Dat ik veel belangstelling heb voor de Palestijnen is ondertussen wel duidelijk. Maar het is ook wel een beetje wederzijds. Soms komt er iemand van de Palestijnse tv of een Arabische krant met mij of mijn collega’s een interview maken. Dan moeten we altijd de vraag beantwoorden waarom we dit doen. Dat is nog steeds de moeilijkste vraag. Je kunt wel iets zeggen over solidariteit, en dat de Palestijnen mensen zijn waar je heel makkelijk van kunt houden, en dat je je in wilt zetten tegen onrecht en voor de vrede – allemaal waar, en toch net niet wat je zeggen wilt.

Waarom nou net deze ellendeplek, er zijn er toch nog veel meer? Waarom de Palestijnen en niet een van die andere mensengroepen in de knel? Soms denk ik dat je het maar het beste kunt vergelijken met een goed huwelijk. Zou je niet met iemand anders hebben kunnen trouwen? Ja, misschien wel, maar na jarenlang met die ene verbonden te zijn wordt dat een irrelevante vraag.

We hebben het er veel over als we onder elkaar zijn. Wat trekt ons toch terug naar deze rottige zandbak, en deze hopeloze toestand? Wat we wel weten is dat we er beter van worden en rijker terugkomen dan we kwamen. Diep verbonden. Vol energie om er weer tegen aan te gaan. Misschien omdat het op een of andere manier zo wonderlijk wederzijds is – zij vertegenwoordigen voor ons de hoop op een betere wereld, en wij ook voor hen.
Er is ook iets dat zich nauwelijks in woorden laat vangen. Als ik het toch probeer: dat liefde niet alleen maar is wat je van een ander ontvangt. Liefde is ook dat je het beste wat je in je hebt kunt geven. En dat het aankomt, aan de andere kant. Niet om de dankbaarheid, maar om te zien dat het uitmaakt, dat het verschil maakt. Dat is genade. Daar word je gelukkig van.

Het is hier donker en nat. En zo vreselijk rustig ’s nachts, al woon ik in het midden van de stad. Geen gebalk van ezeltjes, geen gekraai van de hanen, geen geschreeuw van de vissers en geen oproep tot het gebed. En niet met één oor wakker om het geluid van naderende helikopters op te vangen.

Afscheid, altijd emotioneel. Dr. Adnan, die nauwelijks engels spreekt zei: we wait you. En iemand had wat jasmijnbloesems op mijn koffer gelegd.

Gisteren moesten we twee grenzen door, bij Ben Gurion en bij Erez. We stonden twee uur langer te wachten dan normaal omdat een van ons in de computer onvindbaar bleek. Het hielp weinig om op de ligica te wijzen: als we niet allemaal in de computer stonden dan waren we nooit Gaza binnengelaten, en als we binnengelaten waren moesten we er toch ook weer uit kunnen. Ondertussen hadden we de tijd om te zien hoe het daar gaat, bij checkpoint Erez. Er was met een ambulance een groep Palestijnen gebracht die voor medische hulp naar Israël moesten. Zware gevallen, want niemand doet dat voor z’n plezier. Lees verder →

Laatste dag. Te weinig tijd. Deny en Joes gaan huisbezoeken doen, Jan en ik blijven op kantoor om te bemiddelen bij een conflict.

Deny wilde ook een bezoek brengen aan een intifadaslachtoffer. Daar zijn er veel van. Burije kamp. Vier mensen stonden in de deuropening te kijken toen de tanks hun kamp binnenvielen. Bij de eerste schoten werden drie van de vier gedood en de vierde zwaar gewond. Het waren twee broers. De overlevende broer, door een kogel in zijn buik en in zijn arm zwaar gehandicapt trouwde met de weduwe van de dode broer, en werd de vader van de twee kleine kinderen. Zo gebeurt dat hier nog vaak, het is een manier om de weduwe bescherming te bieden, de kinderen in de familie te houden. Maar het team heeft hier meer te doen dan te helpen met de revalidatie, de fysiotherapie, de medische controle. Ratiba, de verpleegster, praat met de vrouw die doodongelukkig is. Haar man dood, binnen het jaar getrouwd met een zwaar gehandicapte, nauwelijks tijd gehad voor de rouw. En vindt dat ze niet mag klagen. Er komt hier bij de hulpverlening zoveel meer bij kijken dan alleen zorgen dat iemand een goede rolstoel heeft.
Lees verder →