Brief van Claar
lieve Anja,
de KSE (Katholieke Scholengemeenschap Etten-Leur) is een enorme school hier die enorm actief is op het gebied van nieuwe media. Ze hebben onlangs ook de status van cultuurprofielschool verworven en profileren zich dus op mediatechnieken. De docenten die de kar trekken, Sjaak Jansen en Michiel Eikenaar, weten steeds nieuwe ontwikkelingen te vinden waarbij ze hun leerlingen laten aansluiten. Lees verder
Achter het rookgordijn van de terugtrekking uit Gaza
Door Tanya Reinhart
Sharon reisde naar de Verenigde Staten als een held van de vrede, alsof hij de Gazastrook inmiddels al had ontruimd en slechts het vervolg nog slechts moest worden uitgewerkt. Wat echter totaal van de publieke agenda is verdwenen is wat er inmiddels op de Westoever gebeurt. De media hebben het voortdurend over terugtrekking, maar op dit moment bestaat dit slechts op papier. In praktijk is nog niet n kolonist financieel gecompenseerd. Zelfs degenen die gecompenseerd willen worden hebben nog geen cent ontvangen. Ondertussen – drieneenhalve maand voor het geplande begin van de terugtrekking – is het nog volkomen onduidelijk waar, in afwachting van een definitief vestigingsbesluit, de evacus tijdelijk zullen worden gehuisvest. In tegenstelling tot wat iedereen denkt is er geen infrastructuur opgezet voor hun tijdelijk onderkomen. De Settlement Department of the Jewish Agency die verantwoordelijk is voor de caravans waar de evacus tijdelijk zouden worden ondergebracht, heeft nog geen enkele opdracht hiertoe van de regering ontvangen. (Yediot Ahronot, 8 april 2005)
Lees verder
In de dagen dat we, waarschijnlijk tevergeefs, proberen wat te doen voor 26.000 anonieme mensen. Al een beetje minder anoniem, tot de woede van Verdonk die niet wil dat we weten wat we doen, mensen die hier al jaren zijn het land uit zetten.
Lees verder
Twee nichten die potten spelen, pardon, twee homofielen die lesbiennes spelen, is dat leuk?
Dat is leuk als Joop en Arjan dat spelen.
Josien van Zutphen is 76. Ze is Molukse en door haar geschiedenis heeft ze altijd oog gehad voor mensen die zichtbaar of onzichtbaar in de verdrukking komen.
Op haar heel eigen manier doet ze daar altijd iets aan, de ene keer door een asielzoeker haar huis te laten schilderen, de andere keer door een boek te schrijven of door andere vrouwen te helpen bij het op papier zetten van hun verhalen. Zo heeft ze onlangs besloten om een Afghaanse vluchteling uit te nodigen om eens in de week bij haar te komen eten en te praten. Hij vertelt haar hoe hij moest vluchten voor de Taliban en nu dreigt te worden teruggestuurd. Maar ook dat hij bij haar voor de eerste keer een Nederlands huis betrad, in de vier jaar dat hij hier is.
Dit is het hart van de campagne ‘Nederland. Niet kapot te krijgen’.
Lees verder
Het was heel mooi leeg op Vlieland.
Mijn hoofd werd er ook heel mooi leeg van.
De computer in mijn hotel deed het niet.
Dat kwam mooi uit.
Een keer per dag naar het dorp naar het internetcafé.
Verder had ik even niets met jullie te maken.
Maar ik ben er weer hoor.
Meer volgt.
Nog steeds een dagje vrij.
Hierbij een gedichtje – pauzenummer – van onze nationale dichter.
Die buitenlandse gasten die hier bennen
Die kennen met hun pet geeneens d’r bij
Asdat ik ze gewoon een keer wil jennen.
Die snappen nooit geen bal van wat ik zei.
Lees verder
Dagje vrij. Geen ernstige zaken.
Stukje van Remco Campert, uit de Volkskrant
Sinds ik kan spreken, weet ik nooit preceis wat ik wil zeggen.
Spreken leer je door ouderse, door anderen, door na-apen, door de behoeft mee te doen aan iets dat je nog niet begrijpt, maar waarvan je wel duidelijk is dat als je niet praten leert, je het nooit zulte begrijpen.
Natuurlijk heb je geen idee wat begrijpen betekent. Dat is een woord dat pas later komt. En dan doe je er nog heel lang over om te begrijpen wat dat woord zou kunnen betekenen. Lees verder
Ga even kijken naar de berichten van Krista van Velzen tegen de zeehondenjacht.
Lees verder
