(Checkpoint Qalandia)

Ashraf Taha neemt ons mee naar een dorp, waar Parc meehelpt om voorzieningen op te zetten: Kufor Neima. Ashraf was die ochtend de jongste in het gezelschap. Jongen met lef. Misschien te veel lef. Hij heeft veel kritiek en wel een beetje de neiging om het altijd beter te weten. Behalve dat hij een van de leiders is van de Jeugd Bond is hij ook lid van de Palestinian People’s Party en maakt daar geen geheim van. Communist. Hij vindt dat Parc allang politiek kleur had moeten bekennen, en niet alleen de mensen er toe brengen om te gaan stemmen en zich verkiesbaar te stellen, maar ook had moeten zeggen waarop ze hadden moeten stemmen. Deny en Jan en ik stellen dat dat het dilemma is, want als je zo duidelijk voor een partij kiest, sluit je mensen uit met andere keuzes, en staat Parc nou juist niet voor alle boeren, vrouwen en jongeren in de regio? Je wil toch niet straks naast elkaar een Hamas-Parc en een Fatah-Parc en een communistisch Parc? Hij vindt dat we dat niet juist zien. Parc is links en moet daar maar voor uitkomen, uiteindelijk zullen de mensen zelf ook begrijpen dat dat de juiste keuze is.
Lees verder →

PARC (2)

(En dit terzijde: kijk eens naar de foto’s van de mensen bij dit bericht. Als ik er niet bij zou vertellen dat dit Palestijnen zijn, zou iemand daar na alle beeldvorming over moslims zelf nog opkomen?)

Novib heeft ons gevraagd met een paar van hun partners te praten. Met de directeur van Parc hebben we al kennisgemaakt. Hij heeft ons uitgenodigd om met een deel van zijn staf te komen praten. Een ‘assesment’ gesprek. Voor mij vooral een gelegenheid om te horen hoe de Palestijnen er zelf voor staan na de verkiezingen.
Lees verder →

Hierbij het artikel van Paul Aarts en Mohammed Benzakour in de oorspronkelijke versie, niet gehavend door redactionele ingrepen van Trouw.
Dank, Mohammed.

NIET HAMAS MAAR ISRAËL MOET ONDER DRUK
Lees verder →

(Ramallah voor de verkiezingen)

Vorige week hoorde een journaliste over een wijze oude man in Jeruzalem, die twee keer per dag naar de Klaagmuur ging om te bidden, al vele jaren lang. Mooi verhaal dacht de journaliste. Ze ging naar de Klaagmuur, en ze vond hem. Daar stond hij te bidden. Toen hij daarmee klaar was ging ze naar hem toe en vroeg of ze hem mocht interviewen. Dat mocht.
Lees verder →

Geen van de Palestijnen die we hebben gesproken maakte zich druk over de cartoon-affaire. Ze hebben ook wel wat anders te doen, zoals zal blijken uit de verslagen die nog volgen. En dat er allerlei minder vriendelijke meningen over moslims de ronde doen in Europa, en dat moslims wereldwijd daar niet gelukkig over zijn, dat wisten ze al. Demonstraties zijn voor hen geen nieuws.
Lees verder →

(Ismail Daiq)

Mohammed Alatar, de Palestijnse Amerikaan van Palestinians for Peace and Democracy heeft ons voorgesteld aan Ismail Daiq, de directeur van PARC – de Agricultural Development Association. Toen het duidelijk was dat het niet ging lukken om onze training in Gaza nog te geven wilden we wat nuttigs doen met onze tijd. De training werd betaald door Novib, dat wil zeggen, de onkosten. Zoals meestal doen we het werk zelf onbezoldigd. PARC is een ‘partner’ van Novib. Dus een goed idee om eens te gaan kijken hoe ze er nu bijstaan, na de verkiezingen, en wat ze eventueel nodig hebben aan ondersteuning voor de toekomst. Voor onszelf goede informatie – want dit was naast de training ook mijn doel: van de Palestijnen zelf horen hoe de situatie er wat hen betreft uitziet.
Lees verder →

We wachten nog steeds of we Gaza weer inkunnen en doen ondertussen wat nuttigs en informatiefs, we gaan met Abu Hassan mee op een politiek tochtje, om de situatie in en rondom Jeruzalem te zien. De muur, vooral.
De feiten zijn niet nieuw voor me, want ik doe mijn huiswerk regelmatig, maar de feiten zien is toch nog heel wat anders. Het knijpt me de keel dicht, en als we twee uur later uit het busje stappen ben ik bijna in tranen.
Lees verder →