Elke keer als de telefoon of mijn mobieltje gaat denk ik: nieuws uit Gaza of Cairo. Maar dan zijn het Joes of Deny of Jan of Helma of een van de mensen die willen weten of het doorgaat met het bezoek van Khaled aan Nederland. We spreken deadlines af. Als het voor één uur niet lukt moeten we morgen de vergadering met de donororganisaties afzeggen. Ik moet uit gaan zoeken wanneer het vliegtuig uit Cairo komt, als ie komt.
Wachten.
Oefening in geduld.
Joes heeft Khaled zelf bereikt. Die geeft de moed nog niet op. Er is nu iemand ingeschakeld die kan getuigen dat Khaled niet de Khaled is die ze denken dat hij is. Als het een beetje meezit kan hij morgen het vliegtuig nemen, en wie weet is hij er nog op tijd voor de vergadering, Insha’Allah. Beetje bidden, beetje duimen, beetje hopen.
Telefoon uit Gaza. Fatma. Khaled zit nog steeds vast in Caïro. Morgen moet hij opnieuw met de grenspolitie praten of wie het zijn die hem door moeten laten. Maar het ziet er niet geweldig uit. Fatma zucht. Ben je net door de Israëli’s heen krijg je de Egyptenaren. Who needs enemies with friends like that?
Van werken met Palestijnen word je een beetje Palestijns. Palestijn zijn onder de bezetting betekent een groot deel van je leven besteden aan wachten. Wachten tot het checkpoint open gaat. Wachten in de rij tot je papieren zijn gecontroleerd. Wachten tot je een visum krijgt. Wachten bij de grens of je wordt door gelaten.
Lees verder
Vorige week, na het Nederlands Sociaal Forum, dacht ik nog dat het tijd werd om op te houden over Hirsi Ali, en haar verder met rust te laten. De punten waren tenslotte voor iedereen die luisteren wilde duidelijk: Hirsi Ali spreekt niet namens de moslimvrouwen die ze zegt te willen bevrijden, en met haar veldtocht tegen de islam maakt ze het voor de moslimbevolking in Nederland alleen maar moeilijker. En, dacht ik, zijn we niet, met de media mee, bezig om haar veel belangrijker te maken dan ze in feite is? Want wat is ze meer dan één mening?
Lees verder
Zondag. Ekklesia. Huub Oosterhuis doet de schriftuitleg. Het verhaal van Ezra, van Nehemia.
Ezra die ziet dat de tempel in Jeruzalem volstrekt geen ‘leerhuis der gerechtigheid’ is, dat niemand zich iets aantrekt van de Thora, dat er sprake is van landroof, woeker, kinderen als slaven verkocht. Een godslasterlijke situatie. Ongerechtigheid jegens armen en vreemdelingen, dat is godslastering. Vloeken, godverdomme zeggen, god-bestaat-niet roepen: je gaat je gang maar. Maar de armen verachten, landroof, woeker, kinderen als slaven verkopen, vreemdelingen deporteren: dat is godslastering.
Lees verder
Te gast op dit weblog: moslimpetitie. nl. Dit is wat ze te zeggen hebben:
Moslimpetitie.nl is een initiatief van een groep Amsterdamse studenten. Wij organiseren petities waarmee moslims hun stem kunnen laten horen aan de Nederlandse maatschappij. Deze petities worden aangeboden aan de politiek en media. Wij hopen daarmee de beeldvorming van moslims in Nederland te verbeteren, en de dialoog tussen Nederlandse moslims en niet-moslims te bevorderen. U kunt op http://www.moslimpetitie.nl de petitie lezen en ondertekenen.
EEN OPEN BRIEF AAN DE VRIENDEN VAN THEO VAN GOGH
Beste vrienden van Van Gogh,
mensen van de LPF, VVD en groep-Wilders,
De afgelopen jaren hebben wij ons in toenemende mate miskend en gediscrimineerd gevoeld door u. Sinds de moord op Theo van Gogh is dit gevoel verhevigd. Voor eens en altijd willen wij een aantal misstanden uit de weg ruimen.
Lees verder
Dit zijn jullie, dat wil zeggen, die gele balkjes rechts geven aan hoeveel mensen dit weblog maandelijks bezoeken. Dat is sinds ik er mee begon gestadig gegroeid. We zitten nu op een gemiddelde van 1200 bezoekers per dag. Dat is echt de moeite, en dat mag ook wel want het is een boel werk, kan ik wel zeggen. Het is soms net de hond die nog moet worden uitgelaten, minimaal twee keer per dag begeef ik me in de richting van een computer om even de nieuwe commentaren te lezen en te schiften, en elke ochtend is een stukje schrijven of dat van iemand anders er op zetten het eerste dat ik doe.
Lees verder
Interessant leven heb ik toch. De ene week zit ik op het Paleis op de Dam te luisteren naar de poëzie van een Palestijn, nu zit ik in Rotterdam te luisteren naar een Iranese dichter, Amir Afrassiabi en een Turkse schrijver, Murat Tuncel. Ik ben uitgenodigd door Sahne (Turks voor podium), een Turkse Kunststichting. De discussie wordt geleid door Sietske Sötemann. En de vraag is of er een wisselwerking is tussen de Nederlandse literatuur en de allochtone literatoren. Ik ben onder andere uitgenodigd omdat een paar van mijn boeken in het Turks vertaald zijn destijds. Ik herinner me de hevige duscussie over feminisme en socialisme in Istanbul waar ik niets van verstond, behalve dat er hartstochtelijk van mening werd verschild.
(Ali Develioglu en Amir Afrassiabi)
Lees verder
Gedicht van Amir Afrassiabi
Laat mijn buren met rust
Aan Theo van Gogh en Mohammed B.
het mes dat dichtklapt
wordt dik
het vuur dat getemd wordt
droogt zowel de slipjes als panty’s
Lees verder