Boek

Habibi, habibi

Beetje feest. Uitgever liet een doos brengen met mijn nieuwe boek. Ook al is het niet mijn eerste, het blijft leuk om die versruikende boeken uit te pakken. Helaas zie ik dan altijd meteen de eerste fout. Drie keer is het gecorrigeerd, toch begravenis met een v.
Ik ken maar één boek waar geen enkele fout in zit. Dat is een boek met de titel Was spricht gegen Homosexualität. Dat sla je dan nieuwsgierig open en dan staat er niks in.
Eerste exemplaar gaat naar kind die straks voor me kookt. Of ik nog op dieet was vroeg hij. Niet als hij kookt en ik net een nieuw boek uit heb.

Gestemd

Kaart bleef zoek. Wel vond ik een onbetaalde rekening die ik zocht en eentje die ik niet zocht helaas. Het is hier in huis soms net archeologie: op welke stapel moet het liggen en op welke diepte ongeveer. Met de Eerste Kamer er bij zijn de stapels erg toegenomen. Ik gooi wel regelmatig volle zakken de straat op, maar het groeit toch sneller dan ik weg kan gooien. En als iets tussen de verkeerde stapel terecht komt kan het lang duren. Als ik volgende keer een onbetaalde rekening zoek vind ik die kaart, wedden?

Stembureau in de Jordaan

Dus goeie tip, Fetse. Met paspoort naar het stembureau. Ik kon uit mijn hoofd bevestigen dat ik geboren ben en ook woon en nog tamelijk besta. Vonden ze goed. Ze hadden niet veel te doen. Als je bedenkt dat mijn voorgangsters van de eerste feministische golf zich voor de paarden wierpen en in hongerstaking gingen voor het recht om te stemmen dan schaam je je een beetje dat zoveel mensen tegenwoordig als het regent of naar het strand willen niet meer naar het stembureau gaan.

Stemming uitgesteld

Dat werd nog onverwacht spannend in de Eerste Kamer gisteren. Ik had gedacht dat we zouden stemmen over de motie die ik had ingediend over de hervatting van de noodhulp aan het werk van de VN in Gaza, en eerlijk gezegd dacht ik niet dat we een meerderheid zouden krijgen. Dat gebeurt ons als oppositiepartij natuurlijk wel vaker, dat je vreselijk je best doet en toch moet accepteren dat je in Eerste of Tweede Kamer geen meerderheid meekrijgt. Het is een goede cursus in frustratietolerantie.
Lees verder

Martelen

In het Kalandia vluchtelingenkamp is op zondag Arafat Yaakoub doodgeschoten door het leger. Yaakoub was al in de eerste intifada gewond en bewoog zich sindsdien voort in een rolstoel. Het leger zegt dat er een groep jongeren met stenen gooide en dat ze waarschuwingsschoten hebben gelost. Yaakoub zat bij een kiosk in zijn rolstoel koffie te drinken. Hij werd in zijn hoofd geschoten en was op slag dood.
In het weekeinde zijn nog twee burgers gedood, waaronder een zwak begaafde jongen die het bevel om te stoppen niet begreep.
Lees verder

Journalist voor de vrede

Een aardig berichtje: ik schijn een van de drie kandidaten te zijn voor de prijs van het Humanistisch Vredesberaad voor de jaarlijkse journalist voor de vrede, hoor ik vandaag. Dit vanwege mijn publicaties over Palestina/Israël, en mijn boek Habibi, habibi. Of ik er bij kan zijn op 21 juni, als de prijs wordt uitgereikt, vroegen ze me. Maar dan zit ik in Gaza.
Ik mag toch hopen dat degene die de prijs echt krijgt ietsje eerder op de hoogte is gesteld, want ‘journalisten voor de vrede’ zitten natuurlijk niet stilletjes thuis te wachten tot ze misschien een prijs krijgen, die zijn meestal de hort op.
Toch leuk, een bijna prijs.
Bijna journalist voor bijna vrede.

