Rafah, foto’s

Rafah, tegen de grens met Egypte.
Vroeger was het een hek van prikkeldraad waar je doorheen kon kijken, en naar de andere kant kon schreeuwen, naar de familie. Mensen tilden hun kinderen op om aan oma aan de andere kant te laten zien. Rafah is door de grens in tweeën gedeeld. Nu is het hek vervangen door een ijzeren muur. De huizen aan de Gaza kant worden stelselmatig vernietigd.

rafah2

Lees verder

De slachtoffers. Geen leuke foto’s

Deze jongen stond op het dak van zijn huis te kijken toen er een raketaanval was geweest. Toen kwam er een tweede raketaanval. Zijn been moest worden geamputeerd, en er zitten nog granaatscherven in zijn hoofd. Zijn familie heeft het moeilijk met hem. Hij is erg agressief. Hij is zijn zusje met een vork te lijf gegaan. We weten nog niet of hij agressief is door het trauma, door de hersenbeschadiging of beide.

Lees verder

Nieuw mens

Ilya Na'im

Ziehier: Ilya Na’im, geboren in Israël, zoontje van Galith uit Israël en Niels uit Nederland. Niels is een vriend, hij werkte jaren voor het SIVMO, Steungroep Israëlische Vredesbeweging en Mensrechtenorganisaties. Niels had nooit gedacht dat hij nog eens de vader zou worden van een joods jongetje, maar daar dacht zijn zoontje anders over. Die kondigde zijn komst aan, midden in een verschrikkelijk moeilijke tijd. Zo wint het leven het altijd weer.
Mabrouk en mazzel tov, Niels, Galith, en Ilya Na’im.

Half gelegd WAO ei

Het is maandag, en ik had vandaag vrijgehouden om de puntjes op de i te zetten van mijn bijdrage aan het arbeid en ziekte debat morgen in de Eerste Kamer. Daarvoor zouden we vanavond al vergaderen met de fractie in Den Haag, en daar overnachten om er morgenochtend weer vroeg bij te zijn. Maar morgenochtend om 10 uur gaat besloten worden dat debat op te schorten. Het nieuwe WAO voorstel van het kabinet is er tussen gekomen. Dat moet eerst in de Tweede Kamer besproken worden, en dan gaan wij er pas ons licht over laten schijnen. En om het nu over arbeid en ziekte te hebben, zonder het over het nieuwe WAO voorstel te hebben, dat wordt niks. Dus wordt ons debat uitgesteld.
Ik ben er lang mee bezig geweest. Stapels rapporten en knipsels doorgewerkt, een eerste, een tweede versie geschreven na de goede kritiek van mijn collega’s, en nu kan ik de stapel papier tot nader orde weer opbergen. Zo gaat dat wel vaker, dat we ingehaald worden door de actualiteit. Zelfs in de Eerste Kamer die doorgaat voor wat bedaagd en traag slaat de hectiek soms toe. Je leert wel flexibel te zijn. En mijn tekst is niet weg, die komt dan later wel weer.
Jan de Wit mailde of ik mee wil doen met een aantal avonden over de nieuwe WAO. Welzeker. Dan kan ik tenminste mijn half gelegde ei kwijt.

Opwegen tegen de wanhoop

De ekklesia vanochtend. Natuurlijk Madrid, in de preek, de voorbeden. Iemand is bij de koffie na afloop in tranen. Ik probeer zo om het niet binnen te laten komen, zegt ze. Er is al zo veel ellende, deze rottige regering, Palestina, de verharding, nou dit ook nog.
Misschien zou het makkelijker zijn om onverschillig te worden, of cynisch. Een wereldbeeld aanhangen: zo zijn mensen nou eenmaal. Er zal wel altijd rottigheid blijven dus wat maak je je druk? Denk je echt dat jij daar wat aan kan veranderen?

Lees verder