Eerste dag van de training. Veel mensen hebben slecht geslapen. Er zijn weer aanvallen geweest volgens het gebruikelijke stramien, mensen zijn van te voren gebeld, hallo met het Israelische leger, afdeling terrorisme, we gaan je huis bombarderen, je hebt een half uur om weg te komen. Dan is het rennen, met je kinderen, en de buren waarschuwen, want soms komt de aanval al na vijf minuten.
Lees verder →

(Nog even: ik heb op dit moment geen tijd om op reacties te reageren, anders dan die op de Gazastukken)

Jan is gearriveerd. Een dagje vroeger dan gepland, voor alle zekerheid. Want stel je voor dat er vandaag weer iets is met de grens en Jan er niet op tijd door komt. Morgen staan er meer dan honderd cursisten te wachten voor de nieuwe leiderschapstraining. De tv zal bij de opening zijn. Er komen curisten uit alle geledingen van de Palestijnse samenleving, van de ministeries, de President’s office, de media, de universiteiten, vrouwengroepen, de politie, de gezondheidszorg. En met alle mogelijke politieke achtergronden. De vorige training, met maar 25 mensen, in april, liep als een trein. Nu hebben ze allemaal een paar mensen meegenomen van hun organisatie. Op het kantoor van het NCCR die de training zal hosten, is hard gewerkt, aan de conferentietasjes, de hand-outs. Alles wat er nodig is. We hebben al met een van de vertaalsters gesproken, we gaan zo naar het hotel om te opstelling van de zaal te bekijken, de microfoons, al dat soort dingen.
Lees verder →

Met de oude ambulance en de grote vrachtwagen die is omgebouwd als mobiele kliniek naar Beit Hanoun. We gaan daar de noodhulp brengen die door Icco is gedoneerd. Dozen met voedsel en een lading plastic flessen bakolie. En rugzakken volgestouwd met de spullen voor Eerste Hulp, verbandgaas, vloeistof voor infuzen. Normaal brengen de teams van het NCCR die hulp direct naar de families die het het meest nodig hebben. Maar nu in Beit Hanoun is de situatie te gespannen om families te bezoeken, iedereen is in nood en in wanhoop, als de ene familie ziet dat de andere een voedselpakket krijgt weet je niet wat er gaat gebeuren. Dus we hebben afgesproken dat we de hulp afleveren bij het stadhuis. De lijst met families die het eerste in aanmerking komen is opgesteld door het personeel van he ziekenhuis daar, en de staf van de burgemeester gaat er op toezien dat het bij de juiste mensen terecht komt. Fatsoenlijke mensen, zegt Khaled. Van Hamas. Dan weet je zeker dat ze er op toezien dat het naar de grootste noodgevallen gaat.
Lees verder →