London mayor defends the use of Palestinian suicide bombers
(Ingezonden door trees Kosterman)
By Haaretz Service and News Agencies
Less than two weeks since the London terror attacks, the city’s Mayor Ken Livingstone has sparked controversy by defending the use of suicide bombers in the Israeli-Palestinian conflict and charging that Israel had indiscriminately slaughtered Palestinians in acts that “border on crimes against humanity.”
Lees verder
Ingezonden door Trees Kosterman uit Sakhnin:
Ik wil graag iets aankaarten. Ik denk dat het feit dat Sharon zo graag die settlers uit Gaza wil hebben is dat hij dan vrij spel heeft in Gaza. Als ik mijn meest cynische gedachten laat gaan dan denk ik dat men het zo makkelijker vind om de Gazanen in toom te houden. Hoppa een bom erop, en Israel heeft er geen last meeer van. Ik vond net een artikel van enkele vooraanstaande Israeliers die helaas dezelfde ideeen hebben als ik. Ik zeg helaas omdat ik niet zo’n doemdenker wil zijn, en hierin eigenlijk helemaal geen gelijk wil krijgen. Lees verder
Wassim, het jongste zoontje van Khaled, heeft een tekening voor me gemaakt. Supermarkit, staat er op, en voetballen en summer day in een paar lieve wolkjes.
Een hele gewone kindertekening, behalve als je weet dat dit Gaza is. Een paar maanden geleden tekende hij alleen tanks en straaljagers waar bommen uit vielen, soldaten die schoten, dode mensen in veel bloed en begrafenissen.
Laatste hele dag hier. Morgen gaan we weer. Op de flat doet de tv het niet. De kranten kunnen we niet lezen. We zijn verstoken van nieuws tot we op kantoor komen en we mee kunnen kijken naar de Palestijnse tv of Al Jazeera, onze vrienden vertalen of ons vertellen wat er is gebeurd, of iemand uit Nederland belt, weten jullie het al? Het is soms een merkwaardig effect, om er hier helemaal tussen te zitten en tegelijk soms pas later te weten wat er een woonblok of vluchtelingenkamp verderop gebeurt dan de mensen in Nederland die de hele dag door nieuws ontvangen.
Lees verder
Ik ben weer thuis! Vanochtend niet kunnen mailen omdat we vroeg op reis moesten en het ook nog vrijdag was, dus het kantoor dicht. Jawel, er was weer van alles aan de hand, maar we zijn netjes om de gevechten heengereden en kwamen zonder oponthoud en problemen ruim op tijd om ons vliegtuig te halen.
Morgen meer, over de laatste dag in Gaza.
Iedereen zat aan de buis gekluisterd op kantoor. Er was weinig verkeer op straat, ongeveer zoals bij ons als er een belangrijke voetbalwedstrijd is. Op de tv zag ik een rij ernstige oudere heren in pak en das. Een vreselijke regeringscrisis? Nee, dit is de jaarlijkse bekendmaking van de resultaten van de eindexamens van middelbare scholen, een grote nationale gebeurtenis. Plechtig worden de namen genoemd van de tien leerlingen die de beste cijfers hebben gehaald. Bijna allemaal meisjes, en de meesten uit Rafah, het arme zuiden. Dit bepaalt wie er naar de universiteit kan, wie een beurs kan krijgen. Op straat worden kranten verkocht waarin de duizenden namen van de jongeren die het hebben gehaald. En alsof het echt een wedstrijd is juichen mensen wanneer er een winnaar is uit de eigen plaats, Khan Younis, Jabalya.
Lees verder
Alexandra’s dag. ‘s Ochtends de lessen over cerebral palsey, hersenbeschadiging, soms door zuurstofgebrek bij een moeilijke bevalling, soms door ongelukken of door de oorlog of een erfelijke aanleg. Soms is alleen de linker of rechterhelft van het lichaam verlamd, soms alleen de benen, soms alle ledenmaten en dan heb je ook nog spasticiteit, niet kunnen spreken. Daar is op zich niets meer aan te doen. Waar wel wat aan te doen is, is om de kwaliteit van leven te verhogen. Een kind dat zich niet zelfstandig kan bewegen en niet kan praten is nog steeds een kind. Je kunt er mee communiceren al moet je een beetje leren hoe, en – dat konden we gisteren zien en zullen we vanmiddag zien, dat kind kan tevreden en rustig zijn, misschien zelfs een beetje gelukkig, als je weet hoe je het vast moeten houden, aandacht kan geven, mee kan spelen.
Lees verder
Van Ramadan:
Our Dutch Friends
The Puzzle is completed.
We all are used to say welcome when you come to Gaza like our guests. This time it felt different for many of us. It felt that we are on the same level, you were only gone for a while but you are back to your home. Not guests anymore, like we all are Palestinians, Gaza residence who are living in another country because of a known or unknown reason. Like all other Palestinians who are living into other places. Lees verder
De ochtend trainen we met Jan. Twee van de teamleden krijgen ‘een beurt’, ze vertellen met welke problemen ze zitten, hoe ze dat oplossen of niet, welke ‘defence mechanisms’ ze daarbij gebruiken. Het gaat over weerstanden tegen verandering. Dia’a heeft het over zijn verloofde, die niet naar hem luistert terwijl hij het toch echt het beste weet. Ramzy heeft het ook over zijn verloofde, want haar ouders wonen in Egypte en de moeilijkheid is dat haar moeder niet naar Gaza mag komen en wil dat de bruiloft daar is, terwijl zijn deel van de familie niet naar Egypte kan en wil dat de bruiloft in Gaza is. Bruiloften zijn feesten van drie dagen, en gaan de hele familie aan. Wat moet Ramzy doen, als hij weet dat hij bij elke beslissing een paar familieleden teleurstelt of boos maakt? Het liefst wil hij de kop tussen de schouders trekken en afwachten tot alles vanzelf voorbij is. Of de hele bruiloft maar afblazen. Dat wordt een slecht nieuws gesprek, zegt Jan. Met wie ga je die voeren en wanneer?
Lees verder
Voor de mensen die meer willen weten over ons werk (van Stichting Kifaia) in Gaza, een verhaal van Joes Meens, verpleeghuisarts, bestuurslid van Kifaia, die nu de training leidt.
Het is nu de tweede keer in korte tijd dat we de Gazastrook bezoeken nadat de tweede Intifada naar de achtergrond is verdwenen. Hij is nooit ‘officieel’ beëindigd, maar hij is ook nooit ‘officieel’ uitgeroepen. In januari maakten we nog de voorlopig laatste stuiptrekkingen mee, toen we tijdens een trainingsweek verbleven in het hotel van de Palestijnse Rode Halve Maan in Khan Younis. Vanaf de top van dit hoge gebouw waren we getuige van de nachtelijke beschietingen over en weer tussen Hamasmilities en het Israëlische leger, toen er ‘per ongeluk’ ’s middags een meisje op straat was doodgeschoten en haar vader, die haar wilde redden ook de dood vond.
Lees verder
