Duidelijke en ferme uitspraken van fractievoorzitter Agnes Kant: mocht het zover komen: de SP gaat niet regeren met de PVV. Daarmee hebben nu drie partijen gezegd dat ze dat niet zullen doen: D66, de Christen Unie en de Socialistische Partij.
Meerdere redenen, waaronder: “zij discrimineren, wij niet.”
Lees verder
Ach, ik heb nog zoveel liggen. En ik moet na al die verhalen over integratie en islamofobie hier dringend weer eens van alles verwerken over Palestina/Israel. Was ik maar twee hondjes, dan kon die andere vandaag even naar Den Haag en kon dit hondje achter de PC blijven zitten – maar helaas ben ik maar één mens.
Lees verder
(Willem Schinkel)
Gedroomde samenleving
Willem Schinkel geeft ons in Gedroomde samenleving zijn gedachten over het merkwaardige gebruik van de term ‘integratie’. Waar Jean Tillie het heeft over de ‘cargocult’ heeft Schinkel het over sociale hypochondrie: een overbezorgde angst voor integratieproblematiek en de even overbezorgde angst dat ‘onze samenleving’ door vreemde elementen wordt aangetast. Als zou het gaan om een lichaam dat bedreigd wordt door vreemde bacteriën. “Sociale hypochondrie is de krampachtige fixatie van een sociaal lichaam op zijn mogelijk eenheidsbedreigende ziektes.” Met als effect de radicale uitsluiting van mensen met een ‘andere cultuur’.
Lees verder
(Fouad Laroui rechts, links Radi Suudi)
Oneens met Fouad Laroui
In de Groene dus nog een interessant artikel, een interview met schrijver Fouad Laroui door Kees Beekmans, helaas niet te lezen op de website, dus of naar de winkel of abonnee worden. Ik heb destijds met plezier zijn boek over islamisme gelezen, en ben het met evenveel plezier op een belangrijk punt erg met hem oneens.
Lees verder
De ontwikkeling van de polderislam
In de Groene van deze week een aantal artikelen samengevat onder de vraag: Polderislam, wens of werkelijkheid? Het artikel van Joeri Boom is te lezen op de website van de Groene, hier. Het beeld dat Boom schetst is ook het mijne: de integratie van de moslimjongeren gaat rustig door. Ze geven een eigen invulling aan hun moslimidentiteit dan hun ouders – en je kunt dus spreken van een typisch Nederlands verschijnsel. In veel opzichten leven en denken de zoons en dochters van de eerste generatie migranten niet zo erg anders als hun autochtone leeftijdgenoten, behalve in hoe ze over elkaar denken, en behalve het gegeven dat de emancipatie van migrantenkinderen niet gepaard gaat met secularisatie. Jonge Nederlandse moslims, zo modern als ze verder ook zijn, zijn niet minder gelovig geworden dan hun ouders – maar wel religieus op een andere manier.
Lees verder
Dat afgewezen worden, er niet bij horen, een pijnlijk en moeilijk te verwerken gevoel is weet iedereen die het wel eens is overkomen uit eigen ervaring. Maar het is inmiddels ook wetenschappelijk aangetoond dat afwijzing een schadelijk effect heeft op het sociale dier dat we mens noemen. Mensen worden er minder sociaal van.
Lees verder
Nog een half jaartje, dan stap ik ook die magische grens over, en dan krijg ik AOW. Dan mag ik ophouden met werken. Ik volg de discussie over het voorstel van Donner, om in landsbelang de leeftijd te verhogen naar 67 met belangstelling, als politica, maar dus ook als leerling-bejaarde. Al is beloofd dat de ouderen zoals ik hun AOW nog wel op tijd zullen krijgen. Zou ik het erg vinden om nog twee jaar door te werken? Nog een paar jaartjes in de Eerste Kamer? Helemaal niet erg. Als alles goed gaat zwaai ik over twee jaar af.
Lees verder
Even geen bericht. Kind hielp me met het opladen/inladen van Leopard en nog zo het een en het ander. Wat een bijdetijds mens toch weten moet. Morgen gaat het weer ergens over. Met dank aan Kind.
Suzanna Jansen heeft een indrukwekkend boek geschreven, en het is volstrekt verdiend dat het stilletjes, zonder mediaophef, een bestseller is geworden, nu al in zijn twee en twintigste druk. Het is een verhaal over armoede in Nederland, en tegelijk een verhaal over haar familie, tot vijf generaties terug: van Tobias Braxhoofden (1785 – 1844) via Cato en Helena en Roza naar Elisabeth Dingemans, haar moeder. Het is ook een documentaire over de manier waarop Nederland met de armen omging, en vooral over de gestichten in Veenhuizen, waar meerdere van haar grootouders en betovergrootouders verbleven.
Lees verder
Vroeger stond ik met mijn vader op de Dam. Dat moment van stilte, als hij zwijgend zijn hoed afzette. Toen droegen vaders nog een hoed. En hoe hij dan een beetje brommend het Wilhelmus meezong. Hij kon beter fluiten dan zingen.
Lees verder