Anja Meulenbelt
:: Weblog

Kind en ik hebben een Cineville-abonnement. Dan betaal je per maand je contributie en dan kun je net zo vaak naar de film in een van de filmhuizen in Amsterdam als je wilt. Het aanbod is heel ruim en zeer de moeite. Toch komt het er vaak niet van, dan heb ik het weer eens te druk.
(meer…)

Kinderen in Malawi spelen het kerstverhaal

Ik ken een paar van hen van toen ze meevoeren op een boot door de Utrechtse grachten, een mini-flotilla. Kijk hier. Ik was meteen een fan. Sindsdien gingen ze naar de Westoever en speelden daar. Erg aanstekelijke en vitale muziek, mooie documentaire heet ‘Trip to the Moon’.
(meer…)

Overleden: de dichter Rutger Kopland.
Hier zijn gedicht: jonge sla
(meer…)

Behalve voor Frisse Oren (zie hier) zorgt muziekzendeling Brechtje Roos ook voor Frisse Kost. Het recept is eenvoudig: je nodigt een stel mensen uit die elkaar nog niet kennen, maar waarvan je denkt dat ze elkaar wel wat te zeggen hebben, je vraagt ze allemaal om wat te eten mee te nemen, en hoppa, feest.
(meer…)

(meer…)

Gisteren door vriendin meegenomen naar het gehucht Huinen, vlak bij Putten, rand Veluwe, naar een ‘concert in de kas’. Voor een stadse als ik bijna buitenland, ik was er nooit geweest. Daar, ‘in de kas’ wordt vier keer per jaar een concert gegeven. Dit keer was dat een groep Chilenen (en één Noorse) onder leiding van de charangospeler (en bouwer) Gabriel Aguilera. Dat het Chilenen waren is niet helemaal toevallig, want in vroeger tijden was de kas een opvangplek voor Chileense en Argentijnse vluchtelingen en activisten.
(meer…)

Cadeautje voor Peter en Jan van de bevriende muziekzendeling Brechtje Roos, die deze muziek wel passend vond: stoer en kwetsbaar. Zie de muziekzendeling, hier. En op mijn weblog, hier.
(meer…)

Ik ben een reuze fan van Goran Bregovic, die ik ontdekte toen ik in de Balkan werkte. Ik was een van de trainers die na de oorlogen in het voormalig Joegoslavië werden uitgezonden, om trainingen te geven over het geweld binnenshuis dat zoals overal ter wereld na een oorlog toeneemt. Ik werkte in Bosnië, Kroatië en Servië, kwam in Macedonië en Kosovo, en ook nog in Albanië. En kwam daar ook in aanraking met de ‘underground’, de groepen die altijd al tegen de oorlog en tegen het nationalisme van ‘eigen volk eerst’ waren. Vooral de vrouwenbeweging daar liet zich door de grenzen en de vijandschap nooit tegenhouden, ze bleven voor vrede demonstreren op het grote plein in Belgrado ook tijdens de oorlogen – en dat was niet zonder gevaar. Ik herinner me een feministe die verontwaardigd zei: “I’m not a Serbian, I’m a Lesbian.”
(meer…)