd dan vallen de verschillen op. Daar ging het om. En het waren prachtige foto’s, ook daar had niemand het over. Alleen: is dat de manier waarop je een serieus te nemen politicus afbeeldt?
Ik heb het Agnes gevraagd. Die zegt, wat ik wel dacht vanuit mijn ervaring met fotografen, dat ze geen inspraak had bij de keuze. ‘Er is een uur gefotografeerd, en dan moet je vertrouwen hebben in wat ze maken en kiezen, dat kan alle kanten opgaan’.
Maar Agnes zelf is erg tevreden met het resultaat. Met mijn kritische opmerking over hoe ze gefotografeerd is is ze het dan ook niet eens.
Okee, het scheelt een slok op een borrel dat ze er zelf gelukkig mee is. Blijft de discussie of het waar is dat mannelijke politici in de beeldvorming serieuzer genomen worden dan vrouwen. Ik herinner me die vervelende documentaire waarin Agnes tot drie keer toe haar lippen zat te stiften, alsof ze niets anders te doen heeft, alsof ze niet knoerthard werkt. Terwijl de meeste mannen ook wel eens hun haar kammen. Nee, jij niet, Jan, dat weten we. Knoerthard werken wel, drie keer per dag je haren kammen niet.
Ik ben nooit zo dol geweest op Internationale Vrouwendag, zoiets als moederdag. Het hele jaar je ondankbare werk doen en dan één dag bloemetjes en een zachtgekookt eitje op bed. Maar vooruit, elke gelegenheid om weer eens aandacht te schenken aan hoe de zaak van vrouwen er voor staat en daar de media mee te halen is er eentje.
De Stichting Economisch Onderzoek (SEO) heeft in opdracht van minister Verdonk een briljant plan ontwikkeld om de mate van integratie van individuen te meten. Dat gaat met vignetjes. Fictieve beschrijvingen van – uiteraard- allochtone mensen, in de trant van: Fatma draagt een hoofddoek, gaat graag naar de disco, drinkt alleen chocomel en is van plan met een moslim te trouwen. Die vignetjes worden dan voorgelegd aan een aantal vooraanstaande Nederlanders, waaronder ook zo iemand als Paul Cliteur, die al heeft gezegd dat hij de islam een achterlijke cultuur vindt. Dus we kunnen het ons wel voorstellen: disco en chocomel, twee punten erbij, hoofddoek en moslimverloofde, twee punten eraf, eindscore: een vijf plus of een zes min voor inburgering.
Beste Anne-Marie, je vroeg waar je de discussie over hoofddoeken in de SP kon vinden – in de wandelgangen en niet zozeer op de website. Maar je wordt op je wenken bediend met de commentaren op mijn stukje over de hoofddoek – hoewel ik natuurlijk niet weet of alle reacties van SPers komen.
Het kenmerk van de reacties is nog steeds een hoog zwart-wit gehalte. Soms zo sterk dat de mensen die reageren niet meer lezen wat er staat. Zo krijg ik in de schoenen geschoven dat ik mishandeling niet meer erg zou vinden en ik dus ook geen feministe meer ben. Nou, voordat iemand zo’n oordeel uitspreekt zou je me dat eerst kunnen vragen, natuurlijk.
Ik schaam mij voor het integratiedebat, zei Adri Duivesteijn, lid Tweede Kamer voor de PvdA in een interview in de Volkskrant (2 maart 2004)
Ik vind zijn mening, en het feit dat hij zijn nek uitsteekt, een verademing. Duivesteijn is het er mee eens dat we te soft zijn geweest in onze multiculturele idealen van destijds. Maar het rechtse moralisme schiet helemaal de andere kant op en is knap beangstigend.