Gisteren was de jaarlijkse evaluatie in Gazastad. De ruimte, waar de gehandicapten anders mooie dingen maken die ze helaas aan bijna niemand kunnen verkopen, zat helemaal vol met mensen.
Het verhaal komt nog, hier al vast de foto’s.
Tussendoor. Wachten op Joes en Jaap, en Ina en Willem. Ze hebben Ben Goerion gehad en zijn nu onderweg in de taxi naar Erez.
En om wat te hebben om naar te kijken: dit is nummer drie van Fatma’s fantastische dochters, Wala’a. Altijd was ze een beetje het lelijke eendje, het geitje, zeiden ze omdat ze een miniminibeetje donkerder was dan de anderen, en ze had een brilletje en staartjes. Nu heeft ze lenzen. En kijk eens: wow!
17.00. Ze staan bij de eerste paspoortcontrole van Erez. De taxichauffeur die ze aan de andere kant opwacht heeft Fatma al gevraagd, nemen ze flessen mee? Yep, ze nemen flessen mee. Doe je best. Lul ze er doorheen. (Of een nettere Aarabische versie van deze woorden).
17.20. Ze zijn Erez door. Nu moeten ze met hun bagage door de lange gangen, draaihekken die vaak net weer op slot zijn, je komt er met je bagage klem in te zitten, maar dat is alleen maar vervelend. Het enige wat ze nu nog kwijt kunnen raken zijn de flessen en de sigaretten, maar daar is mee te leven. We verwachten ze om een uur of zes (lokale tijd, uurtje verschil met Nederland).
Ja hoor, ze zijn er, met flessen en sigaretten en medicijnen.
Groetjes aan Helma alvast.
Er wachten nog ongeveer tienduizend Palestijnen tot ze weer terug mogen naar huis. Tweeduizend van hen wachten in Egypte. (Laatste nieuws, ze zijn de grens over) Voor de anderen, die uit Saudi Arabie of uit Syrie komen houdt Egypte de grenzen dicht. Ze hebben geen zin in al die duizenden Palestijnen die misschien willen blijven als ze de kans krijgen, of die in opstand komen bij de grens met Gaza. Ze hebben reden om kwaad te zijn. Een paar duizend kregen toestemming om via Rafah naar Egypte te reizen, om van daaruit op hajj te gaan. Maar nu mogen ze niet meer via Rafah terug, omdat er misschien Hamasmensen tussen zouden zitten of er geld gesmokkeld zou worden. Dus dreigt er opstand aan de Egytische kant van de grens.
Lees verder
Mijn mannen hebben vanochtend een slecht humeur. De jongens hebben kerstvakantie en ze vervelen zich een ongeluk, want er is niets voor ze te doen. Walid wil alleen thuis bijven lekker achter de computer spelletjes doen, maar dat mag niet van pa. Zolang er elke dag invallen dreigen omdat er Fatah mensen gezocht worden laat hij zijn zoons geen half uur meer alleen thuis. Dus mogen ze kiezen, naar hun tante en drie neefjes, maar die gaan wel naar school want die zitten op een school zonder kerstvakantie, of naar hun ooms in het huis van opa, of mee naar het kantoor. Vind Walid allemaal niks. Heeft hij al uit. Maar meer smaken hebben ze hier niet. Nee, al is hij al twaalf, en heeft het begin van een snor, hij mag NIET alleen thuis blijven. Ik bemoei me er maar niet mee. Mijn drie mannen zitten een beetje grommerig voor zich uit te kijken in de auto. Het is ook niet makkelijk. Khaled, als praktisch alleenopvoedende vader weet ook niet wat hij nog kan verzinnen, en hij kan het niet helpen dat er niks is in Gaza. Niet eens buiten voetballen kunnen ze. Nergens gaan jongens zo graag naar school als hier.
Lees verder
(de zoons van Sana’a en Younis)
Zes doden vannacht. En veel gewonden. De neven van Khaled zijn om twee uur ’s nachts vrijgekomen nadat ze een papier hebben ondertekend dat ze de Fatah vlaggen van hun dak zouden halen en thuis zouden blijven tijdens de demonstratie die om 12 uur moet plaatsvinden. Morrend hebben ze hun handtekening gezet. Er zijn veel verhalen. Op de universiteit waar Sana’a les geeft, viel hamas binnen met de eis dat er Hamasvlaggen op het dak geplaatst moesten worden. Wij doen niks, zegt Sana’a, er hing alleen een Palestijnse vlag – ook dat zien ze al als een aanval. Kun je je voorstellen? De Palestijnse vlag, die was van ons allemaal, nu denken ze al dat die van Arafat aanhangers is. Ondanks de doden is de stemming eerder opgewonden dan grimmig. Dit kan niet meer lang meer duren, zegt Khaled, ze verliezen steeds meer steun van het volk.
Lees verder
Ik ben er.
Geen moeilijkheden op Ben Goerion.
Bij Erez was het ongewoon druk. Een paar christelijke families die terugkwamen van kerst met hun familie op de westoever – opeens hadden een paar honded christelijke Gazanen toestemming gekregen. Een paar mannen die van hajj terugkwamen, en in plaats van door Rafah nu door Erez moesten. Een man met vers verband om zijn oog. Een een gevangene die voor mijn ogen van zijn handboeien en voetboeien werd ontdaan. Blote voeten op plastic sandaaltjes. Een plastic zakje met wat schamele kleren.
Lees verder
Koffer gepakt met computeronderdelen, veel chocola, kaarsen en warme kleren. Ik ga weer naar Gaza, voor de ploeg uit, om een paar dagen bij mijn Palestijnse familietje te zijn. Vannacht, als 2007 definitief tot het verleden hoort, zit ik zonder oliebollen en champagne tussen andere knallen. Als het goed is laat ik gauw weer van me horen.
Wanneer iemand beweert dat de Palestijnen pas op de vlucht zijn geslagen nadat de staat Israeël werd uitgeroepen en de Arabische troepen binnenvielen vraag ik wel eens of ze gehoord hebben van Deir Yassin. De meeste weten wel dat daar een bloedbad heeft plaatsgevonden. Okee, op welke datum werd de staat Israel uitgeroepen? Op 15 mei 1948. En op welke dag vond de massamoord in Deir Yassin plaats? Op 9 april 1948. Vóór de oorlog, dus.
Lees verder
Dat was dus Ethel Portnoy, Clara, die eens leven en poezen deelde met Rudy Kousbroek. Nu roep je vast o ja natuurlijk, die! Met die erbij had je de eerste plaats gedeeld met Ruben, je glazenwasser.
Zo. En dit zijn dus de winnaars waarvan het peloton erg dicht bij elkaar zat:
Ruben Verhasselt: 25 goed
Clara Legene: 24 goed
Anne-Marie Mineur: 23 goed
André: 22 goed
Camille Mortagne: 17 goed
Peter Langedijk: 13 goed. Met de groeten aan die aardige boekverkoper.
Lees verder
Het recht op zelfbeschikking
Wat was de rechtvaardiging voor het stichten van een joodse staat, in het land dat toen Palestina heette, en waar al andere mensen woonden? Een van de argumenten die Neumann noemt is dat elk volk het recht op zelfbeschikking heeft, dus ook het joodse volk.
Lees verder