
(Khalid al Najjar omarmt zijn oma)
Tien jaar geleden stond ik voor het eerst bij de grens tussen de Gazastrook en Egypte, in Rafah. Rafah was eens een dorp, dat toen de Gazastrook nog onder Egypte viel een eenheid was. Met de bezetting van de strook door Israel werd Rafah rigoreus in tweeen gesneden door de nieuwe grens. Tien jaar geleden snapte ik er nog niet veel van. Net zo naief als ik was toen ik mijn nieuwe Palestijnse vrienden vroeg of ze het niet jammer vonden dat ze maar een dag per week vrij hadden, en niet een heel weekeinde en dus nergens naar toe konden, en er onbedaarlijk werd gelachen – waarheen dan?, net zo naief vroeg ik nu wat die Israelische vlaggen deden op de wachttorens van de grens tussen Gaza en Egypte, was de Gazastrook niet net teruggegeven aan de Palestijnen na de handtekening op het gazon van Clinton, was niet net de autonomie uitgeroepen en was het Palestijnse Gezag niet net gevestigd?
Lees verder