Ik schaam mij voor het integratiedebat, zei Adri Duivesteijn, lid Tweede Kamer voor de PvdA in een interview in de Volkskrant (2 maart 2004)
Ik vind zijn mening, en het feit dat hij zijn nek uitsteekt, een verademing. Duivesteijn is het er mee eens dat we te soft zijn geweest in onze multiculturele idealen van destijds. Maar het rechtse moralisme schiet helemaal de andere kant op en is knap beangstigend.
Ook binnen de SP woedt een discussie over de hoofddoek. Zie, o.a. de weblog van Theo Cornelissen.
Ik ken twee zusjes, in Marokko geboren maar in Nederland opgegroeid. Alletwee spreken ze beter Nederlands dan Arabisch. De een volgt een beroepsopleiding en woont nog bij haar ouders thuis. De andere, een paar jaar ouder, is getrouwd geweest, gescheiden, en woont zelfstandig met haar kind. Ze werkt bij een Blijf van m’n Lijf huis. Het ene zusje draagt een hoofddoek, het andere niet. Raden welke van de twee?
Vanochtend, krant, koffie, tv op 1, opeens onze eigen voorzitter van de Eerste Kamer, Yvonne Timmerman-Buck, in Goedemorgen Nederland. De eerste vrouwelijke voorzitter van de EK, sinds die in 1815 werd opgericht, de jongste, en de eerste die direct door de leden van de EK werd verkozen.
Ze legde nog eens uit wat de EK doet, en terecht, want er zijn veel misverstanden over en de EK wordt niet erg driftig bezocht door de media.
Op de Pim Fortuyn Forum website is een ‘donkerzwarte lijst van cultuurrelativisten’ geplaatst. Hele erge mensen, want verantwoordelijk voor “de uitverkoop van Nederland en de beschaving” (Kenden we de uitverkoop van de beschaving niet al ergens anders van?) en de “islamitisering” van Nederland. Ik ben vereerd dat ik ook op die lijst sta, met Jacques Wallage, Marcel van Dam en Jan Pronk. Nooit gedacht dat ik het nog eens zover zou schoppen.
Iemand vroeg of ik de tekst had van de toespraak die Huub Oosterhuis hield bij de herdenking van de februaristaking bij de Dokwerker in Amsterdam.
Hier komt de tekst:
God heeft de wereld nog eens bekeken, en besloten dat de mensen – ondanks Zijn Woord – er een ongelooflijke puinhoop van hebben gemaakt. Het was een aardig experiment, denkt God, maar toch tamelijk mislukt. Dus de stekker gaat er uit.
Omdat hij een barmhartige God is roept hij een paar wereldleiders bij zich, zodat ze hun volk voor kunnen lichten. Dan kunnen ze voordat het afgelopen is nog schoon schip maken en is tenminste hun ziel gered. Dus hij laat Bush, Putin en Sharon komen en zegt ze dat ze terug moeten gaan naar hun volk om dat voor te bereiden op het einde van de wereld.
De dag begint in de postkamer. Stapels papier. Je wordt na een tijdje wel handig in snel schiften.
.
Overleg in onze fractiekamer in de Mauritstoren. We zitten er riant, al moeten we er veel trappen voor op. We nemen de dag door. Alleen Tiny moet spreken vandaag. Maar we nemen ook alvast de maidenspeech van Tineke door die ze op 8 maart gaat houden. Er is een verzoek of iemand van ons als observator bij de verkiezingen naar Malawi wil. In mei. Ik heb dan net al mijn grote debatten achter de rug, en omdat ik Ontwikkelingssamenwerking onder me heb vindt Tiny dat het een goed idee is als ik me aanbied. Okee.
Uri Avnery vergelijkt Bush met een dansende beer. Veel groter en sterker dan zijn meester Sharon, maar bereid om op bevel een dansje te doen. Zo kijkt het Israëlische publiek met genoegen naar Sharon die de Amerikaanse beer af en toe met een rukje aan de ring door zijn neus een koprol laat maken. En om zijn publiek niet te vervelen bedenkt Sharon af en toe een nieuw kunstje voor het beest.
Na een weekje crocusreces vandaag weer een Eerste Kamerdag. Zoals het hoort. Vorige week wist ik herhaaldelijk niet wat voor een dag het was, omdat ik het vaste ritme miste: maandag stijgende hectiek, heb ik mijn vragen wel op een rijtje, is mijn inbreng in orde, stukken van mijn collega’s lezen, dan de dinsdag zelf, en woensdag dossiers opruimen en uitblazen, als het kan in de sauna.
Gisteravond een bijeenkomst over Palestina, Israël en de muur in Alkmaar. Geen gemakkelijke avond.
Misschien aangemoedigd door de internationale belangstelling hebben duizenden Palestijnen gedemonstreerd bij de muur. Bij Biddu, een stadje dat net als Kalkilya in zijn bestaan bedreigd wordt hebben honderden inwoners geprobeerd de bulldozers tegen te houden. Ondanks het feit dat de demonstratie geweldloos was schoot het leger met scherp. Twee mannen overleden door een kogel, een derde, oudere man door een hartaanval na het binnenkrijgen van traangas.
Het leger zegt dat ze alleen waarschuwingsschoten in de lucht hebben afgevuurd.
Dat zeggen ze wel vaker. De Palestijnen hebben daar een grap over: ze denken dat we duiven zijn. Elke keer als ze in de lucht schieten valt er een Palestijn dood op de grond.