Als je een espresso drinkt, met een klontje suiker en een stukje chocola erbij, besef je dan hoe dat ons verbindt met ons koloniale verleden? Koffie, suiker, cacaobonen, allemaal koloniale producten waar we rijk aan zijn geworden en waar we anderen voor hebben laten werken, onder zwaar onderdrukkende omstandigheden. We werden er gisteren aan herinnerd tijdens de presentatie van de Gids voor het slavernijverleden van Amsterdam.
Lees verder
Het heeft mij al lang verbaasd hoe nog steeds zoveel mensen die zichzelf christenen noemen het kunnen maken: blind te blijven voor het onrecht dat Palestijnen wordt aangedaan, ook de christelijke Palestijnen, vanuit een even blinde christelijke liefde voor Israël. Zonder politieke analyse, en zonder zichzelf de vraag te stellen of je Israël uiteindelijk helpt wanneer je hun onzalige bezettingspolitiek accepteert als ‘veiligheidsmaatregel’ ging met name de Christen Unie maar door op dezelfde lijn – het was niet om aan te zien dat Joel Voordewind wel met christelijk erbarmen aan kwam zetten bij de vluchtelingen in Nederland, maar niet thuis gaf wanneer het ging om Palestijnse vluchtelingen.
Lees verder
Meestal als je je in academische kringen begeeft zijn vrouwen in de minderheid. Maar niet bij het afscheid van professor Maaike Meijer. Zelden zoveel hooggeleerde feministes in één cortège bij elkaar gezien, en bij elk bekend gezicht dacht ik aan wat ze allemaal voor elkaar hebben gekregen.
Lees verder
Bomvolle kerk, want: Pinksteren, en de laatste dienst voor de zomer, en drie dopelingen. Voor de liefhebbers: de foto’s van een prachtige dienst, met taart toe. En Emma met haar viool, En Alex van Ligten met een prachtige preek, en zingen: ‘voor onze kinderen die elkaar in vreemde vrolijke talen beminnen’.
Lees verder
Tweede Pinksterdag – alweer in De Nieuwe Liefde, gewijd aan een nieuw boek, getiteld Flexibel Geloven, door Manuela Kalsky en Frieda Pruim, die de interviews maakte. Ook ik sta er in, als ‘bekeerling’ hoewel ik mezelf nooit zo zou noemen.
Lees verder
Speech die ik hield voor de ambtswoning van de burgemeester, op 1 juni 2014, ter gelegenheid van het startschot van de Keti Koti maand.
Beste mensen,
Het is een eer om hier te mogen staan en door de Stichting Eer en Herstel te zijn uitgenodigd. Ik weet dat veel mensen uit beleefdheid hun speech zo beginnen, maar ik meen het echt. Ik besef dat jullie, de nazaten van de slaven van twee eeuwen terug, een groot gebaar maken naar mij toe, witte Nederlander, dat ik hier mag spreken, terwijl wit Nederland jarenlang heeft nagelaten om een werkelijk, eerlijk gebaar te maken naar jullie toe en nog steeds niet in staat lijkt om te luisteren – naar jullie die weten hoe jullie overgrootmoeders en overgrootvaders hebben geleden, zodat wij nu in deze stad kunnen genieten van de rijkdom waar jullie mensen onder dwang voor hebben gewerkt.
Lees verder
Na een lange tocht langs de grachten eindelijk de ambtswoning van de burgemeester.
Lees verder
I juni werd het startschot gegeven voor een maand activiteiten rondom Keti Koti, verbreek de ketenen, met de leuze waar ik het heel erg mee eens ben: ‘het slavernijverleden is van ons allemaal’. Een herdenking dus, een Memre Waka, georganiseerd door de Stichting Eer en Herstel, met een tocht naar de ambtswoning van de burgemeester aan de Herengracht. Ik had het al in mijn agenda staan toen ik gevraagd werd of ik ook wilde spreken. Dat is een grote eer, en ik zei meteen ja.
Lees verder
Racisme is…als blanke mensen beslissen dat het wel meevalt met racisme in Nederland.
Lees verder