Rammi en Mo (slot)

Ramadan en Mohammed zijn niet doorgelaten bij Rafah, de grens was dicht. Dat was het dan voorlopig. Eerst ga ik zelf weer naar Gaza. Als er daarna weer tijd is om ze hier te ontvangen is Mohammed’s visum inmiddels verlopen, want dat van hem was twee weken eerder goedgekeurd dan dat van Ramadan, en omdat hij op Ramadan moest wachten had hij nog maar twee weken over van de maand die een visum geldig is. Als iemand dat nog kan volgen. Dus voor de volgende poging kunnen we weer helemaal opnieuw beginnen.
Rondje bellen, hotel annuleren, afspraken afzeggen.
Het wordt langzamerhand routine.

Slapstick

Slapstick in Israël. Sharon brengt vandaag zijn Gazaplan in stemming in zijn kabinet. En aangezien hij verwachtte geen meerderheid te krijgen wilde hij van te voren twee ministers ontslaan. Zo doe je dat in een democratie. En daar zijn dus regels voor. De ministers hebben nog steeds stemrecht binnen 48 uur na hun ontslag. Avigdor Lieberman en Benyamin Elon die de bui zagen hangen verschenen dus niet toen Sharon ze had gesommeerd om te komen. Avigdor Lieberman werd gesnapt in zijn sportschool, en moest de ontslagbrief wel in ontvangst nemen. Lieberman is overigens de minister die er openlijk over praat om de Palestijnen met Israëlisch staatsburgerschap ook uit Israël te ‘verwijderen’.
Benyamin Elon verstopte zich ergens, en was ondanks de beste geheime politie ter wereld onvindbaar. Sharon probeerde nog om hem telefonisch te ontslaan, maar Elon zegt gewoon dat hij niet zeker weet of het wel Sharon was die hij aan de lijn had, dat kon wel elke grappenmaker zijn. Dus dat is niet legaal zegt hij. Vandaag om vier uur vindt de zitting plaats, precies zo uitgerekend dat het ontslag van de ministers geldig is.

Ondertussen plaatst het leger advertenties: leuke kadootjes voor vaderdag. Geef papa wat legerspullen, een baret, medailles, een kogelvrij vest, een schouderriem voor zijn geweer. En als grap een T-shirt met opschrift: America don’t worry, Israel stands behind you.

Rammi en Mo (5)

Ramadan belde. Mohammed en hij staan klaar om op weg te gaan. De checkpoints tussen Gaza en Rafah zijn open. Of ik er nog voor kon zorgen dat de Ambassade een verklaring afgeeft dat ze worden verwacht in Nederland. Het is zondag. De Ambassade is dicht. En het zou niet hoeven want het visum in hun paspoort is afgegeven door de Ambassade.
Het gedoe om iets voor elkaar te krijgen: vrijdags is alles wat moslim is dicht, zaterdag alles wat joods is en zondags alles wat christelijk is. Hadden de diverse profeten en andere vertegenwoordigers van God/JHWH/Allah op aarde dat met een vooruitziende blik op de toekomst en de globalisering niet een beetje beter kunnen coördineren?

Om vier uur moeten ze over de grens bij Rafah. Eerst langs de Israëli’s, dan nog bij de Egyptenaren die ook niet erg prettig zijn in de omgang, en dan met een gesloten bus naar Cairo, waar ze tot hun vlucht opgesloten zullen worden in een wachtruimte onder bewaking. Egypte is als de dood voor Palestijnse vluchtelingen die illegaal blijven. En dan een beetje duimen dat ze fatsoenlijk behandeld worden als ze Nederland in komen, want ze hebben de sekse, de leeftijd, uiterlijk, naam, geloof en nationaliteit waarbij overal meteen alarmbellen gaan rinkelen: potentiële terrorist.
Eerst Rafah. Beetje bidden maar.