Henk Mulder, SP afdeling Amsterdam, vind dat ik ‘zelfgenoegzaam’ ben, en ‘subjectief’ waar het gaat over mijn stellingname in het Palestina/Israël conflict. Hij was er bij op een avond voor nieuwe leden in Amsterdam, waar ik geïnterviewd werd, onder andere over Palestina. (Zie commentaar 6)
Dat vinden vast wel meer leden. Ik heb er een antwoord op geschreven. (zie commentaar 7)
Gisteren zaten ‘de handelingen’ in mijn postvakje, de letterlijke tekst van wat er in de Tweede Kamer is gezegd. Opwindende lectuur. Zo kon ik nu woordelijk teruglezen wat minister Bot op 5 februari had gezegd bij behandeling van de brief van de minster van Buitenlandse Zaken over de Israëlische afscheidingslinie. De muur, zegt maar.
Wat moet er gebeuren voordat Nederland daadkrachtig gaat optreden in het Israëlisch-Palestijnse vraagstuk, vroeg SPer Harry van Bommel zich af?
Sharon is wel een schurk maar toch niet zo’n erge schurk, vindt Ferry Biedermann (Volkskrant 14 februari) aan de ene kant heeft hij er in zijn tijd als premier alles aan gedaan om de situatie te doen escaleren, aan de andere kant is hij herkozen terwijl hij het al had over de acceptatie van een Palestijnse staat, zij het een onmogelijke mini-staat. Hij heeft zelfs al vaag aangegeven dat hij gebied aan de Palestijnen wil overdragen.
Hij heeft zelfs, voeg ik toe, gesproken over de ontmanteling van 17 nederzettingen op de Gazastrook.
Is Sharon echt van gedachten veranderd, is het een oprechte bekering, vraagt Biedermann zich af, om er alvast aan toe te voegen dat hem dat onwaarschijnlijk lijkt.
Even mijn tweeweekse column naar het blad ‘Volzin’ sturen.
Een citaat:
‘ Minister Bot is er tegen dat het Internationaal Gerechtshof in Den Haag een uitspraak doet over de legitimiteit van de muur in de Palestijnse gebieden, de muur die vele duizenden mensen het leven onmogelijk gaat maken, en de Tweede Kamer steunt hem daarin met een kleine meerderheid. En waarom is hij er tegen? Omdat het een politiek gevoelige zaak betreft. Als het een gevoelige zaak betreft, moeten wij begrijpen, dan kijken wij liever de andere kant op wanneer de Conventies van Geneve breeduit worden geschonden. De week daarvoor heb ik Bot in de Eerste Kamer nog in gloedvolle bewoordingen horen zeggen dat de Navo er niet meer is voor onze eigen veiligheid; die wordt niet bedreigd; maar om in te zetten bij ernstige schendingen van mensenrechten, aantastingen van de internationale rechtsorde en het in de klem komen van grote groepen mensen die op een onjuiste manier worden behandeld. Hier is een grote groep mensen die op onjuiste manier wordt behandeld. We worden niet eens gevraagd om een leger te sturen, alleen dat we de rechtbank ondersteunen die wil onderzoeken of hier de mensenrechten worden geschonden. Maar dat dat zo is, dat willen we dus niet weten.’
Midden-Oosten correspondent Ferry Biederman gaf in de Volkskrant van 14 februari zijn analyse van het Palestijns/Israëlisch conflict. Hij heeft kritiek op de beide leiders, Sharon en Arafat, maar zegt hij, Arafat draagt mogelijk nog meer schuld aan de situatie dan Sharon.
Hoe komt hij daarbij.
Dit zijn de verwijten aan Arafat:
Hij staat aan het hoofd van een corrupt systeem
Hij deed niet genoeg om tot een overeenkomst te komen met de gematigde leiders van Israël
Hij moedigde de geweldsuitbarsting van de intifada aan en weigerde daarna om zijn positie te gebruiken om het geweld te doen stoppen.
Waar of onwaar?