Foto die eigenlijk mislukt is. Belichting verkeerd. Maar sommige mislukkingen blijken interessanter dan wat is geslaagd.

Dat heb je in het leven wel vaker.
Foto die eigenlijk mislukt is. Belichting verkeerd. Maar sommige mislukkingen blijken interessanter dan wat is geslaagd.

Dat heb je in het leven wel vaker.
Leuke avond op de zomerschool in Soest. Zomerschool onder de bekende leiding van Rosita en Hans die die avond de discussie leidde. Discussie over samenwerking binnen links, met Erik Meyer voor Europa, Chris achternaam kwijt (sorry Chris), wethouder te Oss, en ik voor de Eerste Kamer. Het gaf voor mij ook nog wel een nieuw inzicht, hoe steeds meer van het parlement verschuift naar de gemeentes die het maar moeten zien te redden met die nieuwe wetten die zijn gepasseerd. Dat kan in elke gemeente verschillend uitvallen. In de ene krijgt iemand met een handicap wel categoriale extra bijstand, in de andere niet. Het wordt dus steeds belangrijker om in die steden waar links een college kan vormen of werkelijk invloed heeft te laten zien hoe een progressieve gemeentepolitiek er uit kan zien. Terwijl aan de ene kant door Europa een schaalvergroting plaatsvindt waardoor ons eigen parlement aan macht verliest, zie je tegelijkertijd schaalverkleining, de gemeentepolitiek gaat weer belangrijker worden. Conclusie voor de SP: meer aandacht voor Europa, tegelijk gemeentepolitiek verstevigen.
Ik hou wel van zo’n discussie die voor mij het perspectief, waar zijn we mee bezig, waar gaan we naar toe weer een beetje verheldert.
Lees verder

Zandvoort aan het eind van de middag. De gezinnen trekken langzamerhand weg. De meeuwen komen patat eten. De laatste mensen gaan het water in.
Met Helma die in Gaza Halima heet even een uitje, met een klusje voor Stichting Kifaia onder de arm. Dertien minuten met de pont over het IJ en je denkt dat je in een ander land bent. Oud havengebied, lege dokken, schepen waarvan je niet kunt zien of ze nog kunnen varen, een olifantenkerkhof maar dan voor afgedankte trams die staan te verroesten. Veel kunstenaars die hier hun atelier hebben. En één klein restaurantje. Mensen met kinderen. Een paar honden.
Bobje de feesthond deed mee aan quatorze juillet in Frankrijk.
We hebben het hier op mijn weblog en in de discussie op de SP-site al vaker gehad over de ‘vergrijzing’. Mijn stelling was dat er een kunstmatige generatiestrijd gemaakt wordt waarbij de jongeren is wijs gemaakt dat zij de kosten moeten opbrengen voor al die ouderen, en de ouderen op hun beurt kwaad worden: hebben we daarvoor al die jaren onze premies betaald? En wie hebben er jarenlang hard gewerkt om er voor te zorgen dat de jongeren het nu goed hebben? Een gesuggereerde kloof die niet nodig is. Lees nu ook Jan Marijnissen, het stond gisteren in het NRC en vandaag op de SP site: de zogenaamde vergrijzing wordt door het kabinet gebruikt om de bezuinigingen in de sociale sector door te douwen. Goed stuk.

Een slaperig dorpje vlak bij Verdun. Zwemmen in de Meuse. Eten met vrienden. Negen uur per nacht slapen. Lezen. Denken. Vrienden die een huis hebben in de buurt. Familiefeest met kindertjes. De hond Kees. Brocantes af. Gustaaf kocht stoeltjes. Geen tv, geen kranten, geen internet. De tijd stond stil. Boodschappen in Verdun. De oorlog is hier nog niet afgelopen, niet een oorlog van nu, niet de vorige, maar die daarvoor. Overal monumenten, begraafplaatsen, op de brocantes verroeste helmen met kogelgaten er in. Bijna verlaten cafeetjes in bijna verlaten dorpen. Maar de zon scheen. Pas in de trein terug, bij Rotterdam, begon het weer te regenen. Thuis.
Lees verder
Vakantie is als je rustig kunt werken.
Vakantie is als je niet weg hoeft.
Maar nu ga ik toch echt een weekje doorbrengen zonder internet en dus zonder weblog.
Op dringend advies van het hoofd arbodienst hier in huis, Josephine, die vond dat ik te veel uren zat te tikken.
‘D’r armen werden er muizig van’, aldus Josephine, ‘en mensen met muizige armen daar heb je niks aan want die krijgen de blikjes niet meer open. Dus ik stuur haar een week weg. ‘
Aldus besloten.
De paradigmastrijd komt later.
Tot over een week.
We dachten, we proberen het nog een keer. De laatste voorstelling van Innocensius op het Over het IJ Festival die we door het slechte weer hadden gemist. De hele dag mooi. Maar op weg naar het pontje achter het Centraal Station begon het al. Een dramatische zwarte lucht. Rukwinden. Gerommel. Bliksemflitsen. En toen een gigantische hoosbui.
We kennen elkaar ondertussen zo’n dertig jaar. Een andere vriend zei eens tegen me: het nadeel van ouder worden is dat je geen oude vrienden meer kunt maken. Dus kun je maar beter zuinig zijn op die je hebt. Jaap Jansen was eens de andere helft van uitgeverij Van Gennep. Hij vond dat Jansen geen naam was voor een uitgeverij, anders was het Van Gennep en Jansen geworden. Of Jansen en van Gennep. Dus weten veel mensen niet hoe belangrijk hij was, vooral voor zijn auteurs.