Het Mekka akkoord

09saudi6001.jpg

In Gaza zijn ze er gelukkig over: het is gelukt om tot een akkoord te komen, en Hamas en Fatah hebben afspraken gemaakt, onder het toeziende oog van de Saudi’s en met uitzicht op Mekka. Misschien was dat laatste niet het doorslaggevende, al maakte het ook op de bevolking indruk dat hun elkaar bestrijdende leiders nu in hun witte gewaden elkaar omarmden. Wat hielp is dat Saudi Arabie een soennitisch land is, en anders dan Syrie en Iran, waar Hamas al banden mee had, niet geneigd is om olie op het vuur te gooien maar werkelijk vrede wil.
Lees verder

Letter & Geest en Israël

Achterhoedegevechtje, voor wie het interesseert. In de Trouw-bijlage Letter & Geest verscheen een recensie van Jimmy Carters boek Palestine, Peace not Apartheid, geschreven door de theoloog Hans Jansen. Ik had het er over, hier. Er verscheen vervolgens een miniberichtje in Trouw dat de auteur nogal was betrapt op plagiaat, en had overgeschreven van Dershowitz. Ik wees er op, hier, dat het er kennelijk alleen over ging dat Jansen zonder bronvermelding had overgeschreven, en nog niet eens dat hij van Dershowitz had overgeschreven, waarvan al bekend is dat hij meer een propagandist dan een historicus is.
Vandaag in Trouw, niet in de Letter & Geest bijlage, nog twee vernietigende artikelen.
Lees verder

The Problem with Israel

En voor wie er nog niet genoeg van heeft, Jeff Halper, van het ICAHD, (Israeli Comittee Against House Demolitions), expert in de feiten van de kolonisatiepolitiek van Israel, vat de situatie nog eens uitgebreid samen. Het haalt heel wat van de recente mythes omver, onder andere dat het de Palestijnen zouden zijn die geen vrede willen of geen eigen Palestijnse staat. Het verdient vertaling, helaas heb ik daar op dit moment geen tijd voor.

img079.jpg

Lees verder

Jimmy Carter en Israel

Voormalig president Jimmy Carter schreef een boek met een titel die meteen garant stond voor reuring: Palestine. Peace not Apartheid. De reacties waren te verwachten: Carter werd meteen uitgemaakt voor antisemiet. Onder andere. Want meer nog dan hier is in de VS kritiek op Israel voldoende om een moddergevecht op gang te brengen, en de term ‘apartheid’, als het gaat om Israel, is een absolute no-no. Het is dat Carter zijn politieke carriere er al op heeft zitten, anders kon hij die nu wel vergeten. Maar het is ook omdat hij eens wel een politieke carriere had dat zijn boek niet zomaar onder het tapijt geveegd kan worden. Voor mensen die al redelijk op de hoogte zijn biedt het boek op inhoud geen nieuws. Nieuws is vooral dat een voormalig president van Amerika het schreef. Jammer, uiteraard, dat de politieke moed, zie Van Agt, pas vaak komt wanneer de staatslieden voormalige staatslieden zijn.
Lees verder

Safad-Shatilla

070203safad-006.jpg

Ze staat helemaal alleen op het podium, een jonge vrouw, met een gordel van explosieven om haar middel, en kijkt ons strak aan. En Palestijnse, uit Shatilla-kamp. Jawel, dat kamp van dat bloedbad van Sabra en Shatilla, in 1982. Maar het is geen politiek statement, zegt ze later. Al kun je daar nauwelijks omheen, als je Palestijns bent ben je politiek, zelfs als je probeert dat te ontkennen is het politiek. Maar het begon als het verhaal van haar grootmoeder uit Safat, over de liefde, en toen over haar eigen liefde.
Lees verder

Dagboek 2 februari 2007

Het regeeraccoord moet er maandag liggen. De diverse fracties staan klaar om er hun tanden in te zetten.

Er is weer gevochten in Gaza, het is de vraag of de wapenstilstand te herstellen valt. Een woordvoerder van Washington zegt dat daarmee bewezen is dat de Hamas regering heeft gefaald om de eigen mensen veiligheid te bieden. Dat is waar. Wat ze er niet bij zeggen is dat ze er zelf, in samenwerking met Israel, alles aan gedaan hebben Hamas te laten falen en om de democratisch gekozen regering uit te schakelen. De economische boycot, mede ondersteund door Europa, heeft er stevig ingehakt.
Lees verder

Dagboek 31 januari 2007

(summary)

al-ram-wall-4831.jpg

Wapenstilstand tussen Hamas en Fatah. Hopen dat die houdt. Alle mensen die ik ken in Gaza vinden het verschrikkelijk als er intern gevochten wordt. Het is zo duidelijk dat alleen Israel er garen bij spint. En het is zo erg voor de kinderen. Het is al erg om dagelijks bang te zijn voor het Israelische leger, bang als je een helicopter hoort, bang dat er zo een tank om de hoek van de straat komt rijden, nachtmerries hebben, zoals die vrouw in Beit Hanoun, een van de overlevenden van het bloedbad, dat de granaten benen hebben gekregen en achter je aan komen rennen. Maar als je ook nog bang moet zijn voor je eigen mensen is er nergens meer een gevoel van veiligheid.
Lees verder

Het rode huis. Pappé (3)

070128pappe-187.jpg

Samenvatting van de lezing van Ilan Pappé, gehouden in Desmet, Amsterdam, op 28 januari 2007.

Het was op 10 maart 1948, in een huis in Tel Aviv dat het rode huis werd genoemd, dat 11 mannen besloten om een miljoen mensen van hun land en uit hun huizen te verdrijven. En dat gebeurde. De halve bevolking van het toenmalige Palestina werd verdreven, de helft van hun dorpen vernietigd. Er zijn geen notulen van die vergadering op 10 maart gevonden, maar de geschiedenis kon gereconstrueerd worden aan de hand van documenten die nu beschikbaar zijn. Bovendien, de concrete gevolgen ervan werden destijds openlijk in de kranten besproken. Met de internationale normen van nu zouden we dat ‘etnische zuivering’ noemen. En dat is een misdaad tegen de menselijkheid. De elf mensen die er toe besloten zijn misdadigers. Maar zo worden ze in Israel, en verder in de wereld, niet gezien. Integendeel. De bekendste van hen was Ben Goerion.
Lees verder