Afscheid van Gaza, altijd moeilijk. Wij kunnen weg, zij niet.

Ik wou dat ik bij grenspost Erez had kunnen filmen. Hoe we daar stonden te wachten achter en hek met veel prikkeldraad, tussen de Palestijnen, alsof we gevangenen waren, tot het de soldaten in de verte goeddunkte dat we door de draaihekken naar voren mochten lopen.
Lees verder →

Laatste ochtend. We moeten erg bijtijds weg om er een beetje zekerder van te zijn dat we dat akelige checkpoint Erez tijdig doorkomen. Jan deed er de laatste keer twee en een half uur over, inclusief zich tot op zijn onderbroek uit moeten kleden. De laatste keer dat ik er gefouilleerd werd vroeg de meisjessoldaat der naam van mijn parfum aan me. Misschien ruikt ze nu ook naar Knowing.
Lees verder →

’s Avonds op bezoek bij Henri en Liesbeth. Een Nederlands stel dat hier al meer dan tien jaar woont. Hun zoontjes zijn hier geboren, twee blonde Hollandse jongetjes die vloeiend Arabisch spreken. Henri schenkt als altijd de glazen gul vol. Met een beetje te veel wijn op gaan we weer naar huis, dit is de laatste keer dat we in Gaza bij ze op bezoek zijn want ze vertrekken, naar Libanon.
Lees verder →

Het zuidteam is door het checkpoint. Nieuwe regels: gewone auto’s mogen er niet doorheen, alleen taxi’s. Dus hebben ze vandaag een taxi gehuurd. Ik heb ze al een tijd niet gezien, en Joes en Eelco heel lang niet. Yoessef en Kassim zijn er weer en worden door de mannen omarmd en op de rug geslagen, ze zijn broers die in Rafah wonen, erg gemotiveerde werkers, we zijn ontzettend op ze gesteld.
Lees verder →

Ramadan met rode ogen van het huilen, Dalia bleek, ze hebben Machmoud van negen maanden achter moeten laten bij de intensive care van het ziekenhuis, zo te zien in coma. Maar gelukkig, een paar uur later blijkt het gevaar geweken, als Joes met ze mee is naar het ziekenhuis vinden ze een jongetje dat gewoon huilt en baba, baba roept.
Lees verder →

Wachten. Palestijns wachten. Het zuidteam zit vast bij checkpoint Abu Holi. We kunnen niet beginnen met de cursus.
Mohammed Balata is teleurgesteld dat het niet gelukt om naar Nederland te komen. Nou ja, zegt hij, zo is ons leven.
Ramadan zit bij zijn zoontje in het ziekenhuis. Niets te maken met de bezetting, maar het jongetje is uitgedroogd.
Na weken geen aanval is er vannacht weer een metaalwerkplaatsje gebombardeerd. We hebben niet gehoord. Geen doden, wel drie gewonden.
We wachten en drinken koffie.

Vrijdag 18 juni

Joes en Eelco zijn gearriveerd! Geen moeilijkheden bij Ben Gurion en ook niet bij Erez. We kunnen morgen gewoon aan het werk.

Lees verder →

Wat een drukke dag meteen in Gaza.
Gisteravond toen ik aankwam met de taxi zaten er drie Mohammeds op de stoep voor mijn flat op me te wachten, Skinny Mohammed, die zo heet omdat hij de dunste is, Greasy Mohammed, omdat hij briljantine in zijn haar heeft, en Abu Mohammed, die eigenlijk geen Mohammed heet maar de vader is van een jongetje Mohammed.
Lees verder →