Op de Dam aangekomen zocht ik naar de manifestatie van Een Land Een samenleving afdeling Amsterdam, waarbij er mensen van de 178 nationaliteiten die Amsterdam herbergt aanwezig zouden zijn. Nadat ik een tijdje had staan kijken bij een groep mensen, bleek het te gaan over een modeshow. Ik had de tegenwoordigheid van geest om dan maar naar het plein naast de Beurs te lopen, waar ook veel demo’s plaatsvinden, en ja hoor.
Lees verder
Een van de mannen zei op de laatste avond, toen we ons allemaal even mochten presenteren: ‘wat zijn wij toch rare mensen. Vijf dagen bij elkaar gaan zitten om niet te eten, iedereen huilen en elkaar aanraken, dat is toch niet normaal? Waarom doen we dat?’
Lees verder
Er waren wat vragen. Voor wie het leuk vindt.
Naar dat citaat van Adrienne Rich dat ik voorlas. Hier is het:
Amsterdam is een wereldstad. Ze telt 178 nationaliteiten en is daarmee een van de meest diverse steden ter wereld. Meer dan New York (150). Dit is een bijzonder en kenmerkend gegeven van de stad, bijvoorbeeld door de enorme verscheidenheid aan internationale bedrijven en restaurants in de stad.
Om deze dynamiek die iedereen herkent te verbeelden hebben wij het initiatief genomen om al deze 178 nationaliteiten bij elkaar te brengen op 1 moment op 1 plek.
Lees verder
Feest!
Lees verder
Joost is zo’n geweldige hulp in de huishouding. Hier helpt hij me met het opruimen van de klerenkast.
Lees verder
Tjee, de aardbeienplant op mijn balkon heeft echt gejongd: er hing opeens een echte rooie aardbei aan, wie had dat nou gedacht!
Lees verder
(Mensen van de Badr moskee in Bos en Lommer leggen een krans bij een 4 mei herdenking)
Abu Pessoptimist schreef op zijn weblog een stuk onder de titel: ‘Nederland en de moslimhaat: we zijn al behoorlijk bruin’. Maarten Jan Hijmans, de man achter Abu, schrijft vaker over het Midden-Oosten, maar nu over de al tamelijk ‘geaccepteerde’ moslimhaat in Nederland. Ik had dat ook op mijn lijstje staan, naar aanleiding van een stuk in De Republiek Allochtonië (hier), en een onderzoek van Maurice de Hond (hier), maar nu hij zijn stuk al heeft geschreven neem ik dat graag over. Ik druk eerst zijn stuk af, dan heb ik nog wat opmerkingen.
Lees verder
Er was over nagedacht: hoe organiseer je een debat naar aanleiding van een boek dat nog niemand in de zaal heeft gelezen? De Plaats was De Nieuwe Liefde, Het boek was Brief aan een Israëlische vriend, van Régis Debray (hier), en het onderwerp was heftig genoeg om er een beetje voor te willen zorgen dat de discussie niet alle kanten op zou vliegen. Dus werd er gekozen voor een strak stramien; onder leiding van Wim Bartels werd de discussie opgedeeld in drie onderwerpen, elk met een paar stellingen en citaten uit het boek.
Lees verder
Het is fijn dat France Guwy, vertaalster en inleidster van het boek van Régis Debray, Brief aan een Israëlische vriend, zo’n doorzetster is en door is blijven zeuren tot ze een uitgever had voor dat boek – Van Gennep is het geworden – want anders had ik het niet kunnen lezen. Met mijn schoolfrans had ik er niet eens aan hoeven beginnen. Het is een interessant boek, een pamflet, in vele opzichten gewaagd, want kritiek op Israël roept geheid heftige en tamelijk onvriendelijke reacties op. En Debray, een filosoof die we van vroeger nog kennen als meereiziger met Che Guevara, neemt geen blad voor de mond. Het boek is geschreven als een brief aan een vriend, Elie Barnavi, oud-ambassadeur van Israël en overtuigd seculier zionist, maar wel een zionist die heel kritisch staat tegenover wat er nu allemaal in Israël gebeurt.
Lees verder