Toen ik een paar jaar geleden lid werd van de SP was dat in de eerste plaats om het partijprogramma, in de tweede plaats om het feit dat de SP als geen andere een partij is van de mensen zelf en niet van regenten en beroepsbestuurders, maar de doorslag was een fractieweekeinde waarop ik was uitgenodigd om wat te vertellen over Palestina/Israël. De eerste keer dat ik gewoon tussen de SPers zat. Ik voelde me er heel erg thuis. Gewone lekkere hard werkende mensen voor wie het vanzelfsprekend is dat je niet blijft toekijken als je ergens verontwaardigd over bent maar wat gaat doen. Mensen met wie je altijd wat te bespreken hebt dat uitstijgt boven de koetjes en kalfjes. Lees verder