Vroeger was dat toch niet iets om trots op te zijn, om als auteur ‘in de ramsj te liggen’. Ik zat eens bij een echte uitgever, Van Gennep. Met een echte uitgever bedoel ik dat hij niet een boek uitgaf maar een auteur. En dat hij er eer in stelde om van zijn auteurs de boeken nog ‘op de plank’ te houden. Jaap Jansen, want zo heette mijn uitgever annex redacteur (zo heet hij nog, maar hij is nu uitgever in ruste) beknibbelde altijd ontzettend op de oplage. Want als hij er te veel liet drukken zat je misschien met een gigantisch overschot, en het is duur, om zo’n boekenberg in voorraad te houden, en dan moest je die misschien wel de deur uitdoen. Beter was het wanneer je er nog een paar honderd overhield, waarmee je klanten die nog een oude titel wilden bestellen gelukkig kon maken. Al zijn het er maar vijf en zeventig per jaar, dan is dat nog de moeite, zei Jaap.
Lees verder →

Server lag d’r uit.
Dus laat.
Dinsdag.
Dus Den Haag.
Ik kijk of ik er vandaag nog wat van kan maken.

Stations fascineren me. Je lijkt in een andere, mythische, wat sombere wereld terechtgekomen. Het voorgeborgte van – iets. Mensen wachten of bewegen zich van A naar B. Geschiedenissen die je niet kent en niet zult kennen. Het station is nooit waar ze zijn moeten, ze moeten altijd naar elders. En veel van die stations lijken ook niet een plek om er te zijn, maar om zo snel mogelijk weer vandaan te gaan. De tekens aan de wand zijn niet voor mij, ik kan ze niet ontcijferen.
Lees verder →

Ik was bij de buren, in België. Hier.
Morgen meer.