Een moderne oorlog wordt niet meer alleen met een leger uitgevochten maar ook met de media. Dit is het dilemma: om een oorlog te winnen moet je zoveel mogelijk slachtoffers maken aan de andere kant. Maar om de publieke opinie mee te krijgen moet je zoveel mogelijk slachtoffers kunnen tonen aan de eigen kant. Na een paar dagen nieuws over de zaak tegen de muur, en de demonstraties op maandag kunnen we de balans opmaken.
Voor wie exact wil weten hoe het staat met de muur en de mensenrechten, ga naar het rapport van Amnesty. (Engelstalig)
In het Parool van gisteren: staatssecretaris Mark Rutte van Sociale Zaken gaat onderzoeken of de kinderbijslag inkomensafhankelijk moet worden. Met andere woorden: dat de armen meer krijgen dan de rijken. Dat is mooi, dat Rutte daar over na wil denken, want in december was hij daar nog tegen. De kinderbijslag is niet bedoeld om invloed uit te oefenen op inkomens, was één argument, en een inkomensafhankelijke kinderbijslag zou mensen er van afhouden om hun inkomenspositie door arbeid te verhogen en met name de drempel voor vrouwen verhogen. Met andere woorden: vrouwen zouden met een beetje meer kinderbijslag kunnen beslissen om achter de geraniums te blijven zitten, of misschien zelfs wel meer kinderen te krijgen, in plaats van te solliciteren. Op 16 december, vlak voor het kerstreces hield ik in de Eerste Kamer een pleidooi voor het inkomensafhankelijk maken van de kinderbijslag. Als oude feministe vind ik de kinderbijslag een onding, maar als we niks beters hebben dan zo’n onding, laten we het dan zo rechtvaardig mogelijk inzetten. Mensen met een hoog salaris hebben het niet nodig, die weten vaak niet eens uit hun hoofd hoeveel ze krijgen. Mensen met een laag salaris, en zeker de minima die al aan alle kanten gekort worden kunnen elke euro er bij goed gebruiken. En dit is nu eens een middel dat de regering niets hoeft te kosten behalve een beter systeem van verdeling. Toen, in december, wilde de staatssecretaris nog niets toezeggen. Het is dus leuk om in de krant te lezen dat er in ieder geval over nagedacht gaat worden.
Katalogus moet met een c, zei iemand, en of ik wel kon spellen? Nu zal ik wat verklappen, met mij en de spelling van de Nederlandse taal is het nooit helemaal goed gekomen. Ik verklaar dat maar uit het feit dat ik vroegtijdig van school af ben gestuurd vanwege een beetje zwanger. Daarna heb ik wel de universiteit gedaan maar daar leer je niet spellen. Nu heb ik toevallig een van de weinig beroepen in Nederland waar je niet voor hoeft te kunnen spellen, dat van schrijver. Want ik heb Jaap. Jaap redigeert en zet meteen mijn d’s en t’s op hun plaats. Het enige wat ook Jaap fout doet is die van de voorbehoedsmiddelen. ZOEK DE FOUT.
Het Israëlische leger gaat de ‘activiteiten’ in de Gazastrook opvoeren, staat vanochtend in Ha’aretz. Activiteiten is een eufemisme voor het uitvoeren van liquidaties, de doodstraf zonder proces, zeg maar. In het dichtbevolkte Gaza vallen daar bijna altijd burgerdoden bij. En waarom? Als antwoord op de aanslag op de bus in Jerusalem. Maar die was toch opgeblazen door iemand van de Westoever, om te laten zien dat de muur niet werkt? De muur gaat wel werken, zegt het Israëlische leger, kijk maar naar de Gazastrook. Daar staat al sinds jaar en dag een ondoordringbare muur omheen, en Israël beweert dat je daaraan kunt zien dat die werkt, want er zijn vrijwel geen aanslagen geweest van Gazanen in Israël. Maar als die muur werkt, en het beste middel zou blijken te zijn om terrorisme tegen te houden, waarom dan uitgerekend daar nog meer liquidaties uitvoeren? Omdat het daar makkelijker is dan op de Westoever waar mensen nog de ruimte hebben om zich te verstoppen? Kan iemand de logica nog volgen?
