Het is hier donker en nat. En zo vreselijk rustig ’s nachts, al woon ik in het midden van de stad. Geen gebalk van ezeltjes, geen gekraai van de hanen, geen geschreeuw van de vissers en geen oproep tot het gebed. En niet met één oor wakker om het geluid van naderende helikopters op te vangen.

Afscheid, altijd emotioneel. Dr. Adnan, die nauwelijks engels spreekt zei: we wait you. En iemand had wat jasmijnbloesems op mijn koffer gelegd.

Gisteren moesten we twee grenzen door, bij Ben Gurion en bij Erez. We stonden twee uur langer te wachten dan normaal omdat een van ons in de computer onvindbaar bleek. Het hielp weinig om op de ligica te wijzen: als we niet allemaal in de computer stonden dan waren we nooit Gaza binnengelaten, en als we binnengelaten waren moesten we er toch ook weer uit kunnen. Ondertussen hadden we de tijd om te zien hoe het daar gaat, bij checkpoint Erez. Er was met een ambulance een groep Palestijnen gebracht die voor medische hulp naar Israël moesten. Zware gevallen, want niemand doet dat voor z’n plezier. Lees verder →

Laatste dag. Te weinig tijd. Deny en Joes gaan huisbezoeken doen, Jan en ik blijven op kantoor om te bemiddelen bij een conflict.

Deny wilde ook een bezoek brengen aan een intifadaslachtoffer. Daar zijn er veel van. Burije kamp. Vier mensen stonden in de deuropening te kijken toen de tanks hun kamp binnenvielen. Bij de eerste schoten werden drie van de vier gedood en de vierde zwaar gewond. Het waren twee broers. De overlevende broer, door een kogel in zijn buik en in zijn arm zwaar gehandicapt trouwde met de weduwe van de dode broer, en werd de vader van de twee kleine kinderen. Zo gebeurt dat hier nog vaak, het is een manier om de weduwe bescherming te bieden, de kinderen in de familie te houden. Maar het team heeft hier meer te doen dan te helpen met de revalidatie, de fysiotherapie, de medische controle. Ratiba, de verpleegster, praat met de vrouw die doodongelukkig is. Haar man dood, binnen het jaar getrouwd met een zwaar gehandicapte, nauwelijks tijd gehad voor de rouw. En vindt dat ze niet mag klagen. Er komt hier bij de hulpverlening zoveel meer bij kijken dan alleen zorgen dat iemand een goede rolstoel heeft.
Lees verder →

Huisbezoeken in Jabalya kamp. Het eerste kind is een meisje, Rosana. Geboren met een open ruggetje, geopereerd. Het gaat heel goed met haar, maar ze zal nooit kunnen lopen. Ze is hartstikke slim, een kind waar duidelijk van gehouden wordt. Ze babbelt, kruipt bij Joes op schoot, wil weten waarom ik geen doek op mijn hoofd heb. Enige probleem eigenlijk dat de ouders nog steeds hopen dat hun dochtertje met een operatie nog wel zal kunnen lopen. Onze teams zijn niet erg goed in slecht nieuws gesprekken. En dan natuurlijk dat de vader werkloos is, dat de hele familie op een kamertje woont.

Lees verder →

Nasser heeft overdreven, het was geen tank die gisteren opgeblazen was, maar een pantserwagen, en er zijn geen drie soldaten gedood maar eentje gewond. Zo gaat dat hier soms, geruchten worden groter als ze via via worden doorverteld, tot op de radio of in de krant de echte feiten worden vermeld. Er zijn twee raketten afgeschoten op werkplaatsjes waarvan het leger beweert dat er kassem raketjes worden geproduceerd. Soms is dat waar, soms niet. En het leger heeft weer huisgehouden in het al zo geteisterde Rafah. De wegen zijn afgesloten, Ramadan kan niet naar zijn werk in Khan Younis, en het is de vraag of de mensen van het zuidteam kunnen komen die Jan vanmiddag gaat geven.
Als het goed is zitten Joes en Deny al in het vliegtuig hierheen. Als verrassing gaan we vanavond op het strand eten. Dan krijgt Deny die voor het eerst komt in een keer een flinke overdosis Gaza.
Lees verder →

(Voor de nieuwe inloggers: ik ga er vaak van uit dat mensen de voorafgaande geschiedenis al kennen, en ik heb ook al veel geschreven over het Palestijns/Israelische conflict. Maar als iets niet duidelijk is: vraag!)

Onderweg naar het NCCR, naast Nasser in de auto zie ik veel soldaten op straat. Of soldaten- eigenlijk is het dus politie want officieel hebben de Palestijnen geen leger. Nasser vraagt een kennis die langs komt wat er aan de hand is. Hij klikt bezorgd met zijn tong. Mushkela? vraag ik, problemen? Na’ am zegt hij, mushkela en maakt met zijn hand het gebaar alsof hij een pistool afschiet. Verder komen we niet, want mijn Arabisch is ongeveer zo goed als zijn Engels, zo’n 27 woorden.
Lees verder →

Mijn vrienden hier lachen er een beetje om. Anja moet weer kinderen fotograferen. Ik kan het niet laten. Al die smoeltjes. Verdrietige, wantrouwige, trotse, verlegen, uitdagende kindersmoeltjes. Branieschoppertjes, toekomstige etterbakjes, daar een kleine diva in de dop, hier een dromerig dichtertje, een tienertje met DON’T TOUCH MY HEART op haar T-shirtje over haar nieuwe borstjes.
Lees verder →