Het boek ‘Palestinian Women‘ trok me niet meteen aan, er zijn al zoveel boeken geweest over vrouwen in het Midden-Oosten. Ook de ondertitel maakte me niet meteen enthousiast: narrative histories and gendered memory. Erg academisch. Maar de schrijfster, Fatma Kassem, spreekt morgen in Amsterdam, en dat was een aanleiding om alvast te beginnen met lezen.
Lees verder
Er is een boek verschenen over het Goldstone-rapport (over de oorlog tegen Gaza, van twee jaar geleden) dat een must is voor iedereen die niet alleen de feiten wil weten, maar ook de achtergronden, en wil lezen over de pogingen van Israël en aanhangers om het Goldstone rapport ‘kalt te stellen’ door een lastercampagne te beginnen tegen rechter Goldstone zelf.
Lees verder
deel 3 (Deel 1, hier)
Tot wie richt je je eigenlijk?
Ik heb niet de illusie dat ik met één boek iedereen van mening kan laten veranderen. Ik hoop wel dat dit boek van waarde is voor mensen die welwillend genoeg zijn om er eens anders tegenaan te kijken. Die gaan denken: is het niet idioot dat wij nog steeds accepteren dat er een land is dat zo’n fundamenteel onderscheid maakt tussen hun burgers op grond van etniciteit en religie, een onderscheid tussen joden en niet-joden? Zouden wij dat elders in de wereld wel goed vinden?
Lees verder
Deel 2 (Deel 1 hier)
Ben je van plan om binnenkort weer te gaan? Je hebt daar ook familie, toch? Hoe gaat het met hen?
Ik denk dat ik binnenkort weer probeer te gaan. Maar ik zal het maar vertellen, voor wie dat nog niet weet. Dat ik de laatste keer niet mee ben geweest had een reden.
Lees verder
Links Tineke Bennema
Tijdens de presentatie van mijn boek Oorlog als er vrede dreigt op 10 juni hield Tineke Bennema, zelf auteur van onder andere De last van Khalil (zeer aanbevolen, hier) een interview met mij. (Over de presentatie: hier)
Dit weekeinde zal ik dat in drie delen op mijn weblog zetten.
Lees verder
(Vervolg op deel 1, hier)
Er zijn meerdere redenen waarom we ons meer interesseren voor wat Israël doet, dan voor de daden van andere landen. Een ervan is een hele simpele: we voelen ons meer verwant met de joodse bevolking van Israël dan met vele andere volkeren elders. De joodse Israëli’s komen voor een groot deel uit Europa, en we hebben een pijnlijk stuk van de geschiedenis gedeeld. En het is ook niet vreemd dat dat meer verontwaardiging oplevert: we zijn ook meer ondersteboven wanneer een vriend vreselijke dingen blijkt te hebben gedaan, dan wanneer het een vreemde is die we alleen uit de krant kennen.
Lees verder
Binnenkort verschijnt een boek over de Israëlische aanval op de Free Gaza flottielje. Hierboven de trailer. In het boek een keur aan auteurs die van dit weblog al bekend zijn: Ali Abunimah, Ilan Pappe, Norman Finkelstein, Noam Chomsky, Rashid Khalidi, Neve Gordon, Phyllis Bennis, Omar Barghouti en mensen die nog onbekend waren, maar het als ooggetuige hebben meegemaakt. Het boek, Midnight on the Mavi Marmara is alleen te bestellen via de uitgeverij O/R.
Zie hier.
Wow. Ik heb wel eens een minder emotionerende boekpresentatie meegemaakt, en ik had er eerlijk gezegd niet zo op gerekend. Ik was zo bezig geweest met er een aardig programmaatje van te maken voor de mensen die zouden komen: familie, vrienden (die in mijn leven niet toevallig meestal ook de mensen zijn met wie ik samenwerk), dus mensen van Kifaia, van mijn partij, van Een Ander Joods Geluid, andere Palestina-activisten, de mensen van uitgeverij Ambo – ik dacht die weten alles al dus hoe maken we het toch een beetje interessant? Ik was even vergeten dat het ook nog over mijn hart en ziel zou gaan.
Lees verder
“Het feminisme, de Balkan, het Midden-Oosten. Hoe komt het dat je toch steeds weer vooral die zaken in beweging bent? werd haar gevraagd. Tjee, zei ze daarop eerst. En na een aarzeling. Weet je, eigenlijk begrijp ik de vraag niet zo goed. Als je ziet hoeveel dingen er niet kloppen in deze wereld en hoeveel onrecht er overal is begrijp ik nooit zo goed hoe er mensen zijn die daar NIET tegen in actie komen en doen alsof er niet aan de hand is. Eigenlijk zou je aan die mensen de vraag moeten stellen waarom ze rustig in hun stoel blijven zitten.
Ja maar. wierp de interviewster tegen, in Israël zijn er toch heel veel mensen die hun ogen sluiten voor alles wat er gebeurt, die geen tv meer willen kijken, geen kranten meer lezen …
Maar dat is wat anders, zei ze. Die zitten aan de verkeerde kant. Dat begrijp ik wel, dat is moeilijker. Die zitten aan de kant die het onrecht bedrijft. Om daar tegen in actie te komen is lastig. Het is wel te begrijpen dat veel mensen dat uit de weg gaan en hun ogen ervoor sluiten.”
Het moet ongeveer voelen als een moeder die net haar achtste kind heeft gebaard, al eerder gedaan, kennen we al, toch spannend. Ook al is het ongeveer mijn veertigste boek. Dit keer was het al weer een tijd geleden dat ik mijn laatste boek schreef, te veel in beslag genomen door Gaza, weblog en politiek. Dus deed ik weer eens wat ik vooral bij mijn eerste boeken deed: zo incognito mogelijk uit mijn ogen kijkend de boekwinkel in om te zien hoe ik er bij zou liggen.
Lees verder