(Hilla Dayan)
Gisteravond begon de conferentie van de jongerengroep van Een Ander Joods Geluid: Next Step. Met een zwaar onderwerp: de oorlogsmisdaden van Israël. Juristen, advocaten, mensenrechtenactivisten.
Hier de eerste beelden. Vandaag de tweede dag.
Lees verder
Een oproep voor de voorbereiding van een nieuwe demonstratie tegen racisme, ingestuurd door Fatima Lamkharrat.
Lees verder
Amira Hass is een heel interessant mens. Er zijn zegge en schrijve twéé joodse-Israëlische journalisten die regelmatig in de Palestijnse gebieden komen, zij en Gideon Levy. Hass woont zelfs in Ramallah.
Op dit weblog vertaalde ik een keer een artikel van haar.
Zie ook: holocaust is geen excuus.
Ze komt deze maand naar Nederland.
Lees verder
Duizenden vluchtelingen die langer dan vijf jaar geleden naar Nederland kwamen en hier asiel aanvroegen, zijn in een uitzichtloze situatie terechtgekomen. Zij dreigen te worden uitgewezen. In heel veel gevallen is dit onmogelijk en onmenselijk. Er zou een ruimhartig pardon moeten komen voor deze groep vluchtelingen. Welke weg staat daarvoor nog open? Een verzoek aan iemand die boven de partijen staat. Lees bijgaande brief aan Koningin Beatrix, vorstin der Nederlanden, met het verzoek ter ere van haar 25 jarig jubileum op 30 april a.s. dit specifiek pardon aan deze duizenden vluchtelingen te helpen verlenen! Voel je niet machteloos. Laat je stem meeklinken door ondertekening van dit verzoek om een royaal gebaar.
Lees verder
Mijn jaren zeventig
Het begin, althans voor mij: de democratiseringsgolf aan de Sociale Akademie. Nergens beschreven, want we waren geen deel van de studentenbeweging. Ik deed stage bij de werkende jongeren. Wat ik er uit meenam: hoe belangrijk het is om niet over mensen te praten maar met hen. Het ging over de mondigheid van de cliënten van hulpverlening en welzijnswerk, het ging over solidariteit en engagement. Het welzijnswerk is erg uit de mode. Toch zie ik hen nog steeds als de frontlinie in het buurtwerk, in de hulpverlening aan groepen die in de knel zitten, allochtonen in oude wijken, opbouwwerk met jongeren en ouderen, vluchtelingen, asielzoekers. Het thema van toen, de politisering van het welzijnswerk, actueler dan ooit.
Lees verder
Aan de kruinen en grijzende haren was te zien dat een groot deel van de zaal de jaren zeventig zelf had meegemaakt. Toch had ik tijdens het debat voortdurend het gevoel dat er nog ergens anders een andere jaren zeventig had plaatsgevonden. Ik was er niet erg thuis, in het debat over de vermaledijde jaren zeventig in de Balie, ter gelegenheid van het Manifest van de jaren zeventig dat ik mee heb ondertekend, en het uitkomen van het boek van Antoine Verbij, Tien rode jaren.
Lees verder
Wat hebben we toch leuk werk, zei ik tegen Tiny toen we naar de trein liepen, na ons bezoek aan Rafia Mouchtari, jongerenopbouwwerker in Hilversum bij het SIS, en vier jongeren van de initiatiefgroep “Anders is gewoon”. Tiny Kox en ik hebben de opdracht gekregen om voor de SP een nieuwe nota over integratie en emancipatie te schrijven. En wat we nu doen is met veel mensen gaan praten. Vorige week in Weert, met ouderen, nu in Hilversum, met jongeren.
Lees verder
Te gast, Christine Vos:
Beste Anja,
Waarschijnlijk ken je via Jan de Wit het verhaal van Henk Weltevreden
en zijn 9-jarige pleegdochter Ngudi. Ngudi werd geboren in een
asielzoekerscentrum in Stadskanaal. Als baby al werd ze door de Raad
voor de Kinderbescherming bij haar moeder weggehaald, omdat deze niet
voor het meisje kon zorgen. Moeder werd zoals dat heet uit de ouderlijk
macht ontheven. Ngudi kwam als tweejarige terecht bij Henk en zijn
vrouw Johanna. Al zeven jaar dus, maakt ze deel uit van het gezin. Ze
is een op en top Nederlands meisje. Houdt van barbies, kijkt naar het
Klokhuis en vloekt in het Rotterdams, ech wel! Ze heeft echter geen
paspoort. De vakanties gaan naar ‘amaland’ zoals Ngudi het onbedoeld
heel raak zegt. Zonder paspoort kun je immers niet naar het
buitenland. Hooguit naar een enkele bestemming: Congo
Lees verder
Een paar honderd mensen gisteren. Het weer werkte niet mee. We staan nog aan het begin van een nieuwe beweging. In mijn speech zei ik het ook: in de jaren zeventig en tachtig, nu veel verguisd, was er veel meer bewustzijn over discriminatie, racisme, intolerantie dan nu. Het is alsof we weer helemaal opnieuw moeten beginnen.
Maar vooruit, dan is dat wat we doen.
Een paar foto’s (de rest komt, ik moet naar Den Haag)
Lees verder
Er zijn weer nieuwe bezoekers bijgekomen. Ik merk dat niet alleen aan mijn metertje (stand is een gemiddelde van 1559 bezoekers per dag) maar ook aan mensen die een commentaar opsturen en dat drie keer doen omdat ze denken dat er iets mis gaat als het niet onmiddelijk verschijnt. Dus welkom aan nieuwe bezoekers, en nog eens de handleiding: commentaren worden niet automatisch geplaatst. Dit is een persoonlijk weblog, en ik bewaak als eenhoofdige redactie het niveau, om er voor te zorgen dat het geen heen en weer gescheld wordt zoals op vele fora en websites. Dus sommige commentaren worden niet opgenomen. Ook niet als daarmee een al gevoerde discussie weer helemaal opnieuw zou moeten beginnen. Het criterium is dus niet of ik het met iemand eens ben, wel of het een bijdrage levert voor de gedachtenvorming of als informatie.
Welkom dus, en voor degenen die commentaren insturen: even geduld. Minimaal twee keer per dag, ’s ochtends en ’s avonds bekijk ik de bijdragen en sluis ze door, en als ik de kans heb overdag ook nog een keer.
Met vriendelijks
Anja Meulenbelt