Hanan Ashrawi

Hanan Ashrawi is een belangrijke en inspirerende Palestijnse vrouw. Democraat in hart en nieren, eens maakte ze deel uit van de onderhandelingsdelegatie in Madrid, tot bleek dat Arafat achter de rug van de delegatie om geheime onderhandelingen voerde in Oslo. Een tijd minister geweest, altijd kritisch ten opzichte van het ondemocratische handelen van Arafat, koos ze uiteindelijk voor de onafhankelijkheid. Ze komt in juni naar Nederland. Laar je de gelegenheid niet ontgaan om met haar kennis te maken.


Lees verder

Niet mijn jaren zeventig

Aan de kruinen en grijzende haren was te zien dat een groot deel van de zaal de jaren zeventig zelf had meegemaakt. Toch had ik tijdens het debat voortdurend het gevoel dat er nog ergens anders een andere jaren zeventig had plaatsgevonden. Ik was er niet erg thuis, in het debat over de vermaledijde jaren zeventig in de Balie, ter gelegenheid van het Manifest van de jaren zeventig dat ik mee heb ondertekend, en het uitkomen van het boek van Antoine Verbij, Tien rode jaren.
Lees verder

Anders is gewoon

Wat hebben we toch leuk werk, zei ik tegen Tiny toen we naar de trein liepen, na ons bezoek aan Rafia Mouchtari, jongerenopbouwwerker in Hilversum bij het SIS, en vier jongeren van de initiatiefgroep “Anders is gewoon”. Tiny Kox en ik hebben de opdracht gekregen om voor de SP een nieuwe nota over integratie en emancipatie te schrijven. En wat we nu doen is met veel mensen gaan praten. Vorige week in Weert, met ouderen, nu in Hilversum, met jongeren.
Lees verder

Ngudi

Te gast, Christine Vos:

Beste Anja,
Waarschijnlijk ken je via Jan de Wit het verhaal van Henk Weltevreden
en zijn 9-jarige pleegdochter Ngudi. Ngudi werd geboren in een
asielzoekerscentrum in Stadskanaal. Als baby al werd ze door de Raad
voor de Kinderbescherming bij haar moeder weggehaald, omdat deze niet
voor het meisje kon zorgen. Moeder werd zoals dat heet uit de ouderlijk
macht ontheven. Ngudi kwam als tweejarige terecht bij Henk en zijn
vrouw Johanna. Al zeven jaar dus, maakt ze deel uit van het gezin. Ze
is een op en top Nederlands meisje. Houdt van barbies, kijkt naar het
Klokhuis en vloekt in het Rotterdams, ech wel! Ze heeft echter geen
paspoort. De vakanties gaan naar ‘amaland’ zoals Ngudi het onbedoeld
heel raak zegt. Zonder paspoort kun je immers niet naar het
buitenland. Hooguit naar een enkele bestemming: Congo
Lees verder

Allemaal gelijk

Een paar honderd mensen gisteren. Het weer werkte niet mee. We staan nog aan het begin van een nieuwe beweging. In mijn speech zei ik het ook: in de jaren zeventig en tachtig, nu veel verguisd, was er veel meer bewustzijn over discriminatie, racisme, intolerantie dan nu. Het is alsof we weer helemaal opnieuw moeten beginnen.
Maar vooruit, dan is dat wat we doen.
Een paar foto’s (de rest komt, ik moet naar Den Haag)
Lees verder

Nieuwe bezoekers

Er zijn weer nieuwe bezoekers bijgekomen. Ik merk dat niet alleen aan mijn metertje (stand is een gemiddelde van 1559 bezoekers per dag) maar ook aan mensen die een commentaar opsturen en dat drie keer doen omdat ze denken dat er iets mis gaat als het niet onmiddelijk verschijnt. Dus welkom aan nieuwe bezoekers, en nog eens de handleiding: commentaren worden niet automatisch geplaatst. Dit is een persoonlijk weblog, en ik bewaak als eenhoofdige redactie het niveau, om er voor te zorgen dat het geen heen en weer gescheld wordt zoals op vele fora en websites. Dus sommige commentaren worden niet opgenomen. Ook niet als daarmee een al gevoerde discussie weer helemaal opnieuw zou moeten beginnen. Het criterium is dus niet of ik het met iemand eens ben, wel of het een bijdrage levert voor de gedachtenvorming of als informatie.

Welkom dus, en voor degenen die commentaren insturen: even geduld. Minimaal twee keer per dag, ’s ochtends en ’s avonds bekijk ik de bijdragen en sluis ze door, en als ik de kans heb overdag ook nog een keer.

Met vriendelijks
Anja Meulenbelt