
Het was een emotionerende avond, vol tegenstrijdigheden. Goed om met de mensen te zijn waar je je mee verwant voelt. Warmte in een koude wereld. Plezier. Machteloosheid tegelijk, verdriet, woede. Lang had ik gedacht dat ik me niet ook nog eens in het asielbeleid zou storten, ik ben al zo bezig met Gaza, met het toenemende antimigrantenbeleid en de islamofobie in Nederland, gaat ook niet in je kouwe kleren zitten. Zelfs het grootste hart is op een gegeven ogenblik vol om het over tijd maar helemaal niet te hebben. En ik wist het wel, zo gauw je geconfronteerd wordt met de echte mensen waar het om gaat, om werkelijk onrecht, dan hang je. Dan kun je niet meer naar huis en denken, interessant onderwerp, nu weer wat anders. dan blijven de gezichten van de mensen die je hebt ontmoet je wakker houden. Net zo wakker als zij liggen.
Lees verder

