Ik ben weer thuis! Vanochtend niet kunnen mailen omdat we vroeg op reis moesten en het ook nog vrijdag was, dus het kantoor dicht. Jawel, er was weer van alles aan de hand, maar we zijn netjes om de gevechten heengereden en kwamen zonder oponthoud en problemen ruim op tijd om ons vliegtuig te halen.
Morgen meer, over de laatste dag in Gaza.
Kantoor. Khaled vertelt dat hij gisteren op de tv was in een debat met een parlementarier over de demonstratie. Het grootste deel van het parlement staat achter de gehandicapten, misschien dat die ook druk uit kunnen oefenen op de regering. Khaled is wel tevreden.
Lees verder
Iedereen zat aan de buis gekluisterd op kantoor. Er was weinig verkeer op straat, ongeveer zoals bij ons als er een belangrijke voetbalwedstrijd is. Op de tv zag ik een rij ernstige oudere heren in pak en das. Een vreselijke regeringscrisis? Nee, dit is de jaarlijkse bekendmaking van de resultaten van de eindexamens van middelbare scholen, een grote nationale gebeurtenis. Plechtig worden de namen genoemd van de tien leerlingen die de beste cijfers hebben gehaald. Bijna allemaal meisjes, en de meesten uit Rafah, het arme zuiden. Dit bepaalt wie er naar de universiteit kan, wie een beurs kan krijgen. Op straat worden kranten verkocht waarin de duizenden namen van de jongeren die het hebben gehaald. En alsof het echt een wedstrijd is juichen mensen wanneer er een winnaar is uit de eigen plaats, Khan Younis, Jabalya.
Lees verder
Alexandra’s dag. ‘s Ochtends de lessen over cerebral palsey, hersenbeschadiging, soms door zuurstofgebrek bij een moeilijke bevalling, soms door ongelukken of door de oorlog of een erfelijke aanleg. Soms is alleen de linker of rechterhelft van het lichaam verlamd, soms alleen de benen, soms alle ledenmaten en dan heb je ook nog spasticiteit, niet kunnen spreken. Daar is op zich niets meer aan te doen. Waar wel wat aan te doen is, is om de kwaliteit van leven te verhogen. Een kind dat zich niet zelfstandig kan bewegen en niet kan praten is nog steeds een kind. Je kunt er mee communiceren al moet je een beetje leren hoe, en – dat konden we gisteren zien en zullen we vanmiddag zien, dat kind kan tevreden en rustig zijn, misschien zelfs een beetje gelukkig, als je weet hoe je het vast moeten houden, aandacht kan geven, mee kan spelen.
Lees verder
Van Ramadan:
Our Dutch Friends
The Puzzle is completed.
We all are used to say welcome when you come to Gaza like our guests. This time it felt different for many of us. It felt that we are on the same level, you were only gone for a while but you are back to your home. Not guests anymore, like we all are Palestinians, Gaza residence who are living in another country because of a known or unknown reason. Like all other Palestinians who are living into other places. Lees verder
De ochtend trainen we met Jan. Twee van de teamleden krijgen ‘een beurt’, ze vertellen met welke problemen ze zitten, hoe ze dat oplossen of niet, welke ‘defence mechanisms’ ze daarbij gebruiken. Het gaat over weerstanden tegen verandering. Dia’a heeft het over zijn verloofde, die niet naar hem luistert terwijl hij het toch echt het beste weet. Ramzy heeft het ook over zijn verloofde, want haar ouders wonen in Egypte en de moeilijkheid is dat haar moeder niet naar Gaza mag komen en wil dat de bruiloft daar is, terwijl zijn deel van de familie niet naar Egypte kan en wil dat de bruiloft in Gaza is. Bruiloften zijn feesten van drie dagen, en gaan de hele familie aan. Wat moet Ramzy doen, als hij weet dat hij bij elke beslissing een paar familieleden teleurstelt of boos maakt? Het liefst wil hij de kop tussen de schouders trekken en afwachten tot alles vanzelf voorbij is. Of de hele bruiloft maar afblazen. Dat wordt een slecht nieuws gesprek, zegt Jan. Met wie ga je die voeren en wanneer?
