Zo gauw ik mijn koffertje te voorschijn haal zitten de poezen daar om beurten op om de boel te bewaken. Doen ze ook eens wat voor hun brokjes. Dat heeft een voordeel: bij de security op Ben Goerion kan ik naar eer en geweten zeggen dat het koffertje geen moment onbewaakt is geweest en niemand er een bom in gestopt kan hebben.
Column die ik schreef voor VolZin
Het was in Vlissingen. Ik was te gast bij een groep moslima’s. Ze was jong en droeg een hoofddoek. Ik ben het enige meisje op de hele scholengemeenschap die een hoofddoek draagt, zei ze. Eens hoorde ze de jongens, gewone Hollandse jongens in haar klas over homo’s praten, neerbuigend en beledigend. Zo mag je niet over homo’s praten, zei ze, homo’s zijn ook mensen. Waarop de spot zich nu tegen haar richtte: hoe kon zij, als moslim, nou opkomen voor homo’s, daar hoorde ze toch tegen te zijn? Fel zei ze: mijn beste vriendin is lesbisch. Ik weet niet wat ze doet en ik wil het niet weten ook, maar ze blijft wel mijn beste vriendin.
Lees verder
Dat was dus leuk, bij Carrie in de Gooi het maar in mijn petshow, in Rotterdam gisteren. Carrie had mij nog ingeschat op een oude omafiets en tikken op een antieke schrijfmachine, maar zoals ze kon zien ben ik helemaal bij de tijd met mijn weblog en mijn digitale cameraatje. We hadden het over van alles, de SP, Eerste Kamer, de kerk, mijn werk in de Gazastrook. Had van mij nog wel wat langer mogen duren. Lekkere kritische vragen, maar niet van die onderuithalers waar ik zo’n hekel aan heb, want waarom zou ik gratis en voor niks aan een gesprek mee moeten doen waarin ik alleen maar in de verdediging word gedrongen?
Morgen (zondag) ben ik lijf op de radio in de Gooi het maar in mijn pet show, tussen 12 en 13.00, Radio Rijnmond. Meestal zeg ik het niet van te voren, voor het geval het niks wordt, maar dit is met Carrie.
Gisteren werden in Nieuwspoort de Europapolitici aan de tand gevoeld over hun anti-discriminatiebeleid. De Europese Unie heeft op basis van Artikel 13 van het EG-Verdrag richtlijnen aangenomen en een actieprogramma gefinancierd. Maar wat komt daarvan terecht? En wat gaan de toekomstige leden van het Europees Parlement concreet doen om meer uit Artikel 13 te halen?
Het maandblad voor minima de Mug vroeg me om een stukje voor hun rubriek ‘rantsoen’. Vraag was of ik een week kan leven van 50 euro. Hier is mijn column.
Een week voor vijftig euro?
Ik zou heel eenvoudig de boel een beetje kunnen bedonderen, en doen alsof ik heel goedkoop leef. Ik heb geen auto, ga niet op dure vacanties. Er zijn weken dat ik nauwelijks de gelegenheid heb om geld uit te geven. Maar het is bedrog, want de meter tikt door, zowel die van mijn inkomen als die van mijn vaste lasten die daar weer van af gaan. Ik werk als Eerste Kamerlid voor de SP. Iedereen weet sinds de affaire Lazrak dat SPers er niet rijk van worden. Ik draag het grootste deel van mijn vergoeding af aan de partij. Daar staat tegenover dat we al onze reëele onkosten mogen declareren. Mijn trein kost me niets, mij kopjes koffie en mijn lunch ook niet, mijn telefoonrekening wordt betaald. Er zijn dagen dat mijn portemonnee nauwelijks uit mijn tas komt.
Dokter Ibrahim Ashur is een anesthesioloog. Hij werkt in Beer Sheva. Hij is een Arabier met Israëlisch staatsburgerschap afkomstig uit Haifa. Hij is getrouwd met een vrouw uit Gaza, ze hebben twee kinderen. Zijn kinderen zijn bijgeschreven op zijn identiteitsbewijs. Maar zijn vrouw niet. Al jaren doen ze hun best om toestemming te krijgen voor ‘gezinshereniging’, zodat zijn vrouw met de kinderen bij hem in Beer Sheva kan komen wonen, maar tot nu toe zonder resultaat. De enige manier waarop hij bij zijn gezin kan zijn is dat hij naar Gaza gaat. Maar daar kom je niet in zonder vergunning, en die krijg je niet zomaar.
Ik dacht het nog één keer te proberen, met een extra zware glazen pot, met een deksel die ik er zelf al nauwelijks afkreeg, zodat ik de eieren weer op het aanrecht kon zetten.
Vergissing.
Ik zat nog wat te mijmeren over de oorlog, nog wat te schrijven. Hoorde ik beneden een vreemd geluid. Iets van schuiven over steen. Dacht, even gaan kijken wat die beesten nou weer doen. Te laat.
KRATSCH!!!
In de motregen, onder een te klein pluutje, stond ik met Helma op de Noordermarkt. Zoals elk jaar kwam het plaatselijke bandje, in een ouderwets uniform het plein op marcheren, en gaf daar een klein concert. Een beetje vals soms, een beetje knullig, maar daarom niet minder aandoenlijk. Ik zag dat meer mensen het te kwaad hadden. Vorig jaar waren er een paar oude mensen in rolstoelen. Dit jaar zie ik ze niet. Misschien vanwege het slechte weer. Misschien zijn ze er niet meer. Elk jaar zijn er minder mensen die het echt hebben meegemaakt.
Lees verder
