Gisteren werden in Nieuwspoort de Europapolitici aan de tand gevoeld over hun anti-discriminatiebeleid. De Europese Unie heeft op basis van Artikel 13 van het EG-Verdrag richtlijnen aangenomen en een actieprogramma gefinancierd. Maar wat komt daarvan terecht? En wat gaan de toekomstige leden van het Europees Parlement concreet doen om meer uit Artikel 13 te halen?
1 Mei, mooie dag voor de regioconferentie in Eindhoven. Ik was uitgenodigd om een inleiding te komen houden over integratie. Spannend, want een onderwerp waarover we binnen de SP nog bij lange na niet zijn uitgepraat.
Ik haal het commentaar van Imad al Kaka even naar boven, want ik vind het belangrijk wat hij zegt:
“Het is waar, de hetze is gigantisch tegen de moslims. Ik geloof dat het alelen maar erger wordt. Ik wijt het voor een groot gedeelte aan de geheel losgeslagen journalistiek, maar bijna nooit hoor en weder hoor wordt toegepast. Tegelijkertijd wijt ik het aan de politiek en enigszins aan de moslims zelf. Ondanks alle commotie en oproer, organiseren de gemiddelde moslims zich niet. Dat is jammer. Enerzijds zou je kunnen zeggen: ok wat hebben alle (gematigde) moslims te maken met die shit die enkele extremisten veroorzaken. Maar anderzijds plegen die extremisten al dat shit wel in naam van alle moslims. Kennelijk zijn we de nuance voorbij in de journalistiek want een groot deel van de moslims (en dan bedoel ik dus de beleidsmedewerkers, de it-specialisten, de bankmedewerkers, de artsen en verplegers, etc) wordt nooit in de media aangehaald. We zien alleen de randgroepjongere of de extremistische Imam. Mijn god, wat neem ik dit de Nederlandse journalistiek kwalijk!
Terwijl de ‘debatten’ over integratie nog steeds vooral gaan over migranten met achterstand, is er elders een levendige discussie gaande over de betekenis van de islam in Europa. De nieuwe moslims, zeg maar. Gisteravond was er in het KIT (Het Tropenmuseum) een lezing, als begeleiding bij de tentoonstelling Urban Islam. Het merendeel van de zaal bestond uit nieuwe moslims. Inleider Alexandre Caeiro had het over het internet als samenbindende factor tussen alle jonge moslims in Europa die op zoek zijn naar de manier waarop ze hun geloof en hun identiteit vorm willen geven. Er zijn sites bij waar dagelijks duizenden bezoekers komen. Ook fungeert het web als partnermarkt, nu de traditionele vorm van een partner vinden wegvalt.
Gisteravond in de Balie een inspirerende lezing van Olivier Roy, de schrijver van De globalisering van de islam. Ik had iedereen die de neiging heeft om alles wat met islam te maken heeft op één hoop te gooien wel mee willen nemen.
Kijk en dat heb je nou weer in Amsterdam. Ga ik even om de hoek op een terrasje zitten omdat het mooi weer is, met een stapel achterstallige kranten. Dacht ik, effe helemaal niks. Vraagt iemand naast me wat ik met de Staatscourant doe. Raken we in een heftig gesprek, over de politiek en de SP en over Palestina. Pascale werkt in een café dat ik ken, Tramlijn Begeerte. Erg multicultureel. Mars werkt voor het kinderpersburo, hartstikke leuk wat hij doet. Niet meer na te vertellen vanwege te veel Vlaamse biertjes. Dit is hun website: www.cybersoek.nl. En toen kwam er een Bangladeshi langs die er een foto van maakte.
Mars, vertel eens wat je doet, man.
Ik dacht vroeger dat engelen van die zijige types waren in lange jurken. Niet de engelen van Huub Oosterhuis en Wouter Stips. In hun boek, Engelen en wij, heb je muggenengelen, engelen die zich als kat vermommen en engelen die brillen en horloges jatten.
Ik heb ook eens een verhaal over engelen geschreven voor Roodkoper, op verzoek van Huub.
Hier komt het:
‘De vraag is wie we bedoelen als we wij zeggen’, zei de Amerikaanse, joodse, feministische, lesbische dichteres, moeder van vier zoons, Adrienne Rich.
We gebruiken dat woord wij zo argeloos, zonder er bij na te denken. Tegelijk is er geen ander woord met zo’n diepgaande politieke lading, want we zeggen daarmee niet alleen wie er bij ons horen, maar ook wie we uitsluiten.
Gisteren was ik als gastspreekster aanwezig bij een trainingsdag van de Novib, 350 mensen. Een van de thema’s was het wij-en-zij denken. Dit is wat ik zei.
In de Nederlandse discussie over integratie en moslims horen we vaak het argument dat de islam per definitie anti-democratisch is. Dat geloof ik niet, met name omdat ik al vele jaren in een moslimgemeenschap werk, de Gazastrook, en weet dat daar toegewerkt wordt naar een democratie, ook door veel mensen die zichzelf niet alleen als moslims zien wat cultuur betreft, maar ook die actief gelovig zijn.
Twee interessante mensen, ongeveer zo verschillend van herkomst als mensen maar zijn kunnen zeggen beide dat islam en democratie heel goed te combineren zijn: Nobelprijswinnares Shirin Ebadi, moslima uit Iran, en Noah Feldman, neoconservatieve jood uit de VS.
Lees verder
Wat was ik het weer akelig eens met Marcel van Dam, vanochtend in de Volkskrant. Over de hysterisering van de samenleving. De ophef die gemaakt wordt van de columnistenstrijd, alsof de vrijheid van meningsuiting echt bedreigd wordt.
