Huisbezoeken in Jabalya kamp. Het eerste kind is een meisje, Rosana. Geboren met een open ruggetje, geopereerd. Het gaat heel goed met haar, maar ze zal nooit kunnen lopen. Ze is hartstikke slim, een kind waar duidelijk van gehouden wordt. Ze babbelt, kruipt bij Joes op schoot, wil weten waarom ik geen doek op mijn hoofd heb. Enige probleem eigenlijk dat de ouders nog steeds hopen dat hun dochtertje met een operatie nog wel zal kunnen lopen. Onze teams zijn niet erg goed in slecht nieuws gesprekken. En dan natuurlijk dat de vader werkloos is, dat de hele familie op een kamertje woont.

Lees verder →

Nasser heeft overdreven, het was geen tank die gisteren opgeblazen was, maar een pantserwagen, en er zijn geen drie soldaten gedood maar eentje gewond. Zo gaat dat hier soms, geruchten worden groter als ze via via worden doorverteld, tot op de radio of in de krant de echte feiten worden vermeld. Er zijn twee raketten afgeschoten op werkplaatsjes waarvan het leger beweert dat er kassem raketjes worden geproduceerd. Soms is dat waar, soms niet. En het leger heeft weer huisgehouden in het al zo geteisterde Rafah. De wegen zijn afgesloten, Ramadan kan niet naar zijn werk in Khan Younis, en het is de vraag of de mensen van het zuidteam kunnen komen die Jan vanmiddag gaat geven.
Als het goed is zitten Joes en Deny al in het vliegtuig hierheen. Als verrassing gaan we vanavond op het strand eten. Dan krijgt Deny die voor het eerst komt in een keer een flinke overdosis Gaza.
Lees verder →

(Voor de nieuwe inloggers: ik ga er vaak van uit dat mensen de voorafgaande geschiedenis al kennen, en ik heb ook al veel geschreven over het Palestijns/Israelische conflict. Maar als iets niet duidelijk is: vraag!)

Onderweg naar het NCCR, naast Nasser in de auto zie ik veel soldaten op straat. Of soldaten- eigenlijk is het dus politie want officieel hebben de Palestijnen geen leger. Nasser vraagt een kennis die langs komt wat er aan de hand is. Hij klikt bezorgd met zijn tong. Mushkela? vraag ik, problemen? Na’ am zegt hij, mushkela en maakt met zijn hand het gebaar alsof hij een pistool afschiet. Verder komen we niet, want mijn Arabisch is ongeveer zo goed als zijn Engels, zo’n 27 woorden.
Lees verder →

Mijn vrienden hier lachen er een beetje om. Anja moet weer kinderen fotograferen. Ik kan het niet laten. Al die smoeltjes. Verdrietige, wantrouwige, trotse, verlegen, uitdagende kindersmoeltjes. Branieschoppertjes, toekomstige etterbakjes, daar een kleine diva in de dop, hier een dromerig dichtertje, een tienertje met DON’T TOUCH MY HEART op haar T-shirtje over haar nieuwe borstjes.
Lees verder →

Vandaag gaan zeer waarschijnlijk meer dan 8 duizend politieke Palestijnse gevangenen in hongerstaking uit protest tegen de onmenselijke behandeling en de schendingen van mensenrechten in de Israëlische gevangenissen.
Sinds de tweede intifada is het aantal politieke gevangenen vertienvoudigd. Een op de 8 van hen is opgesloten zonder proces en dus zonder te weten wanneer ze weer vrij zullen komen. De gevangenissen zijn overvol. In het beruchte Russian Compound in Jeruzalem zitten nu 16 gevangenen in een cel van vier bij vier meter. In Ketziot zitten ze in tenten in de gloeiende hitte.
Lees verder →

De massa mensen die bij de grensovergang Rafah twintig dagen lang vast zaten zijn weer naar huis. Onder druk van de VN, Kofi Annan, mochten na twintig dagen de eerste bussen rijden om zwaar zieken en zwangere vrouwen als eersten over de grens te rijden.

Op 18 juli deed Israël de grenspost Rafah dicht. De Gazastrook heeft maar twee grensposten waar Palestijnen die een vergunning hebben in en uit mogen, Erez in het noorden en Rafah, op de grens met Egypte, in het zuiden. Voor veel Gazanen die medische behandeling nodig hebben, chemotherapie of operaties, is Rafah de enige mogelijkheid om Gaza te verlaten.
Dat de grenspost bij Rafah wordt gesloten is niet nieuw. Maar meestal gaat die na een dag, of twee dagen weer open. Dit keer niet. Israël zegt dat ze de grens dicht deden omdat er een dreiging was dat de grenspost opgeblazen zou worden. Drie en een half duizend mensen, voor het overgrote deel ouderen, vrouwen, kinderen en zieken (mannen onder de 35 mogen er sowieso niet uit) strandden aan de andere kant van de grens. Voor wie nog geld had was er overnachtingsmogelijkheid in een van de overvolle hotels. Maar zo’n duizend mensen van wie het geld op was wachtten bij de grens, slapend in een lege loods of buiten op stukken karton. De hitte was overdag niet te harden. Sanitair en water waren er nauwelijks. Omdat niemand wist hoe lang het ging duren kwam de hulp van onder andere het Rode Kruis maar langzaam op gang. Toen werden er tenten opgezet, voedselpakketten en water uitgedeeld.
Vier vrouwen bevielen te vroeg van een baby. Drie van de babies hebben het niet overleefd. Ze werden aan de Egyptische kant van Rafah begraven, ze mochten niet meegenomen worden over de grens. Een vierde, te vroeg geboren jongetje heeft het wel overleefd. Zijn moeder noemde hem Manfaz. Arabisch voor grenspost.

Morgen moet ik bij Erez de grens over.
Mijn collega’s komen een paar dagen later.
Insha’Allah