Ramadan met rode ogen van het huilen, Dalia bleek, ze hebben Machmoud van negen maanden achter moeten laten bij de intensive care van het ziekenhuis, zo te zien in coma. Maar gelukkig, een paar uur later blijkt het gevaar geweken, als Joes met ze mee is naar het ziekenhuis vinden ze een jongetje dat gewoon huilt en baba, baba roept.
Lees verder
Wachten. Palestijns wachten. Het zuidteam zit vast bij checkpoint Abu Holi. We kunnen niet beginnen met de cursus.
Mohammed Balata is teleurgesteld dat het niet gelukt om naar Nederland te komen. Nou ja, zegt hij, zo is ons leven.
Ramadan zit bij zijn zoontje in het ziekenhuis. Niets te maken met de bezetting, maar het jongetje is uitgedroogd.
Na weken geen aanval is er vannacht weer een metaalwerkplaatsje gebombardeerd. We hebben niet gehoord. Geen doden, wel drie gewonden.
We wachten en drinken koffie.
Vrijdag 18 juni
Joes en Eelco zijn gearriveerd! Geen moeilijkheden bij Ben Gurion en ook niet bij Erez. We kunnen morgen gewoon aan het werk.
Wat een drukke dag meteen in Gaza.
Gisteravond toen ik aankwam met de taxi zaten er drie Mohammeds op de stoep voor mijn flat op me te wachten, Skinny Mohammed, die zo heet omdat hij de dunste is, Greasy Mohammed, omdat hij briljantine in zijn haar heeft, en Abu Mohammed, die eigenlijk geen Mohammed heet maar de vader is van een jongetje Mohammed.
Lees verder
Ik ben er weer, in mijn tweede tehuis. Geen moeilijkheden bij de grens, maar een uurtje wachten bij Erez omdat er ook een ambulance door moest, vandaag geheel in beslag genomen door vrienden, bezoekje aan een familie in vluchtelingenkamp Nuseirat, een journalist die me wilde interviewen, iemand die met me wilde praten nover een Aids project. Nu staat iedereen op me te wachten tot ik klaar ben want het kantoor gaat dicht.
Morgen meer verhaal en foto’s.
Dat werd nog onverwacht spannend in de Eerste Kamer gisteren. Ik had gedacht dat we zouden stemmen over de motie die ik had ingediend over de hervatting van de noodhulp aan het werk van de VN in Gaza, en eerlijk gezegd dacht ik niet dat we een meerderheid zouden krijgen. Dat gebeurt ons als oppositiepartij natuurlijk wel vaker, dat je vreselijk je best doet en toch moet accepteren dat je in Eerste of Tweede Kamer geen meerderheid meekrijgt. Het is een goede cursus in frustratietolerantie.
Lees verder
In het Kalandia vluchtelingenkamp is op zondag Arafat Yaakoub doodgeschoten door het leger. Yaakoub was al in de eerste intifada gewond en bewoog zich sindsdien voort in een rolstoel. Het leger zegt dat er een groep jongeren met stenen gooide en dat ze waarschuwingsschoten hebben gelost. Yaakoub zat bij een kiosk in zijn rolstoel koffie te drinken. Hij werd in zijn hoofd geschoten en was op slag dood.
In het weekeinde zijn nog twee burgers gedood, waaronder een zwak begaafde jongen die het bevel om te stoppen niet begreep.
Lees verder
Ramadan en Mohammed zijn niet doorgelaten bij Rafah, de grens was dicht. Dat was het dan voorlopig. Eerst ga ik zelf weer naar Gaza. Als er daarna weer tijd is om ze hier te ontvangen is Mohammed’s visum inmiddels verlopen, want dat van hem was twee weken eerder goedgekeurd dan dat van Ramadan, en omdat hij op Ramadan moest wachten had hij nog maar twee weken over van de maand die een visum geldig is. Als iemand dat nog kan volgen. Dus voor de volgende poging kunnen we weer helemaal opnieuw beginnen.
Rondje bellen, hotel annuleren, afspraken afzeggen.
Het wordt langzamerhand routine.
Slapstick in Israël. Sharon brengt vandaag zijn Gazaplan in stemming in zijn kabinet. En aangezien hij verwachtte geen meerderheid te krijgen wilde hij van te voren twee ministers ontslaan. Zo doe je dat in een democratie. En daar zijn dus regels voor. De ministers hebben nog steeds stemrecht binnen 48 uur na hun ontslag. Avigdor Lieberman en Benyamin Elon die de bui zagen hangen verschenen dus niet toen Sharon ze had gesommeerd om te komen. Avigdor Lieberman werd gesnapt in zijn sportschool, en moest de ontslagbrief wel in ontvangst nemen. Lieberman is overigens de minister die er openlijk over praat om de Palestijnen met Israëlisch staatsburgerschap ook uit Israël te ‘verwijderen’.
Benyamin Elon verstopte zich ergens, en was ondanks de beste geheime politie ter wereld onvindbaar. Sharon probeerde nog om hem telefonisch te ontslaan, maar Elon zegt gewoon dat hij niet zeker weet of het wel Sharon was die hij aan de lijn had, dat kon wel elke grappenmaker zijn. Dus dat is niet legaal zegt hij. Vandaag om vier uur vindt de zitting plaats, precies zo uitgerekend dat het ontslag van de ministers geldig is.
Ondertussen plaatst het leger advertenties: leuke kadootjes voor vaderdag. Geef papa wat legerspullen, een baret, medailles, een kogelvrij vest, een schouderriem voor zijn geweer. En als grap een T-shirt met opschrift: America don’t worry, Israel stands behind you.
Ramadan belde. Mohammed en hij staan klaar om op weg te gaan. De checkpoints tussen Gaza en Rafah zijn open. Of ik er nog voor kon zorgen dat de Ambassade een verklaring afgeeft dat ze worden verwacht in Nederland. Het is zondag. De Ambassade is dicht. En het zou niet hoeven want het visum in hun paspoort is afgegeven door de Ambassade.
Het gedoe om iets voor elkaar te krijgen: vrijdags is alles wat moslim is dicht, zaterdag alles wat joods is en zondags alles wat christelijk is. Hadden de diverse profeten en andere vertegenwoordigers van God/JHWH/Allah op aarde dat met een vooruitziende blik op de toekomst en de globalisering niet een beetje beter kunnen coördineren?
Om vier uur moeten ze over de grens bij Rafah. Eerst langs de Israëli’s, dan nog bij de Egyptenaren die ook niet erg prettig zijn in de omgang, en dan met een gesloten bus naar Cairo, waar ze tot hun vlucht opgesloten zullen worden in een wachtruimte onder bewaking. Egypte is als de dood voor Palestijnse vluchtelingen die illegaal blijven. En dan een beetje duimen dat ze fatsoenlijk behandeld worden als ze Nederland in komen, want ze hebben de sekse, de leeftijd, uiterlijk, naam, geloof en nationaliteit waarbij overal meteen alarmbellen gaan rinkelen: potentiële terrorist.
Eerst Rafah. Beetje bidden maar.