(Huweida)

(With summary)
De laatste ochtend op het kantoor in Gaza. Fatma en Mohammed zijn de laatste papieren in orde aan het maken, een financieel jaarverslag dat Leo weer nodig heeft om de volgende aanvraag in Nederland te doen. Per mail gaat er nogal eens wat mis, dus alles wat ik mee kan nemen is meegenomen. De bonnen voor Novib worden gekopieerd. Huweida komt binnen, Fatma’s zusje, die gaat Fatma helpen, als vrijwilligster, met de aanvragen voor het Liliane Fonds, omdat Maha geen tijd meer heeft vanwege haar studie die ze af moet maken.
Lees verder →

Laatste dag van de training. Het is nog een kwestie van afwikkelen, de laatste coachings, vragen, uitleg, huiswerkopdrachten, evaluatie en planning voor de toekomst.
Lees verder →

Dag twee van de training. Vandaag moet het grootste deel van het werk gedaan worden, want morgen sluiten we alweer af. De stemming is al heel anders dan gisteren aan het begin. We spreken nog eens de gang van zaken af, vandaag geen vaststaand programma, nu iedereen weet hoe Jan werkt. We spreken rookpauzes af die hier erg nodig zijn, en een pauze om te bidden om een uur.
Lees verder →

Vanuit de flat merkten we er niets van, maar Khaled Abu Zaid, de directeur van het NCCR vertelde het ons voor we de training zouden beginnen: er was veel onrust in Gaza. Er waren vechtpartijen ontstaan tussen Fatah aanhangers en Hamas aanhangers naar aanleiding van de beledigende opmerkingen die een Hamas kopstuk, Khaled Mishal had gemaakt vanuit Syrie. Dieven, had hij Fatah genoemd. Fatah eiste excuses. De gemoederen liepen hoog op. Khaled een beetje nerveus, want er waren zowel Hamas als Fatah mensen in de training. De training die we nu juist hadden afgesproken maanden geleden, toen de kolonisten terug getrokken werden uit de Gazastrook en we, met onze ervaring in ‘post-war’ landen konden voorspellen: als de gezamenlijke vijand weg is, komt alles aan spanning dat er is opgehoopt naar buiten, en richt de agressie zich tegen elkaar. En kijk, helaas krijgen we gelijk
Ahmed van Fatah is er bij komen te staan. Net als Khaled maakt hij zich zorgen dat de onderlinge spanningen de training zullen verpesten. Laat maar aan Jan over. Komt wel goed.

Lees verder →

Ik zit in Hotel Al Quds te werken op een computer met een identiteitscrisis, die weet steeds maar niet of hij in het Arabisch of in het Engels verder wil, en van links naar rechts of omgekeerd. Ik weet ook niet hoe ik het verhaal van mijn laptop hier naar toe krijg. En al helemaal de foto’s niet. Maar alles komt in orde.
Lees verder →

We zijn er, goede reis gehad, geen problemen.
Annelies die hier voor het eerst is kijkt haar ogen uit.
Ze geeft liefs door aan ‘all her loved ones who are not with her’.

Morgen begint de training, dertig mensen van allerlei maatschappelijke en politieke organisaties, de politie, de ministeries, de vrouwengroepen, voor een leiderschapstraining.

Nu op het kantoor de voorbespreking.
Verslagen volgen.

Of ik nog steeds tegen aanslagen ben. Of het wel goed gaat met mijn geweten. Op beide vragen: ja.

Ik hoopte dat het uit zou blijven, maar vreesde van niet. De vrees heeft het gewonnen van de hoop. Grote aanslag in Tel Aviv, minstens negen doden. Voorpagina nieuws. Terecht. Maar de aanslagen door het Israelische leger afgelopen week, resultaat zeventien doden waaronder kinderen, hadden ook voorpagina nieuws moeten zijn. Niet alleen om het feit dat Palestijnse gedode burgers even erg zijn als Israelische gedode burgers, maar ook omdat Israel bezig was om te provoceren, de Hamas regering te ondermijnen door de bevolking uit te hongeren, gek te maken van de permanente bombardementen, bang te maken dat de volgende aanslag hun kind of hun huis zou raken.
Lees verder →