Zaterdag. Ontbijt in Hotel Jeruzalem. Het hotel ligt in Oost-Jeruzalem, en wordt gerund door christelijke Palestijnen, en is een bekende hang-out voor verpalestijnste buitenlanders, minder betaalde journalisten (die van de grote tv-stations zitten in het duurdere American Colony Hotel) en Palestijnen die hier graag een biertje komen drinken.
Deny die nog een beetje bij moest slapen is nog niet opgedoken.
Lees verder
De grens van Gaza bleef voor ons en een handjevol buitenlanders gesloten. we zitten in Jeruzalem en proberen het zondag opnieuw.
Wordt vervolgd.
Ben in Tel Aviv.
Morgenochtend naar Gaza.
Dan meer.
Te gast: Uri Avnery. Mijn vertaling.
Elke keer als ik de stem van David Ben-Goerion die woorden hoor zeggen “daarom zijn wij hier verenigd” moet ik denken aan Issar Barsky, een leuke jongen, het kleine broertje van een vriendinnetje van me. De laatste keer dat we elkaar tegenkwamen was in de eetzaal van kibbutz Hulda, op vrijdag, 14 mei, 1948.
Lees verder
Op 4 mei neem ik nooit uitnodigingen aan om ergens te komen spreken. Ook niet als het over Palestina gaat, zelfs niet als het over Palestina gaat, hoewel ik nooit vergeet dat zij de slachtoffers zijn van de slachtoffers, en dat ze waarschijnlijk hun land nog zouden hebben wanneer er in Europa geen extreme jodenvervolging had plaatsgevonden. Maar 4 mei is voor mij te persoonlijk, en voor de Palestijnen heb ik alle andere dagen van het jaar nog.
Lees verder
Klein dilemma: pak ik mijn koffer of niet?
Lees verder
Stichting Kifaia, de kleine Nederlandse vrijwilligersorganisatie die al tien jaar samenwerkt met een Palestijnse organisatie in de Gazastrook, het NCCR, om daar gehandicapten bij te staan, heeft binnenkort een mooie bijdetijdse gebruikersvriendelijke nieuwe website. Dat werd hoog tijd, want de oude ligt er nogal verlaten bij.
Lees verder
Te gast: Ekrem Karadeniz, van de Mevlana Moskee
Hij sprak bij de dodenherdenking in Bos en Lommer de volgende rede uit.
Dank, Ekrem, dat ik het mocht plaatsen.
Zeer geachte dames en heren,
Het moge voor een ieder duidelijk zijn; dat wij als nieuwe Nederlanders het als een eer accepteren, en van een groot betekenis beschouwen dat we deel nemen aan de herdenkingsprogramma in Bos en Lommer.
Lees verder
PS. Anne-Ruth Wertheim geeft een laatste reactie op de laatste reacties op haar reacties op de reacties op haar stuk: het ene racisme is het andere niet. Hier.
Gisteren was ik in Bos en Lommer, waar ik vaker – en graag – kom. (Hier) Om met de buurtbewoners de doden van ‘onze’ oorlog, en andere oorlogen, te herdenken. Voorafgaand, ik schrijf er nog over, was ik door de Nederlandse Moslim Raad, en door moskee Ummah – dezelfde waar eens die bijeenkomst plaats vond met een paar ‘afvalligen’ (hier) uitgenodigd om te komen spreken over vrijheid. Daarover morgen meer. Hier de beelden van de plechtigheid
Lees verder