Vandaag te druk met een artikel over feminisme en socialisme om te bloggen. In plaats daarvan:
(Kaart die een Britse vriendin, een cartooniste voor me maakte toen De schaamte voorbij in Engeland uitkwam. Ik vond hem bij het opruimen van mijn archief. )
Wat was ik het weer akelig eens met Marcel van Dam, vanochtend in de Volkskrant. Over de hysterisering van de samenleving. De ophef die gemaakt wordt van de columnistenstrijd, alsof de vrijheid van meningsuiting echt bedreigd wordt.
Gisteren een inspirerende avond in De Leidse Hoed, waar ik geïnterviewd werd over mijn inspiratiebronnen. Een klein maar aandachtig publiek. Het leuke van zo’n interview is dat ik eens de kans krijg om al die ikken van mij met elkaar te verbinden, er zijn mensen die me kennen als schrijfster, als feministe, als stafdocente voor hulpverleners, als voorvechtster voor de Palestijnse zaak, als socialiste, als senator, als kerkgangster.
Het is maar een gebaar, toch even doen. Teken de petitie om de voedselhulp aan Gaza door te laten gaan, laat Sharon weten dat we zien wat hij doet: een al verpauperende bevolking nog meer honger laten lijden. Opnieuw een grove schending van de mensenrechten!
Foto op de voorpagina van de Volkskrant: een overlevende van de massamoord in Ruanda.
Er is een prachtige roman over geschreven: Een zondag aan het zwembad van Kigali. Een hard boek, cynisch soms. In het begin dacht ik: dit wil ik helemaal niet lezen. Hoe kun je nu een roman maken over een massamoord? En toch legde ik het niet weg. Het heeft een hartverscheurend einde dat ik niet zal verklappen. Ik zat echt met tranen in mijn ogen.
Dat is knap, om van iets dat eigenlijk niet te beschrijven valt, en dat te groot en te erg is om er nog wat bij te kunnen voelen een boek te maken dat toch bij je binnen komt.
Aanbevolen dus:
Gil Courtemanche, Een zondag aan het zwembad van Kigali.
Met de nieuwe wet op de jeugdzorg, die gisteren werd behandeld in de Eerste Kamer, krijgen de jongeren recht op jeugdzorg. Maar het was een echt debat dat daaraan vooraf ging, want zoals Hanny van Leeuwen van het CDA zei: deze wet is niet moeders mooiste. Er is zelfs nog even sprake van geweest om hem maar helemaal terug te sturen, we maakten al grappen: de nacht van Slagter.
Ik ben een stille fan van Pieter Hilhorst, die columns schrijft in de Volkskrant. Slimme gozer. Deze keer over het integratiedebat. ‘De voorkeur onder politici voor paardenmiddelen is een nieuwe vorm van vluchtgedrag, die vergelijkbaar is het met optimistische multiculturalisme van weleer.’
Voor wie de hele column wil lezen: hieronder.
Tineke heeft gisteravond haar maidenspeech gegeven, over de jeugdzorg. Ze deed het fantastisch. Het is heel prettig om iemand uit de praktijk in de fractie te hebben, ze is huisarts, die zo vanuit eigen ervaring kan praten.
Vanmiddag de tweede termijn van het debat, en vanavond de afsluiting. Morgen zal ik wat meer over de inhoud vertellen.
Op 21 april komt Mordechai Vanunu vrij, na achttien jaar gevangenis.
In september 1986 verscheen er in de Sunday Times een bericht over de kernwapens die Israël produceert in Dimona, in de jaren dat Israël nog bij hoog en laag beweerde geen kernwapens te hebben. Het spoor leidde naar Vanunu, die in Dimona werkzaam was. Geen beroepsspion, maar een man die pacifist was geworden en bij wie het geweten begon te knagen.
In Gaza gaat het niet goed, of liever gezegd: nog slechter. Driekwart van de mensen daar is vluchteling en een groot deel van hen is afhankelijk van de voedselhulp. Die is al minimaal. Een tijd geleden kregen families die onder de armoedegrens van 2 euro per dag leven elke maand van de UNRWA (de vluchtelingenhulp van de VN) een sober voedselpakket, meel om brood te bakken, olie, suiker, wat linzen. Sinds de Europese landen minder geld sturen naar de UNRWA is dat al verminderd: nu krijgen mensen nog maar om de 45 dagen een voedselpakket. Dat komt mede doordat Nederland dit jaar niet bijdraagt aan de noodhulp.
