Column van Ephimenco vanochtend in Trouw. Ephimenco is vóór de Europese Grondwet, en als we hem geloven moeten is hij dat vooral omdat hij zich heeft laten beïnvloeden door de radiospot van Jan Marijnissen. Dat wil zeggen door de ‘valselijke alarmkreten’ van Jan Marijnissen tégen de Grondwet. Daarom stemt hij vóór.
Lees verder
En na het feestje met de koningin worstelde ik me door de oranje menigte naar huis.
Lees verder
Het was wel leuk bedacht, voor de viering van het Zilveren Regeringsjubileum van koningin Beatrix in de Ridderzaal: alle kamerleden kregen een vijf en twintigjarige Nederlander toegewezen met wie ze de tijd door zouden brengen. Een blind date, zogezegd.
De zajel, de vogel met een boodschap, de vier jonge Palestijnen dus die door ROOD naar Nederland zijn gehaald vertrekken morgen weer naar huis, naar Nablus.
Ze zijn tevreden, veel discussies, veel kennismakingen met mensen die nu de kans kregen om te zien wat in feite hun bealngrijkste boodschap is: Palestijnen zijn mensen, net als jullie. Lees verder
Te gast: Claar
Hier een echte rokende:
’s ochtends vroeg om halfnegen, perron 11 in Utrecht.
maar moet je die kauwgom zien, ’t is erg – en daar hoor je niemand over.
(De oorlog is afgelopen?)
Door Graa Boomsma, uitgesproken in De Brakke Grond, 28 april 2005
De historie is een opeenhoping van puin. Dat constateerde de schrijver Walter Benjamin vlak voor de Tweede Wereldoorlog. Al schrijvend wilde hij de vergeetachtigheid bestrijden, tot ook hij moest vluchten voor de Hitlerhorden en de dood vond. Zijn bastion was de cultuurtraditie, zijn materiaal de taal en zijn enige wapen de verbeelding, de messcherpe metafoor, de vindingrijke vergelijking die ongemakkelijke kennis en een schokkend inzicht bood. Maar de mensen gaan met hun nationale verleden om als met radioactief afval waarvoor nog geen definitieve bestemming is gevonden. Velen willen dat radioactieve puin van vroeger heimelijk begraven. Zand erover en midnje dicht. Maar het verleden blijft actief, woekert door en barst opeens onbeheersbaar naar buiten als niemand het wil of verwacht.
Lees verder
Ik rook dus niet meer. Maar sommige van mijn beste vrienden nog wel en ik ben ontzettend solidair. Dus een enkel keertje krijgt iemand me op het perron wel mee naar de pafpaal en omdat het daar stinkt steek ik er ook maar een op want er is niets beters tegen stinkende oude rook dan lekkere verse.
Lees verder
La Strada was vroeger al een leuk (en goed) restaurant, beetje tegen de homoscene aan, maar reuze ruimdenkend over de heteroseksuele medemens die toch ook moet eten.
Maar nu is er een extra reden om er eens te gaan eten, op maandag of dinsdag. Dan werken daar de jonge mensen van Restoranje, een ploeg mensen die nog niet veel kansen in het leven hebben gehad. Ze koken, ze bedienen en ze krijgen een training, onder leiding van Jan Willem den Boeft.
Lees verder
Avond in Vredenburg, Utrecht, van Nederland, niet kapot te krijgen.
Mooie avond. Trommelaars. De mensen van Restoranje, kom ik nog op terug, met hapjes. Een van die vele voorbeelden van wat je als burger kunt doen om dit land een beetje mooier, een beetje vriendelijker, een beetje meer een land voor iedereen te maken. Ik kom nog terug op Restoranje.
Lees verder
Of ik de schaamte niet definitief voorbij was, was de vraag. Nee hoor, die komt weer terug. Als ik naar tolerant Nederland kijk en aan al die politici denk die niet vierkant achter een generaal pardon staan.
Vanavond in de Brakke Grond in Amsterdam is er de Nacht van de schaamte. Voordrachten over schaamte en ethische vragen rond zendingsdrang, kolonialisme en slavernij. Met medewerking van Stef van Bellingen, Frank Westerman, Graa Boomsma, Sarah de Mul, Alfred Schaffer, Tijs Goldschmidt, Marcia Luyten. En ik.