Lees verder
Voor de mensen die meer willen weten over ons werk (van Stichting Kifaia) in Gaza, een verhaal van Joes Meens, verpleeghuisarts, bestuurslid van Kifaia, die nu de training leidt.
Het is nu de tweede keer in korte tijd dat we de Gazastrook bezoeken nadat de tweede Intifada naar de achtergrond is verdwenen. Hij is nooit ‘officieel’ beëindigd, maar hij is ook nooit ‘officieel’ uitgeroepen. In januari maakten we nog de voorlopig laatste stuiptrekkingen mee, toen we tijdens een trainingsweek verbleven in het hotel van de Palestijnse Rode Halve Maan in Khan Younis. Vanaf de top van dit hoge gebouw waren we getuige van de nachtelijke beschietingen over en weer tussen Hamasmilities en het Israëlische leger, toen er ‘per ongeluk’ ’s middags een meisje op straat was doodgeschoten en haar vader, die haar wilde redden ook de dood vond.
Lees verder
Vanochtend om zes uur wakker vanwege het luide enthousiasme waarmee het nieuwe leger onder de ramen van onze flat aan het oefenen is.
Voor zover als dat gaat probeer ik de berichten uit Nederland te volgen. Ik begrijp heel goed dat er veel mensen bang en kwaad zijn, en ook zoeken naar degenen op wie ze hun woede kunnen richten. Deel de dubbele gevoelens van moslim Nederlanders die bang zijn dat de vreselijke aanslag in Londen om zal slaan in een nog verdere anti-moslimstemming in ons land, en dus duidelijk willen maken dat ze niets te maken hebben met terrorisme. Aan de andere kant, waar komt deze idiote gedachte vandaan dat alle moslims zich moeten verantwoorden voor de daden van een stelletje krankzinnigen? Die opvatting bereikt nu ook mij als zogenaamde ‘moslimvriendin’. Dat schijnt tegenwoordig iets ergs te zijn, een moslimvriendin.
Lees verder
Jan heeft gebeld, hoopt dat het gaat lukken na de aanval in Londen met zijn vlucht, hij vliegt El Al. Eind van de middag komen hij en Joes en Alexandra aan, dan begint het echte werk. In de falt doet de tv het niet. Ik zal voor het nieuws moeten wachten.
Ik ben uitgenodigd voor de lunch bij Fatma thuis. Lunch op vrijdag is niet zomaar een hapje. Als ik er ben, in hun huis aan de rand van het vluchtelingenkamp van Jabalya, hun huis dat nooit af is, zit Fatma al groente te hakken en haar man, Khaled-husband, maakt de kooltjes heet. De dochters hebben geprotesteerd tegen de traditionele fettah op vrijdag, kip met rijst en pepertjes op plat brood, ze willen barbecue. Dus krijgen ze barbecue.
Lees verder
Vandaag is het vrijdag. Ik kan niet naar kantoor, want iedereen heeft vrij.
Op de flat doet de elektriciteit het wel, maar daar heb ik weer geen telefoonverbinding.
Het ligt niet alleen aan mij dat ik het gevoel heb dat er hier een feestelijke stemming hangt. Mensen hebben het gevoel dat het weer een beetje goed gaat. De intifada is afgelopen. Niet meer de angst in de nacht voor een luchtaanval. De kolonisten gaan er straks uit, de arbeiders mogen Israël weer in, dan komt er weer wat geld binnen, de grensposten tussen noord en zuid zijn open, en er wordt gezegd dat straks Gazanen met vergunning zelfs met hun auto over de grens naar Egypte mogen. Gisteravond, het begin van het weekeinde hoorde ik tegelijk met het Allahu Akbar van de moskeeën het geroffel van trouwpartijen, vier, vijf, het hield niet op.
Lees verder