Elke keer als de telefoon of mijn mobieltje gaat denk ik: nieuws uit Gaza of Cairo. Maar dan zijn het Joes of Deny of Jan of Helma of een van de mensen die willen weten of het doorgaat met het bezoek van Khaled aan Nederland. We spreken deadlines af. Als het voor één uur niet lukt moeten we morgen de vergadering met de donororganisaties afzeggen. Ik moet uit gaan zoeken wanneer het vliegtuig uit Cairo komt, als ie komt.
Wachten.
Oefening in geduld.
Joes heeft Khaled zelf bereikt. Die geeft de moed nog niet op. Er is nu iemand ingeschakeld die kan getuigen dat Khaled niet de Khaled is die ze denken dat hij is. Als het een beetje meezit kan hij morgen het vliegtuig nemen, en wie weet is hij er nog op tijd voor de vergadering, Insha’Allah. Beetje bidden, beetje duimen, beetje hopen.
Telefoon uit Gaza. Fatma. Khaled zit nog steeds vast in Caïro. Morgen moet hij opnieuw met de grenspolitie praten of wie het zijn die hem door moeten laten. Maar het ziet er niet geweldig uit. Fatma zucht. Ben je net door de Israëli’s heen krijg je de Egyptenaren. Who needs enemies with friends like that?
Van werken met Palestijnen word je een beetje Palestijns. Palestijn zijn onder de bezetting betekent een groot deel van je leven besteden aan wachten. Wachten tot het checkpoint open gaat. Wachten in de rij tot je papieren zijn gecontroleerd. Wachten tot je een visum krijgt. Wachten bij de grens of je wordt door gelaten.
Lees verder
Ik geloof dat het dansje van de koningin de media meer interesseerde dan de aanleiding van dit feest: de uitreiking van de Prins Claus Prijs aan de Palestijnse dichter Machmoed Darwish.
Kippevel, brok in keel, tranen in ogen. Om me heen mensen die ook aangedaan zijn. Duizend mensen in de Westergasfabriek. De laatste voorstelling van de Shouting Fence, een muziekstuk geïnspireerd door het hek in Majdal Shams waar de dorpelingen aan beide kanten alleen kunnen communiceren met vrienden en familie door naar elkaar te schreeuwen.
Ik ken het van Rafah. Dat is een dorp dat door de Israëlische grens tussen Gaza en Egypte in tweeën is gesneden. Toen ik er tien jaar geleden kwam bestond de grens uit een stuk niemandsland met aan beide zijden een hek met veel prikkeldraad. Aan alletwee de kanten stonden mensen op stenen en kistjes om hun familie aan de andere kant te zien. Dan werden er berichten door geschreeuwd, kleine kinderen en babies werden omhoog getild zodat oma en opa aan de andere kant hun kleinkinderen konden zien. Dat kan nu niet meer, het hek is vervangen door hoge betonnen muren, tanks rijden door het niemandsland, en wie zou proberen daar zijn hoofd overheen te steken wordt genadeloos neergeschoten.
Een hek elders in de Palestijnse gebieden was de inspiratie voor een muziekevenement, de shouting fence. Van harte aanbevolen. Wees erbij.
Lees verder
Gisterochtend het bericht van onze vrienden uit Gaza, kom maar niet, de situatie is te onrustig, kom na de verkiezingen, we kunnen nu jullie veiligheid niet garanderen.
Het is niet de eerste keer dat een reis niet is doorgegaan op het laatste nippertje, ik zou vanochtend heel vroeg het vliegtuig nemen en had mijn koffer al gepakt, en ook hebben mijn collega’s wel eens voor een dichte grens gestaan. Ik vind het erg dat ik nu niet in Gaza kan zijn, maar het is zoals het is.
Lees verder
Hoeveel kritiek er binnen Palestina zelf ook was op de ra’is, zelfs zijn tegenstanders erkenden dat Abu Amar de vader was van de Palestijnen, en de leider van de Palestijnse zaak. Hij was ook de leider van Fatah, de seculiere, nationalistische beweging, maar het is hem altijd gelukt om niet alleen gezien te worden als de aanvoerder van één factie. Meedere keren is het hem, bijvoorbeeld gelukt, om een wapenstilstand, een hudna te organiseren waar ook Hamas aan deelnam. Tot Israël meteen erna een paar Hamasleiders liet vermoorden waarna de wapenstilstand niet meer te houden was. Arafat lukte het als geen ander om ‘de boel bij elkaar te houden’, al werd hem de autocratische manier waarop hij dat deed wel verweten. Een van de kritiekpunten die dr. Haider Abdel Shafi op hem had, was dat hij na het losbarsten van de tweede intifada niet een raad heeft uitgeroepen waarin alle facties gezamenlijk zouden hebben besloten welke strategie ze hadden moeten volgen. Abdel Shafi was er voor geweest om het gewapende verzet zorgvuldig te beperken tot zelfverdediging en verdediging tegen de bezetting, en denkt dat daarvoor een meederheid te vinden was geweest. Nu was er te veel ruimte voor de kleine, zelfstandig opererende verzetsgroepjes waaronder ook de mensen die het gerechtvaardigd vonden om in Israël zelfmoordaanslagen op burgers uit te voeren. Niet alleen moreel niet te verdedigen, maar heel erg slecht voor de beeldvorming over de Palestijnen en zo makkelijk uit te buiten door Sharon.
Lees verder
