Meestal kom ik er niet toe om een ingezonden brief of een opiniestuk te schrijven, misschien omdat ik in het geval van ergernis of verontwaardiging al voldoende uitlaatklep heb in dit weblog. Kwam een groot artikel van Jolande Withuis langs in NRC van 12 januari, onder de titel ‘En nu op naar de derde golf?’ (Te vinden op www.nrc.nl/boekenblog). Ergernis.
Lees verder
(With summary)
Onze bijeenkomst begint met nieuws dat lijkt op een grap. De maan wordt verkocht. Serieus. Tien procent van de oppervlakte is al opgekocht en de grootste klanten zijn de Israeli’s. Er zit nog wat onder die grap, zegt Illan Pappé. Het betekent iets dat het juist de Israeli’s zijn die naar de maan willen. Alsof ze de kans willen krijgen opnieuw te beginnen. Nog eens ‘een land zonder volk, voor een volk zonder land’. Maar nu echt. Zonder de mensen die ze eerst weg moeten jagen. Zou het toch sneu zijn als ze daar aankwamen en de maanmannetjes zouden zeggen sorry jongens, wij waren er al eerder. Dan begint de geschiedenis weer opnieuw. We lachen.
Lees verder
Over Abir. Te gast: Gideon Levy.
Was it the stun grenade that hit her head, the shock caused by its explosion or the rubber bullet fired by the Border Police? Does it make any difference? Did the Border Policeman intend to kill a child of 11 – or not? What difference does it make? The real question is why Border Policemen come almost daily to Anata, doing the devil’s work, as it were, just when children are on their way home from school? What are they looking for, for heaven’s sake, near a school in Anata, a West Bank town located northeast of Jerusalem? The Border Police come, the schoolchildren throw stones, the police fire and kill another innocent little girl – and nobody is called to account. The Shai (Samaria and Judea) police district is investigating, but not the Police Investigation Department.
Lees verder
Gejat van de weblog van Stan van Houcke:
Lees verder
We’re back home. Still full of thoughts about you. Always it is hard to leave, and to walk through Erez and leave you all behind. Someone asked why we come to Gaza, why we don’t stay home were it is safe and easy and comfortable. And we always have difficulty explaining why we want so much to come back to Gaza, and be with you and work with you, to get to know you better ans share with you a little bit of your life, even if it is for a few days. What we know is that we feel we are better people, for knowing you. And we come back, because we love you. But also because we feel better about ourselves for sharing with you the hard work, and share the successes.
Lees verder
Huisbezoek. We hoorden al eerder dat er onevenredig veel nieuwe amputatiepatienten bij zijn gekomen. Vaak mensen die twee benen kwijt zijn. Het lijkt een nieuw wapen te zijn, dat in Gaza wordt uitgeprobeerd, door Israel, misschien in opdracht of in samenwerking met de VS. Hoe het exact werkt is nog niet bekend, maar wel de uitwerking. Er wordt een projectiel afgeschoten, er klinkt een knal, en dan liggen de omstanders bloedend op de grond, met een of beide benen afgesneden.
Lees verder
By Amira Hass, Haaretz
Anyone who wants to become acquainted with Israeli society should go to the checkpoints. Not for a quarter of an hour, under the guidance of commanders who will glory in the pavilion they built for the people waiting in line and will explain that the upgrading and the expansion of the checkpoint are intended to benefit the locals. Those who really want to know the checkpoints should rather dwell here for hours, during several days. When you observe the soldiers, you will discover many Israeli characteristics among them, characteristics in which we have always taken pride.
Lees verder
Thuis. Het is niet ver weg, Gaza, in uren en kilometers reizen gerekend. En ik was maar een paar dagen weg. Toch voelt het elke keer alsof ik geheel ben ondergedompeld in die andere wereld en deze weer moet leren kennen. Nederland voelt vreemd, de eerste dagen. Waar maken mensen zich druk over, wat doen ze raar. Wat een opgeklopte kippendrift over niks. Dat gaat weer over, en dan maak ik me net zo druk over de kleinigheden.
Lees verder
Ik moet het verslagje van gisteren nog schrijven, over de man zonder benen en de training. Maar het belangrijkste is dat Khaled weer thuis is.
Lees verder
Huisbezoek in Beit Hanoun. Mokarram Hameidan. 28 jaar. Ze ligt in een kamer, omringd door een paar vriendinnen. Het was op 3 november dat de mannen van Beit Hanoun, de verzetsstrijders, voor de tanks hun toevlucht hadden genomen in de moskee, en daar omsingeld waren. Toen besloten de vrouwen om tussen de moskee en de tanks te gaan staan, om hun mannen de gelegenheid te geven weg te komen. Dat lukte, maar een paar vrouwen werden doodgeschoten, en Mokarram heeft nog veel pijn, maar zal waarschijnlijk wel weer kunnen lopen, als haar been is geheeld. De vriendinnen, die er ook bij waren kijken stil toe als ze door Joes wordt onderzocht, en als ze piept van de pijn als ze van het bed in een rolstoel wordt gesjouwd.
Lees verder