Ik voelde me als een vis in het water, maandag 8 maart. Een paar honderd vrouwen (en een paar mannen) stroomden Frascati binnen, naar de door Groen Links georganiseerde bijeenkomst die voornamelijk bedoeld was voor allochtone vrouwen.
Ik ben nooit zo dol geweest op Internationale Vrouwendag, zoiets als moederdag. Het hele jaar je ondankbare werk doen en dan één dag bloemetjes en een zachtgekookt eitje op bed. Maar vooruit, elke gelegenheid om weer eens aandacht te schenken aan hoe de zaak van vrouwen er voor staat en daar de media mee te halen is er eentje.
Doden onbegraven,
één woestenij uw stad.
Opgejaagd, prijsgeschoten, als klein wild afgeslacht,
uw allerliefste mensen.
De Stichting Economisch Onderzoek (SEO) heeft in opdracht van minister Verdonk een briljant plan ontwikkeld om de mate van integratie van individuen te meten. Dat gaat met vignetjes. Fictieve beschrijvingen van – uiteraard- allochtone mensen, in de trant van: Fatma draagt een hoofddoek, gaat graag naar de disco, drinkt alleen chocomel en is van plan met een moslim te trouwen. Die vignetjes worden dan voorgelegd aan een aantal vooraanstaande Nederlanders, waaronder ook zo iemand als Paul Cliteur, die al heeft gezegd dat hij de islam een achterlijke cultuur vindt. Dus we kunnen het ons wel voorstellen: disco en chocomel, twee punten erbij, hoofddoek en moslimverloofde, twee punten eraf, eindscore: een vijf plus of een zes min voor inburgering.
Beste Anne-Marie, je vroeg waar je de discussie over hoofddoeken in de SP kon vinden – in de wandelgangen en niet zozeer op de website. Maar je wordt op je wenken bediend met de commentaren op mijn stukje over de hoofddoek – hoewel ik natuurlijk niet weet of alle reacties van SPers komen.
Het kenmerk van de reacties is nog steeds een hoog zwart-wit gehalte. Soms zo sterk dat de mensen die reageren niet meer lezen wat er staat. Zo krijg ik in de schoenen geschoven dat ik mishandeling niet meer erg zou vinden en ik dus ook geen feministe meer ben. Nou, voordat iemand zo’n oordeel uitspreekt zou je me dat eerst kunnen vragen, natuurlijk.
Ik schaam mij voor het integratiedebat, zei Adri Duivesteijn, lid Tweede Kamer voor de PvdA in een interview in de Volkskrant (2 maart 2004)
Ik vind zijn mening, en het feit dat hij zijn nek uitsteekt, een verademing. Duivesteijn is het er mee eens dat we te soft zijn geweest in onze multiculturele idealen van destijds. Maar het rechtse moralisme schiet helemaal de andere kant op en is knap beangstigend.
Ook binnen de SP woedt een discussie over de hoofddoek. Zie, o.a. de weblog van Theo Cornelissen.
Ik ken twee zusjes, in Marokko geboren maar in Nederland opgegroeid. Alletwee spreken ze beter Nederlands dan Arabisch. De een volgt een beroepsopleiding en woont nog bij haar ouders thuis. De andere, een paar jaar ouder, is getrouwd geweest, gescheiden, en woont zelfstandig met haar kind. Ze werkt bij een Blijf van m’n Lijf huis. Het ene zusje draagt een hoofddoek, het andere niet. Raden welke van de twee?
Op de Pim Fortuyn Forum website is een ‘donkerzwarte lijst van cultuurrelativisten’ geplaatst. Hele erge mensen, want verantwoordelijk voor “de uitverkoop van Nederland en de beschaving” (Kenden we de uitverkoop van de beschaving niet al ergens anders van?) en de “islamitisering” van Nederland. Ik ben vereerd dat ik ook op die lijst sta, met Jacques Wallage, Marcel van Dam en Jan Pronk. Nooit gedacht dat ik het nog eens zover zou schoppen.
Na een weekje crocusreces vandaag weer een Eerste Kamerdag. Zoals het hoort. Vorige week wist ik herhaaldelijk niet wat voor een dag het was, omdat ik het vaste ritme miste: maandag stijgende hectiek, heb ik mijn vragen wel op een rijtje, is mijn inbreng in orde, stukken van mijn collega’s lezen, dan de dinsdag zelf, en woensdag dossiers opruimen en uitblazen, als het kan in de sauna.
Gisteravond een bijeenkomst over Palestina, Israël en de muur in Alkmaar. Geen gemakkelijke avond.
In de Ekklesia:
Licht dat ons aanstoot in de morgen,
voortijdig licht waarin wij staan
koud, één voor één en ongeborgen,
licht overdek mij, vuur mij aan.
Dat ik niet uitval, dat wij allen zo
zwaar en droevig als wij zijn
niet uit elkaars genade vallen
en doelloos en onvindbaar zijn.