Gisterochtend Azmi Bishara ontvangen met Harry van Bommel en iemand van Groen Links. Het was te kort dag en het was reces, meer parlementarieërs waren niet op te trommelen. Ik vergat het eergisteren nog te zeggen, Bishara is niet alleen een van de miljoen Palestijnen met Israëlisch staatsburgerschap, hij is ook lid van de Knesset, het Israëlische parlement, en de aanvoerder van Balad, een partij die vooral strijdt voor een Israëlische staat waarin alle burgers, ongeacht etniciteit of religie dezelfde democratische rechten hebben.
Alleen dat al maakt hem ‘staatsgevaarlijk’. Wie in Israël een politieke partij op wil richten moet eerst verklaren dat hij vindt dat Israël zowel een joodse staat als een democratie is. Wie dus zegt dat alle staatsburgers gelijke rechten zouden moeten hebben wordt gezien als iemand die de joodse staat wil afbreken. Bishara wordt dus regelmatig bedreigd, en heeft nog steeds een proces lopen omdat hij opruiende dingen gezegd zou hebben. Opruiend is het in Israël al als je als Palestijn je loyaliteit betuigt met je boeders en zusters in de bezette gebieden, of vindt dat Israël een gewoon land moet worden voor alle burgers. Ook Bishara heeft de gevangenis van binnen gezien.
De Ekklesia vanochtend:
Hoor. Maar ik wil niet horen.
Zou ik uw woord verstaan,
ik moest uw wegen gaan, U volgen hier en nu.
Ik durf niet zijn geboren
en leven toe naar U.
Deze dagen staan in het teken van protest tegen de muur. Niet alleen omdat de muur op de Westoever het leven van vele duizenden mensen zo onmogelijk maakt dat veel van hen gedwongen zullen zijn om te vertrekken- en dat is, denken wij, precies de bedoeling. Een ‘stille’ vorm van etnische zuivering. Kijk naar de kaart en het is duidelijk wat de bedoeling is: de Palestijnen opgesloten in een paar ommuurde getto’s, op niet meer dan 10% van wat eens hun land was.
Gisteren was er een bijeenkomst, georganiseerd door PENGON, UCP en de Nederlandse Stop the Wall coalitie. Een interessante bijeenkomst.
Klusjesdag. Wasje, afwasje, achterstallige email en post, dossiers bijwerken en op een plaats leggen waar ik ze ook kan vinden. Al die dingen die ik niet echt werk vind maar die toch moeten. Een eeuwigdurend gevecht met het papier dat ik altijd verlies. Nooit is er een moment dat ik kan zeggen: nu ligt alles op z’n plaats en kan ik het vinden. Soms is het net archeologie: die brief, dat was ongeveer een week geleden, die moet dus liggen onder die dikke laag Eerste Kamer en boven de stapel krantenknipsels die ik nog in mappen moet stoppen.
Pas heb ik negenenveertig verhuisdozen met papier naar het Internationale Archief voor de Vrouwenbeweging gebracht. Alles wat ik jarenlang had bewaard. Dat hebben ze graag in ontvangst genomen, want de meeste archieven krijgen ze pas wanneer iemand dood is en dan kunnen ze geen vragen meer stellen. Het is een mooie deal, zij mogen alles hebben, ook het oorspronkelijke manuscript van De schaamte voorbij en als ik ooit nog eens iets zoek kan ik het daar waarschijnlijk beter vinden dan in mijn eigen huis.
In Gaza vragen ze me wel eens waarom ik geen husband heb. Dan zeg ik, wat moet ik met een husband. I need a wife.
Leukste klus vandaag: de foto’s uitzoeken voor mijn komende boek over het leven in de Gazastrook: Habibi, habibi. (Schatje, schatje, of o liefste)
Die titel had ik trouwens al in mei, lang voor de fil shouf shouf habibi uitkwam.
Herman moet mij gauw leren hoe ik foto’s meeblog.
Herman? Afspraakje?
Wanneer je in een artikel een uitspraak tegen komt over de islam weet je eigenlijk al dat het mis is. Want er bestaat niet zoiets als de islam, net zo min als het christendom of het jodendom bestaan.