Irshad Manji

Na de waterscheiding, waarmee de mensheid verdeeld lijkt te zijn in moslimbashers, die zichzelf graag islamcritici noemen, versus de moslimknuffelaars, die zichzelf liever zien als voorstanders van een multi-etnische en multireligieuze niet-gepolariseerde samenleving, is elke nieuwe naam die zich in het slagveld begeeft meteen prooi – hoort ze bij ons kamp of bij dat andere? Irshad Manji, Canadese, lesbische moslim met wortels in Iran, schrijfster van het uitdagende The Trouble with Islam, werd onmiddelijk geclaimd door het andere kamp.
Lees verder

Women Inc

Eerlijk, ik had er niet veel zin in. Misschien dat ik gewoon mijn portie aan veel-vrouwen-bij-elkaar er ruimschoots op heb zitten. Misschien omdat ik het zo inhoudsloos vond – zet maar driehonderd vrouwen bij elkaar die volgens de organisatoren vooral met elkaar gemeenschappelijk hebben dat ze ‘lef’ hebben, tja, wie niet, tegenwoordig, en dan moet dat een stimulans zijn voor het nieuwe feminisme, o nee, feminisme was van vroeger, voor, nou ja dat werd ook niet zo duidelijk. Ik was gevraagd om als ‘wijze vrouw’, (wie, ikke?) te komen praten en deel te nemen aan de discussie over de vraag wat er zou veranderen wanneer er meer vrouwen in de politiek zouden komen. Daar had ik een simpel antwoord op: Verdonk. Met andere woorden: het hangt er maar van af wat die vrouwen gaan doen. Er zit een hoog percentage vrouwen in de VVD. Is de VVD goed voor vrouwen? Dacht ik niet. Of je moet het thema verengen tot ‘vrouwen aan de top’. Dus die discussie sloeg ik over, ik was zaterdag liever in den Haag. Ik hoorde een dag later dat mijn collega Femke Halsema, die zich wel had laten verleiden tot deze discussie ongeveer hetzelfde zei.
Lees verder

Omsingeling, vooral foto’s

Op zaterdag naar Den Haag, om bij de omsingeling van het gebouw te zijn waar ik nu niet in zit omdat het zaterdag is. Ik begrijp dat het niet op een doordeweekse dag kon, omdat dan iedereen die wel werk heeft niet had kunnen komen, maar het gevolg was wel dat er geen kabinet was en geen parlement, behalve de parlementariers die deel namen aan de demonstratie.
Lees verder

Racisme en politieke islam

“Flikker nou toch eens eindelijk op met dat achterlijke geneuzel over dat geitenneukersboek. Ik geef er geen kut om wat er nou wel of niet in staat. Jij houdt ook nooit op, gek wijf !!”

Het is toch interessant wat de mogelijkheid om het internet te gebruiken om ongecensureerd je mening op te dumpen toch wakker maakt in mensen. Bovenstaande meneer, die zegt geen kut te geven om wat ik schrijf komt wel regelmatig langs om even te vertellen wat hij van mijn achterlijke geneuzel vindt. Hij lijkt er wel aan verslaafd.
Lees verder

Even geluk in Rafah


(Khalid al Najjar omarmt zijn oma)

Tien jaar geleden stond ik voor het eerst bij de grens tussen de Gazastrook en Egypte, in Rafah. Rafah was eens een dorp, dat toen de Gazastrook nog onder Egypte viel een eenheid was. Met de bezetting van de strook door Israel werd Rafah rigoreus in tweeen gesneden door de nieuwe grens. Tien jaar geleden snapte ik er nog niet veel van. Net zo naief als ik was toen ik mijn nieuwe Palestijnse vrienden vroeg of ze het niet jammer vonden dat ze maar een dag per week vrij hadden, en niet een heel weekeinde en dus nergens naar toe konden, en er onbedaarlijk werd gelachen – waarheen dan?, net zo naief vroeg ik nu wat die Israelische vlaggen deden op de wachttorens van de grens tussen Gaza en Egypte, was de Gazastrook niet net teruggegeven aan de Palestijnen na de handtekening op het gazon van Clinton, was niet net de autonomie uitgeroepen en was het Palestijnse Gezag niet net gevestigd?
Lees verder

Prinsjesdag 2

Gisteren was het Prinsjesdag. Op weg naar het Binnenhof liep ik al tussen de joelende schoolklassen voor wie dit een dagje uit was. Binnen stonden om tien uur al de eerste mensen achter de dranghekken, de gelukkigen die een staplaats hadden gekregen van waaruit ze de koningin en alle prinsen en prinsessen even uit de koetsen konden zien stappen.
Lees verder