Ik had me weer eens laten strikken voor een debat over het Palestijns-Israëlische conflict. Zoals dat meestal gaat: een paar die op mogen treden voor de Palestijnen, een paar die op mogen treden voor Israël, met een voorzitter daartussen. Nare discussies zijn het, en erg voorspelbaar. Wie opkomt voor de Palestijnen wordt door de andere kant gezien als een vijand van Israël, met altijd die ondertoon: dus ook tegen de joden.
Vroeger gingen we vaak herdenken bij het Weteringsplantsoen in Amsterdam, vlak bij waar we toen woonden. En klein monumentje voor de Nederlanders die daar waren gefusilleerd. Maar ik herinner me ook dat ik met mijn vader bij de grote herdenking op de Dam stond. Dat was bijzonder, want om een of andere reden waren mijn moeder en broertje niet mee, en het was een heel speciale gebeurtenis om iets samen te beleven met mijn norse en zwijgzame vader. Ik ging ook wel eens met hem mee als het stormde, lopen op de pier van IJmuiden.
Kijk naar de kaart. Zo’n veertig kilometer in de lengte, gemiddeld tien kilometer in de breedte. In rood zie je de belangrijkste woonkernen van de Palestijnen, de steden en vluchtelingenkampen. In zwart de nederzettingen. Het wit daaromheen is terrein dat binnen de omheiningen van de nederzettingen ligt. Wat je goed kunt zien zijn de kolonistenwegen die door de Palestijnen niet gebruikt mogen worden die dwars door de strook heen naar Israël leiden. Het grijs tegen de grenzen aan, om de wegen en de nederzettingen heen is verwoest gebied, de zogenaamde veiligheidsgebieden. Daar is alle landbouw kapot gemaakt, de fruitbomen ontworteld, alle huizen in puin.
Lees verder
Een zwangere Israëlische moeder en haar vier kinderen gedood in de Gazastrook, het is een afschuwelijk bericht. In Ha’aretz wordt de familie Hatuel beschreven als een modelgezinnetje: moeder maatschappelijk werkster, vier dochters, een zoontje op komst. Het bericht is zo afschuwelijk dat bijna niemand zich meer afvraagt wat die mensen daar deden, in een nederzetting in Gaza.
Hier is het SP hondje dat het niet heeft gehaald. Opgestuurd door Gezina van der Ven.
Hartstikke lief hondje.
Maar kijkt hij erg waakzaam uit zijn oogjes?
Heeft hij wel oogjes?
Ik geloof dat het terecht is dat de dure glamour-hond heeft gewonnen. Dat lijkt me een vechtertje. En dat moet je wel zijn daar in Brussel.
En nou weer serieus. Rosita van Gijlswijk schreef een stukje, met foto, over de speech die Erik Meijer gisteren in Eindhoven hield om ons op te peppen. Ga even kijken.
1 Mei, mooie dag voor de regioconferentie in Eindhoven. Ik was uitgenodigd om een inleiding te komen houden over integratie. Spannend, want een onderwerp waarover we binnen de SP nog bij lange na niet zijn uitgepraat.
De eerste hond die op mijn weblog mag. Josephine en Kobus zullen het me vergeven, want die zijn ook van de SP. Die hond niet. Die wilde dik betaald worden voor dit klusje, anders dan rechtgeaarde SPers die het voornamelijk voor de goede zaak doen. Een glamour-hond, zogezegd.
Serieus: ook voor mensen die het niet zo met Europa hebben, het is belangrijk dat de SP versterking kan sturen voor Erik Meyer. Dus ga even stemmen op 10 juni, en moedig andere mensen aan dat ook te doen. En ga even langs de website. Die is leuk.
We hebben de originele Russische poster van Lenin van de buurvrouw verkocht voor 10 euri. Ikzelf heb 13 euri over gehouden aan de verkoop van 26 boeken. Maar niemand wou het slabestek. Niets leukers dan achter een tafeltje zitten en mensen kijken. Een amerikaanse meid was d’r vriendje kwijt. Ja, hij zit in een café op me te wachten, een café in de Jordaan, weten jullie misschien waar ik heen moet? Je komt op zo’n dag opeens met mensen in gesprek die anders straal langs je heen lopen. Eeen grote inburgeringscursus, zeg maar.
Als je in de Jordaan woont ontkom je er niet aan, dan kun je alleen maar vluchten of meedoen. Al dagen lang stond op alle stoepen BEZET! Je kon je voeten niet neerzetten zonder in iemands territorium te stappen.
Dit is het uitzicht uit het raam van mijn werkkamer. Het is nu nog rustig. De zon schijnt. Als ik straks de straat op ga om ergens een broodje solidair te scoren wordt het wringen. En lekker vroeg naar bed is er ook niet bij vanwege het lawaai.
Toch vind ik het wel leuk.
Tot straks.
Ik haal het commentaar van Imad al Kaka even naar boven, want ik vind het belangrijk wat hij zegt:
“Het is waar, de hetze is gigantisch tegen de moslims. Ik geloof dat het alelen maar erger wordt. Ik wijt het voor een groot gedeelte aan de geheel losgeslagen journalistiek, maar bijna nooit hoor en weder hoor wordt toegepast. Tegelijkertijd wijt ik het aan de politiek en enigszins aan de moslims zelf. Ondanks alle commotie en oproer, organiseren de gemiddelde moslims zich niet. Dat is jammer. Enerzijds zou je kunnen zeggen: ok wat hebben alle (gematigde) moslims te maken met die shit die enkele extremisten veroorzaken. Maar anderzijds plegen die extremisten al dat shit wel in naam van alle moslims. Kennelijk zijn we de nuance voorbij in de journalistiek want een groot deel van de moslims (en dan bedoel ik dus de beleidsmedewerkers, de it-specialisten, de bankmedewerkers, de artsen en verplegers, etc) wordt nooit in de media aangehaald. We zien alleen de randgroepjongere of de extremistische Imam. Mijn god, wat neem ik dit de Nederlandse journalistiek kwalijk!