Restoranje

La Strada was vroeger al een leuk (en goed) restaurant, beetje tegen de homoscene aan, maar reuze ruimdenkend over de heteroseksuele medemens die toch ook moet eten.

Maar nu is er een extra reden om er eens te gaan eten, op maandag of dinsdag. Dan werken daar de jonge mensen van Restoranje, een ploeg mensen die nog niet veel kansen in het leven hebben gehad. Ze koken, ze bedienen en ze krijgen een training, onder leiding van Jan Willem den Boeft.
Lees verder

Nederland, nog steeds niet kapot te krijgen

Avond in Vredenburg, Utrecht, van Nederland, niet kapot te krijgen.
Mooie avond. Trommelaars. De mensen van Restoranje, kom ik nog op terug, met hapjes. Een van die vele voorbeelden van wat je als burger kunt doen om dit land een beetje mooier, een beetje vriendelijker, een beetje meer een land voor iedereen te maken. Ik kom nog terug op Restoranje.
Lees verder

Nacht van de schaamte

Of ik de schaamte niet definitief voorbij was, was de vraag. Nee hoor, die komt weer terug. Als ik naar tolerant Nederland kijk en aan al die politici denk die niet vierkant achter een generaal pardon staan.

Vanavond in de Brakke Grond in Amsterdam is er de Nacht van de schaamte. Voordrachten over schaamte en ethische vragen rond zendingsdrang, kolonialisme en slavernij. Met medewerking van Stef van Bellingen, Frank Westerman, Graa Boomsma, Sarah de Mul, Alfred Schaffer, Tijs Goldschmidt, Marcia Luyten. En ik.

Een royaal gebaar (5)

Tussen de zittingen van de Eerste Kamer in naar het Plein. Veel kamerleden, althans die van links, waren gekomen om voor de camera’s nog eens hun handtekening te zetten voor een generaal pardon. Ook Klaas de Vries die een motie in had gediend die het die middag niet zou halen. Uiteraard geen enkele VVDer, ook Hirsi Ali, zelf eens vluchtelinge geweest, heeft haar handtekening niet gezet.
Lees verder

Aboutaleb

Aboutaleb pleit voor de ‘de-islamisering’ van het debat. “Niet de islam is het probleem, maar er zijn wel veel moslims met problemen”.
Mooi interview met wethouder Ahmed Aboutaleb in Trouw (23 april 05) , in de serie 10 geboden van Arjan Visser.

Iftar 04

Hierbij een fragment:

God is niet een grootheid die ik elke dag voor ogen heb. Het is een impliciete aanwezigheid. Ik probeer mijn spiritualiteit en mijn geloof tot uiting te brengen in de dingen die ik doe: de manier waarop ik mij verhoud tot mensen, de manier waarop ik beleid ontwikkel. Rechtvaardig, ieder zijn portie. Lees verder

Ja maar

De mensen die vaker dit weblog bezoeken weten inmiddels dat ik niet alle ingestuurde commentaren opneem. Ik beslis of ik vind dat ze wat bijdragen. Kritisch is best, maar negativiteit en oordelen zonder argumentatie komen er niet op en scheldpartijen al helemaal niet. Dat levert me uiteraard kritiek op in de trant van je wil alleen maar mensen hebben die het met je eens zijn. Dat hangt er dus van af, zou ondertussen duidelijk mogen zijn.

Beginnende met de serie moslims voor beginners wist ik wel dat het meteen raak zou zijn, want dat is het altijd zo gauw het woord moslim valt. Daar komen de oordelen. En het is niet dat daar geen zaken tussen zitten van mensen die het serieus menen of zich echt zorgen maken, het gaat er mij nu even om dat die stroom negatieve oordelen langzamerhand de omvang heeft van een epidemie. Lees verder

PS

En kijk, dan word ik op mijn wenken bediend. Heb je het over vijandbeelden, vliegen ze me meteen om de oren.

Zo gauw ik iets schrijf over moslims in Nederland, of over de islam kan ik er op rekenen dat er negatieve reacties komen, sommige in de trant van ‘rooie stinktrut met je schapenneukers’ waarbij me vervolgens erge nare dingen toewenst worden, maar ook een aantal minder agressieve reacties die variaties zijn op het thema hoe kan een socialiste/feministe/ex-feministe als jij nou opkomen voor zo’n achterlijke/onderdrukkende/vrouwvijandige/extremistische godsdienst?
Lees verder

Kleur in de kamer

De mannen uit Weert, Nederlanders met Turkse en Marokkaanse achtergrond, vele jaren geleden hierheen gekomen als gastarbeiders waren al op bezoek geweest in de Eerste Kamer. Toen wilden de vrouwen ook wel. Een bus vol, vijftig vrouwen, een paar van hen oorspronkelijke Limburgers, een paar van hen tweede generatie. En Leyla Cakir die hen begeleidde, opbouwwerkster en tevens de eerste en nog enige vrouwelijke voorzitter van een moskee. We hadden nog nooit zoveel kleurige hoofddoeken gezien in de Eerste Kamer.
Lees verder