Misschien moeten we het er eens even over hebben of dat wel kan, twee loyaliteiten – ik kom als Amsterdammer tenminste graag in Rotterdam. Ik was als gastdocent uitgenodigd bij het City College Sint Franciscus, voor een project over Israel en Palestina, voor drie klassen VWO-4 leerlingen. Het project is opgezet door Wilma Moerkerk. Ilker Guner hielp mee, met het bedenken en benaderen van gasten en het uitzoeken van films, The Iron Wall, bijvoorbeeld.
Lees verder
Komt, een verslagje met foto’s van een bezoek aan een school in Rotterdam, en een uitgebreid verslag van de Dag van het Land van de Palestijnse gemeenschap in Vlaardingen.
Maar vandaag is het weer wachten-op-Ikea dag.
Dank je, Vialogue.
Die stuurde de volgende aankondiging door, ik was nog vergeten om die op mijn weblog te zetten.
Ik ben er zelf ook bij, om mevrouw Barghouti het eerste exemplaar van het SP boekje ‘Beloofde land, beroofde land’ te overhandigen.
Lees verder
Kwam door het bericht onder ‘bloggen’. Hadden we het over eten. Ben ik erg voor. Ik maak wel eens voor een gezelschap mijn grote couscous. Dat gaat hoeveel ik ook maak altijd schoon op. Ik vind mijn eigen couscous lekkerder dan die ik in Egypte at, maar dat kan er aan liggen dat die nogal voor toeristen gemaakt was. Mijn couscous is een eigen versie en niet orthodox. Lezers die zich er aan ergeren dat zo’n kaaskop denkt dat ze couscous kan maken mogen hun eigen recept inleveren.
Lees verder
Alsof Gaza niet al genoeg problemen heeft..
De aarden wal rondom een reservoir voor afvalwater begaf het. Het er bij liggende dorpje Um al Nasir kwam onder water te staan, een toch al kwetsbaar Bedouinendorp. Minstens vijf mensen verdronken die zich niet meer konden redden, twee oudere vrouwen, kinderen. Ook geiten verdronken. Veel huizen verdwenen geheel onder het water. Honderden mensen zaten opeens zonder onderdak. En dat zijn mensen die voor het overgrote deel al ver beneden de armoedegrens leven.
Lees verder
Nieuwe blog in de webwereld. Ronald van den Boogaard ken ik nog van de roemruchte vrijdagse radiouitzending Het Gebouw van de VPRO. Daar wilde ik nog wel naar luisteren. In de tijd dat de VPRO nog zo herkenbaar de VPRO was. Ik zat nog eens 24 uur met hem in een huis in Haarlem voor een marathonuitzending. Ik was de vaste gast, en de bedoeling was dat we al die tijd opgesloten zouden zitten op een kamertje en dat de ontboezemingen dan wel zouden komen. We ontsnapten nog wel eens, en gingen een borreltje jatten uit de koelkast van de gastvrouw.
Lees verder
Van vasten tot feesten: de moslims
Twee nieuwe onderzoeken, een naar allochtonen en een naar autochtonen. Ik heb ze alletwee nog niet gelezen, en heb het dus nog maar uit de kranten. Dan zit er altijd een extra filter tussen, de selectie van feiten en de interpretatie van de verslaggever. Het verschilt per krant ook waar de nadruk op wordt gelegd. Eerste reactie van mij dus, met wat uitwijdingen. Ik zal de onderzoeken nog lezen.
Lees verder
Karen Armstrong, auteur van onder andere een nieuw boek over de profeet Mohammed, gaat door voor nogal soft, omdat ze de islam beschrijft als een in wezen vredelievende godsdienst. Het komt haar op veel kritiek te staan. Maar haar opvattingen worden feller en politieker. In Onze Wereld een interview met haar. Jullie zijn totaal in verwarring, zegt ze tegen ons, Nederlanders.
Lees verder
Dankzij mijn ongoing romance met Ikea kwam het er niet van. Maar ik heb wel een geweldige kast, waar twee aardige mannen de hele middag aan gewerkt hebben. Alles schuift en glijdt en scharniert zoals het moet, en als het moet kan ik er met mijn kleren erbij zelf in gaan wonen.
Morgen weer een stuk.
Eigenlijk had ik dus vrij. Zit met een stapel boeken en kranten in een appartementje dat op het web was aangeprezen als zijnde met zeezicht. Dat klopt wel, want als je op het balkon gaat staan zie je net tussen een duin en een flatgebouw twee centimeter blauw. Nou ja. Daarentegen is er wel een computer voor de gasten, hoewel ik de muis moet ontfutselen aan de paardenminnende dochter des huizes die de hele dag paard kijkt. Ik kon het niet laten. Een klein tussendoortje, voorbeeld van ’taalseksisme’. Daar lette ik vroeger erg op en ik heb nog ergens een map met vele voorbeelden. Ik maak me er niet meer druk over, maar soms struikelen mijn ogen even.
Lees verder